مون کي پنهنجي ٻانهن جي پيرن جي مٽي عطا ڪر. نانڪ قربان آهي. ||4||3||33||
بلاول، پنجين مهل:
مون کي پنهنجي حفاظت هيٺ رک، خدا؛ مون کي پنهنجي رحمت سان نواز.
مون کي خبر ناهي ته توهان جي خدمت ڪيئن ڪجي. مان صرف هڪ گهٽ زندگي بيوقوف آهيان. ||1||
مون کي تو تي فخر آهي، اي منهنجا پيارا.
مان هڪ گنهگار آهيان، مسلسل غلطيون ڪري رهيو آهيان؛ تون ئي معاف ڪندڙ رب آهين. ||1||روڪ||
مان هر روز غلطيون ڪريان ٿو. تون وڏو عطا ڪندڙ آهين.
مان بيوقوف آهيان. مان مايا سان ڳنڍيندو آهيان، توهان جي هٿ جي ڇوڪري، ۽ مان توهان کي ڇڏي ڏيان ٿو، اي خدا. اهڙا منهنجا عمل آهن. ||2||
تون مون کي هر شيءِ سان برڪت ڪرين ٿو، مون تي رحم ڪري ٿو. ۽ مان اهڙو بي شڪر بيوقوف آهيان!
مون کي تنهنجي نعمتن سان جڙيل آهي، پر اي منهنجا مالڪ، مون کي تنهنجو خيال به ناهي. ||3||
توکان سواءِ ٻيو ڪو به ناهي، اي پالڻهار، خوف کي ناس ڪندڙ.
نانڪ فرمائي ٿو، مان تنهنجي درگاهه ۾ آيو آهيان، اي مهربان گرو؛ مان ڏاڍو بيوقوف آهيان - مهرباني ڪري، مون کي بچايو! ||4||4||34||
بلاول، پنجين مهل:
ڪنهن ٻئي کي الزام نه ڏيو؛ پنهنجي خدا تي غور ڪريو.
سندس خدمت ڪرڻ سان، وڏو سڪون ملي ٿو. اي دماغ، سندس ساراهه ڳايو. ||1||
اي محبوب، توکان سواءِ ٻيو ڪير پڇان؟
تون منهنجو مهربان رب ۽ مالڪ آهين. مان سڀني عيب سان ڀريل آهيان. ||1||روڪ||
جيئن تون مون کي رکين، تيئن مان رهندس. ٻيو ڪو طريقو ناهي.
تون آهين بي سهارن جو سهارو؛ تنهنجو نالو ئي منهنجو سهارو آهي. ||2||
جيڪو توهان جي سٺي ڪم کي قبول ڪري ٿو - اهو ذهن آزاد آهي.
سڄي مخلوق تنهنجي آهي. سڀئي توهان جي طريقن جي تابع آهن. ||3||
مان تنهنجا پير ڌويان ٿو ۽ تنهنجي خدمت ڪريان ٿو، جيڪڏهن اها تو کي وڻي، اي رب ۽ مالڪ.
رحم ڪر، اي رحم جي خدا، ته نانڪ توهان جي شاندار ساراهه ڳائي. ||4||5||35||
بلاول، پنجين مهل:
موت هن جي مٿي تي ٽنگيل آهي، کلندو آهي، پر جانور سمجهي نه ٿو.
لذت، لذت ۽ خود غرضيءَ ۾ ڦاٿل، موت جو سوچي به نه ٿو. ||1||
تنھنڪري پنھنجي سچي گرو جي خدمت ڪريو؛ اداس ۽ بدقسمتيءَ ۾ ڇو گهمي رهيا آهيو؟
تون لنگھندڙ، خوبصورت زعفران کي ڏسندينءَ، پر تون اُن سان ڇو جڙيل آھين؟ ||1||روڪ||
توهان بار بار گناهه ڪندا آهيو، خرچ ڪرڻ لاء مال گڏ ڪرڻ لاء.
پر تنهنجي مٽي مٽيءَ سان ملي ويندي. تون اٿندين ۽ ننگي ٿي ويندين. ||2||
جن لاءِ تون ڪم ڪندو آهين، سي تنهنجا سخت دشمن ٿي ويندا.
آخر ۾، اهي توهان کان ڀڄي ويندا؛ تون هنن لاءِ ڪاوڙ ۾ ڇو ٿو سڙين؟ ||3||
اُهو ئي رب جي ٻانهن جي مٽي ٿئي ٿو، جنهن جي پيشانيءَ تي اهڙا سٺا ڪرم آهن.
نانڪ چوي ٿو، هو غلاميء کان آزاد ٿيو، سچي گرو جي حرم ۾. ||4||6||36||
بلاول، پنجين مهل:
پنگلو جبل جي مٿان چڙهي ٿو، بيوقوف عقلمند بڻجي ٿو،
۽ انڌو ماڻهو ٽنهي جهانن کي ڏسي ٿو، سچي گرو سان ملڻ ۽ پاڪ ٿيڻ سان. ||1||
هي شان آهي ساد سنگت جي، صحبت پاڪ جي؛ ٻڌو، اي منهنجا دوست.
گندگي ڌوئي ويندي آهي، لکين گناهه ختم ٿي ويندا آهن، ۽ شعور بيڪار ۽ خالص ٿي ويندو آهي. ||1||روڪ||
رب العالمين جي اهڙي عقيدتمند عبادت آهي، جو چيلهه هاٿي تي غالب اچي سگهي ٿي.
جنهن کي رب پنهنجو بڻائي ٿو، تنهن کي بي خوفيءَ جي نعمت ملي ٿي. ||2||
شينهن ٻلي بڻجي وڃي ٿو، ۽ جبل گھاس جي ٻلي وانگر نظر اچي ٿو.