انهن کي خالق جو نالو ياد ناهي.
اهي مرن ٿا، ۽ ٻيهر پيدا ٿين ٿا، بار بار، بار بار. ||2||
جن جا گرو روحاني طور انڌا آهن - انهن جا شڪ دور نه ٿيندا آهن.
مڙني جي ماخذ کي ڇڏي، اهي دوئي جي محبت ۾ جڙي ويا آهن.
زهر ۾ مبتلا ٿي زهر ۾ غرق ٿي ويا. ||3||
مايا کي سڀني جو سرچشمو مڃيندي، شڪ ۾ ڀٽڪندا آھن.
انهن پياري رب کي وساري ڇڏيو آهي، ۽ اهي دوئي سان پيار ۾ پئجي ويا آهن.
اعليٰ درجو ان کي ئي ملي ٿو، جن کي سندس فضل نظر اچي ٿو. ||4||
جنهن جي اندر سچائي پکڙيل آهي، اهو سچ کي ٻاهران به ڦهلائي ٿو.
سچ لڪل نه ٿو رهي، جيتوڻيڪ ڪو ان کي لڪائڻ جي ڪوشش ڪري.
روحاني طور تي عقلمند اهو ڄاڻن ٿا. ||5||
گرومخ پنهنجي شعور کي محبت سان رب تي مرکوز رکندا آهن.
انا ۽ مايا سڙي ويندا آهن لفظ جي ڪلام سان.
منهنجو سچو خدا انهن کي پنهنجي اتحاد ۾ متحد ڪري ٿو. ||6||
سچو گرو، عطا ڪندڙ، ڪلام جي تبليغ ڪري ٿو.
هو ڪنٽرول ڪري ٿو، ۽ روڪي ٿو، ۽ اڃا به حيران ذهن کي رکي ٿو.
سمجهه مڪمل گرو جي ذريعي حاصل ٿئي ٿي. ||7||
خالق خود ڪائنات پيدا ڪئي آهي؛ هو پاڻ ئي ان کي تباهه ڪندو.
ان کان سواءِ، ٻيو ڪوبه ڪونهي.
اي نانڪ، ڪيڏا نه ٿورڙا آهن، جيڪي، گرو مُخ جي حيثيت ۾، هي سمجهن! ||8||6||
گوري، ٽيون مهل:
گرومخن کي رب جو نالو ملي ٿو، انمول نالو.
اُهي اسم جي خدمت ڪن ٿا، ۽ نالي جي ذريعي، هو ذهني سڪون ۽ سڪون ۾ جذب ٿين ٿا.
انهن جي زبانن سان، اهي مسلسل اسم کي ڳائيندا آهن.
انهن کي رب جو نالو ملي ٿو. رب پنهنجي رحمت مٿن رکي. ||1||
رات ڏينهن پنهنجي دل ۾، رب العالمين جو ذڪر ڪر.
گرومخن کي امن جي اعليٰ حالت ملي ٿي. ||1||روڪ||
امن انهن جي دلين کي ڀرڻ لاءِ اچي ٿو
جيڪو، گرو مُخ جي حيثيت ۾، سچي پالڻهار جا گيت ڳائي، عظمت جو خزانو.
اهي رب جي ٻانهن جا مسلسل غلام بڻجي ويندا آهن.
انهن جي گهرن ۽ خاندانن ۾، اهي هميشه الڳ الڳ رهندا آهن. ||2||
ڪيڏا ناياب آهن، جيڪي گرو مُخ جي حيثيت ۾ جيون مُڪتا بڻجي وڃن ٿا - جيئري ئي آزاد ٿي ويا آهن.
اهي ئي عظيم خزانو حاصل ڪن ٿا.
انهن ٽنهي صفتن کي ختم ڪري، اهي پاڪ ٿي وڃن ٿا.
اُهي وجدان سان سچي پالڻهار ۾ سمايل آهن. ||3||
خاندان سان جذباتي وابستگي موجود ناهي،
جڏهن سچو رب دل ۾ رهي ٿو.
گرومخ جي ذهن کي ڇڪيو وڃي ٿو ۽ مستحڪم رهي ٿو.
جيڪو رب جي حڪم کي سڃاڻي ٿو، سو سچي رب کي سمجهي ٿو. ||4||
تون ئي خالق آهين- مون لاءِ ٻيو ڪوبه ڪونهي.
مان توهان جي خدمت ڪريان ٿو، ۽ توهان جي ذريعي، مون کي عزت حاصل آهي.
خدا پنهنجي رحمت جي بارش ڪري ٿو، ۽ مان سندس ساراهه ڳائيندو آهيان.
نام جي زيور جي روشني سڄي دنيا ۾ ڦهليل آهي. ||5||
گرومخن کي، خدا جي ڪلام جو ڪلام ڏاڍو مٺو لڳي ٿو.
اندر اندر، سندن دليون ڦٽي نڪتيون؛ رات ۽ ڏينهن، اهي محبت سان پاڻ کي رب تي مرکوز ڪن ٿا.
سچو رب پنهنجي فضل سان حاصل ٿئي ٿو.
سچو گرو مڪمل سٺي قسمت جي تقدير سان حاصل ڪيو ويندو آهي. ||6||
انا پرستي، مالڪي، بڇڙائي ۽ مصيبتون،
جڏهن رب جو نالو، فضيلت جو سمنڊ، دل ۾ اچي ٿو.
گرومخن جي عقل جاڳي ٿي، ۽ خدا جي ساراهه ڪن ٿا،
جڏهن رب جا لوٽس پير دل ۾ رهجي ويندا آهن. ||7||
انهن کي ئي نالو ملي ٿو، جنهن کي اهو ڏنو ويو آهي.
گرومخ پنهنجي انا کي ڇڏي، ۽ رب سان ملن ٿا.
سچو نالو سندن دلين ۾ رهي ٿو.
اي نانڪ، اهي حقيقي رب ۾ جذب ٿي ويا آهن. ||8||7||
گوري، ٽيون مهل:
ذهن پاڻ کي خدا جي خوف جي ذريعي، غير معمولي طور تي شفا ڏني آهي.