ڪي ڏينهن رات ننگا ڀڄندا آهن ۽ ڪڏهن ننڊ نه ڪندا آهن.
ڪي پنهنجا عضوا باھ ۾ ساڙي، پاڻ کي نقصان ۽ برباد ڪن ٿا.
نالي کان سواءِ، بدن سڙي رک ٿي وڃي ٿو. پوءِ ڳالهائڻ ۽ روئڻ ۾ ڪهڙو فائدو؟
جيڪي سچي گروءَ جي خدمت ڪن ٿا، سي پنهنجي پالڻهار جي درٻار ۾ سينگاريل ۽ بلند ٿين ٿا. ||15||
سالڪ، ٽيون مهل:
مينهن پکي صبح جو اُڀرڻ کان اڳ جي اُبتڙ ڪلاڪن ۾ ٿڙڪندو آهي. ان جون دعائون رب جي درٻار ۾ ٻڌيون وينديون آهن.
بادلن کي حڪم آهي ته رحمت جي برسات وسائي.
مان قربان آهيان انهن تي جن سچي رب کي پنهنجي دلين ۾ سمايو.
اي نانڪ، نالي جي ذريعي، گرو جي لفظ جي باري ۾ غور ڪندي، سڀئي نوان آهن. ||1||
ٽيون مهل:
اي برسات جي پکيءَ، اُڃ کي لڪائڻ جو هي طريقو ناهي، جيتوڻيڪ تون سئو ڀيرا روئي.
خدا جي فضل سان، سچو گرو مليو؛ هن جي فضل سان، محبت کي وڌايو.
اي نانڪ، جڏهن رب ۽ ماسٽر ذهن ۾ رهي ٿو، فساد ۽ برائي اندر مان نڪرندي آهي. ||2||
پورو:
ڪي جين آهن، پنهنجو وقت ريگستان ۾ ضايع ڪن ٿا. انهن جي مقرر ڪيل تقدير سان، اهي برباد ٿي ويا آهن.
نالو، رب جو نالو، انهن جي چپن تي نه آهي. اهي مقدس زيارتن تي غسل نٿا ڪن.
اهي پنهنجن هٿن سان پنهنجن وارن کي ڇڪڻ بدران، ڇڪيندا آهن.
اھي ڏينھن رات ناپاڪ رھندا آھن. اهي لفظ جي ڪلام سان پيار نٿا ڪن.
انهن جي نه ڪا حيثيت آهي، نه عزت آهي ۽ نه ڪو سٺو ڪم. اُهي پنهنجيون زندگيون بيڪار ضايع ڪن ٿا.
انهن جا ذهن ڪوڙا ۽ ناپاڪ آهن. جيڪي کائيندا آھن سو ناپاڪ ۽ ناپاڪ آھي.
شبد کان سواءِ، ڪو به ماڻهو سٺو اخلاق وارو طرز زندگي حاصل نٿو ڪري.
گرومخ سچي رب خدا ۾ جذب ٿئي ٿو، ڪائنات جو خالق. ||16||
سالڪ، ٽيون مهل:
ساون جي مهيني ۾، ڪنوار خوش ٿيندي آهي، گرو جي ڪلام تي غور ڪندي.
اي نانڪ، هوءَ هميشه لاءِ خوش روح دلہن آهي. سندس پيار گرو لاءِ لامحدود آهي. ||1||
ٽيون مهل:
ساون ۾، هوءَ جنهن ۾ ڪا به خوبي نه آهي، ساڙي وڃي ٿي، دوئي جي وابستگي ۽ محبت ۾.
اي نانڪ، هوءَ پنهنجي مڙس جي رب جي قدر نٿي ڪري. سندس سڀ سينگار بيڪار آهن. ||2||
پورو:
سچو، ڳجھو، پراسرار رب ضد سان فتح نه ٿو ٿئي.
ڪي روايتي راڳن موجب ڳائيندا آهن، پر رب انهن راڳن مان راضي نه هوندو آهي.
ڪي نچندا آهن ۽ ناچ ڪندا آهن ۽ ٽهڪ ڏيندا آهن، پر اهي سندس عبادت نه ڪندا آهن.
ڪجهه کائڻ کان انڪار ڪن ٿا؛ انهن بيوقوفن سان ڇا ٿي سگهي ٿو؟
اُڃ ۽ تمنا تمام گهڻي وڌي وئي آهي. ڪجھ به اطمينان نه آڻيندو.
ڪجهه رسمن سان بند ٿيل آهن؛ اهي پاڻ کي موت ڏانهن ڌڪيندا آهن.
هن دنيا ۾ نفعو نفعو اسم جي امرت ۾ پيئڻ سان ملي ٿو.
گرومخ رب جي پياري عقيدتمند عبادت ۾ گڏ ٿين ٿا. ||17||
سالڪ، ٽيون مهل:
اُهي گرومُخ جيڪي مالار جي راڳ ۾ ڳائيندا آهن، انهن جا ذهن ۽ جسم ٿڌو ۽ پرسڪون ٿي ويندا آهن.
گرو جي ڪلام جي ذريعي، اهي هڪ، هڪ سچو رب کي محسوس ڪن ٿا.
سندن ذهن ۽ جسم سچا آهن. اهي سچا رب جي فرمانبرداري ڪن ٿا، ۽ اهي سچا طور سڃاتل آهن.
سچي عقيدت جي پوڄا انهن جي اندر آهي؛ اهي خود بخود عزت سان برڪت وارا آهن.
ڪالي يوگا جي هن اونداهي دور ۾، بلڪل اونداهي آهي؛ خود ارادي وارو انسان رستو ڳولي نه ٿو سگهي.
اي نانڪ، ڏاڍا برڪت وارا آهن اهي گرومخ، جن تي رب نازل ٿيو آهي. ||1||
ٽيون مهل:
بادل رحمت سان مينهن وسندا آهن، ۽ ماڻهن جي ذهنن ۾ خوشيءَ جي لهر ڇانئجي ويندي آهي.
مان هميشه لاءِ ان ذات تي قربان آهيان، جنهن جي حڪم سان ڪڪر ٽڙي پون ٿا.