दासपादरजसा मां प्रयच्छ; नानक इति यज्ञः । ||४||३||३३||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
मां भवतः रक्षणे स्थापयतु, ईश्वर; मम दयायाः वर्षणं कुरु।
अहं भवतः सेवां कर्तुं न जानामि; अहं केवलं अल्पायुषः मूर्खः अस्मि। ||१||
अहं त्वयि गर्वं करोमि प्रिये प्रिये।
अहं पापी, निरन्तरं त्रुटिं कुर्वन्; त्वं क्षमाप्रभुः । ||१||विराम||
अहं प्रतिदिनं त्रुटयः करोमि। त्वं महान् दाता असि;
अहं व्यर्थः अस्मि। अहं तव हस्तकन्यायाः माया सह सङ्गच्छामि, त्वां च ईश्वरं परित्यागं करोमि; तादृशानि मम कर्माणि। ||२||
त्वं मां सर्वं आशीर्वादं दयसि, दयायाः वर्षणं करोषि; अहं च एतादृशः कृतघ्नः कृपणः अस्मि!
तव दानसक्तोऽस्मि त्वामपि न चिन्तयामि भगवन् । ||३||
त्वदन्यः कश्चित् नास्ति भगवन् भयनाशक |
कथयति नानक, अहं तव अभयारण्यम् आगतः, हे दयालु गुरु; अहं तावत् मूर्खः - कृपया, मां त्राहि ! ||४||४||३४||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
अन्यस्य कस्यचित् दोषं मा कुरु; स्वस्य ईश्वरं ध्यायतु।
तस्य सेवां कृत्वा महती शान्तिः लभ्यते; हे मनसि तस्य स्तुतिं गायतु। ||१||
त्वदन्ये प्रिये कम् परं पृच्छामि ।
त्वं मम दयालुः प्रभुः गुरुः च असि; अहं सर्वदोषैः पूरितः अस्मि। ||१||विराम||
यथा त्वं मां धारयसि, अहं तिष्ठामि; अन्यः उपायः नास्ति।
त्वं असमर्थानाम् समर्थनम् असि; You Name मम एकमात्रं समर्थनम् अस्ति। ||२||
यद् त्वया कृतं तत्सत्कृतं प्रतिगृह्णाति - तत् मनः मुक्तं भवति।
सर्वा सृष्टिः तव एव; सर्वे भवतः मार्गाधीनाः सन्ति। ||३||
पादौ प्रक्षाल्य सेवयामि यदि प्रसीदति भगवन् ।
दयालु भव करुणादेव, येन नानकः तव महिमा स्तुतिं गायति। ||४||५||३५||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
मृत्युः तस्य शिरः उपरि भ्रमति, हसन्, परन्तु पशुः न अवगच्छति।
विग्रहसुखहंकारेषु संलग्नः मृत्युमपि न चिन्तयति । ||१||
अतः अपने सत्य गुरु की सेवा करें; किमर्थं कृपणाः दुर्भाग्याः च परिभ्रमन्ति?
क्षणिकं सुन्दरं कुसुमं पश्यसि, किन्तु तस्मिन् किमर्थं सक्तः भवति । ||१||विराम||
त्वं पापं करोषि पुनः पुनः, व्ययार्थं धनसङ्ग्रहार्थम्।
किन्तु भवतः रजः रजः सह मिश्रितः भविष्यति; उत्थाय नग्नः गमिष्यसि। ||२||
येषां कृते त्वं कार्यं करोषि, ते भवतः द्वेषिणः शत्रवः भविष्यन्ति।
अन्ते ते भवतः पलायनं करिष्यन्ति; किमर्थं तेषां कृते क्रोधेन दहसि? ||३||
स एव भगवतः दासानां रजः भवति, यस्य ललाटे एतादृशं सुकर्म वर्तते।
कथयति नानकः बन्धनात् विमुच्यते, सच्चिगुरुपर्वणि। ||४||६||३६||
बिलावल, पंचम मेहलः १.
अपाङ्गः पर्वतं तरति, मूर्खः ज्ञानी भवति,
अन्धश्च त्रैलोक्यं पश्यति, सत्यगुरुसमागमेन शुद्ध्यमानेन च। ||१||
इति साधसंगतस्य महिमा पवित्रस्य सङ्गतिः; शृणुत हे मम मित्राणि।
मलः प्रक्षाल्यते, पापकोटिः प्रहृताः, चैतन्यं निर्मलं शुद्धं च भवति। ||१||विराम||
विश्वेश्वरस्य भक्तिपूजा तादृशी, यत् पिपीलिका गजं पराभवितुं शक्नोति।
यं भगवता स्वकीयं करोति, अभयदानेन धन्यः। ||२||
सिंहः बिडालः भवति, पर्वतः तृणखण्डः इव दृश्यते ।