ڪامل گروءَ جي معرفت، حاصل ٿئي ٿو.
جيڪي هن نالي سان جڙيل آهن، اهي دائمي سڪون حاصل ڪن ٿا.
پر نام کان سواءِ، انسان انا ۾ جلن ٿا. ||3||
وڏي سٺي قسمت سان، ڪي رب جي نالي تي غور ڪن ٿا.
رب جي نالي سان، سڀ ڏک ٽٽي ويندا آهن.
هو دل ۾ رهجي ٿو، ۽ ٻاهرئين ڪائنات ۾ به پکڙجي ٿو.
اي نانڪ، خالق رب سڀ ڄاڻي ٿو. ||4||12||
بسنت، ٽيون مهل، ايڪ ٿڪي:
مان صرف هڪ ڪيڙو آهيان، توهان جي پيدا ڪيل، اي رب.
جيڪڏهن تون مون کي برڪت ڏي، ته پوءِ مان تنهنجو پريم منتر چوان. ||1||
مان هن جي شاندار فضيلت تي غور ۽ فڪر ڪريان ٿو، اي منهنجي ماء.
رب جو ذڪر ڪندي، مان رب جي پيرن ۾ ڪريان ٿو. ||1||روڪ||
گروءَ جي مهربانيءَ سان، مان رب جي نالي جي نعمت ۾ لت پت آهيان.
نفرت، انتقام ۽ تڪرار ۾ پنهنجي زندگي ڇو ضايع ڪريو؟ ||2||
جڏهن گرو پنهنجي فضل عطا ڪيو، منهنجي انا ختم ٿي وئي،
۽ پوءِ مون رب جو نالو آسانيءَ سان حاصل ڪيو. ||3||
سڀ کان اعليٰ ۽ اعليٰ ڪم اهو آهي ته لفظ لفظ تي غور ڪرڻ.
نانڪ سچو نالو ڳائيندو آهي. ||4||1||13||
بسنت، ٽيون مهل:
بهار جي موسم اچي وئي آهي، ۽ سڀ ٻوٽا ڦٽي ويا آهن.
هي ذهن سچي گرو جي سنگت ۾ ڦلجي ٿو. ||1||
سو تون سچي پالڻهار جو غور ڪر، اي منهنجا بيوقوف ذهن.
تڏھن ئي توکي سڪون ملندو، اي منھنجي دماغ. ||1||روڪ||
هي ذهن ڦٽي ٿو، ۽ مان خوشيءَ ۾ آهيان.
مان برڪت وارو آهيان نام جي امرت وارو ميوو، رب جو نالو. ||2||
هر ڪو ڳالهائي ٿو ۽ چوي ٿو ته رب اڪيلو ۽ اڪيلو آهي.
ان جي حڪم کي سمجهڻ سان، اسان کي هڪ رب کي سڃاڻي ٿو. ||3||
نانڪ جو چوڻ آهي ته، ڪو به ماڻهو انا جي ذريعي رب کي بيان نٿو ڪري سگهي.
سڀ ڳالھيون ۽ بصيرت اسان جي پالڻھار ۽ ماسٽر کان اچي ٿو. ||4||2||14||
بسنت، ٽيون مهل:
سڄي عمر تو ئي پيدا ڪئي، اي رب.
سچي گروءَ سان ملڻ سان عقل جاڳندو آهي. ||1||
اي پيارا رب، مهرباني ڪري مون کي پاڻ سان ملائي؛
مون کي سچي نالي ۾ ملائي، گرو جي ڪلام جي ذريعي. ||1||روڪ||
جڏهن ذهن بهار ۾ هوندو آهي، سڀ ماڻهو وري جوان ٿيندا آهن.
رب جي نالي سان گل ڦلڻ سان، سڪون حاصل ٿيندو آهي. ||2||
گرو جي ڪلام تي غور ڪندي، هڪ بهار ۾ هميشه لاء،
دل ۾ رب جي نالي سان. ||3||
جڏهن ذهن بهار ۾ هوندو آهي، جسم ۽ ذهن کي تازو ڪيو ويندو آهي.
اي نانڪ، هي جسم اهو وڻ آهي جيڪو رب جي نالي جو ميوو ڏئي ٿو. ||4||3||15||
بسنت، ٽيون مهل:
بهار جي موسم ۾ اُهي ئي اڪيلا آهن، جيڪي رب جي حمد جا گيت ڳائين ٿا.
اهي پنهنجي مڪمل تقدير ذريعي، عقيدت سان رب جي عبادت ڪرڻ لاء ايندا آهن. ||1||
هن ذهن کي بهار به نه ڇهيو آهي.
هي ذهن ٻهراڙيءَ ۽ ٻهراڙيءَ ۾ جڪڙيل آهي. ||1||روڪ||
هي ذهن دنياوي ڪمن ۾ ڦاٿل آهي، وڌ کان وڌ ڪرم پيدا ڪري ٿو.
مايا جي جادوگريءَ ۾، سدائين ڏک ۾ روئي ٿي. ||2||
اهو ذهن تڏهن ئي آزاد ٿئي ٿو، جڏهن اهو سچي گروءَ سان ملي ٿو.
پوءِ ان کي موت جي رسول جي مار نه پوي. ||3||
هي ذهن آزاد ٿي ويندو آهي، جڏهن گرو ان کي آزاد ڪري ٿو.
اي نانڪ، مايا سان لاڳاپو لفظ جي ڪلام ذريعي ساڙيو ويو آهي. ||4||4||16||
بسنت، ٽيون مهل:
بهار اچي وئي آهي، ۽ سڀ ٻوٽا گل آهن.
اهي جاندار ۽ مخلوق تڏهن ڦٽي نڪرندا آهن جڏهن اهي پنهنجو شعور رب تي مرکوز ڪندا آهن. ||1||