خود غرض انسان جي زندگي بيڪار گذري ٿي. جڏهن هو اڳتي نڪري ويندو ته ڪهڙو منهن ڏيکاريندو؟ ||3||
خدا پاڻ سڀ ڪجهه آهي؛ جيڪي پنهنجي انا ۾ آهن، اهي ان بابت ڳالهائي به نٿا سگهن.
گروءَ جي ڪلام جي ذريعي، هن کي معرفت حاصل ٿئي ٿو، ۽ اندر مان انا جو درد ختم ٿي وڃي ٿو.
مان انهن جي پيرن تي ڪريان ٿو جيڪي پنهنجي سچي گرو جي خدمت ڪن ٿا.
اي نانڪ، مان قربان آهيان انهن تان جيڪي سچي درٻار ۾ مليا آهن. ||4||21||54||
سري راگ، ٽيون مهل:
وقت ۽ لمحي تي غور ڪريو- اسان کي ڪڏهن رب جي عبادت ڪرڻ گهرجي؟
رات ڏينهن جيڪو سچو رب جي نالي سان ڳنڍجي ٿو سو سچو آهي.
جيڪڏهن ڪو محبوب رب کي هڪ پل لاءِ به وساري ٿو ته اها ڪهڙي عقيدت آهي؟
جنهن جي دل ۽ جسم کي سچي رب جي طرفان ٿڌو ۽ سڪون مليل آهي، ان جو ساهه به ضايع نه ٿو ٿئي. ||1||
اي منھنجا دماغ، رب جي نالي تي غور ڪر.
سچي عقيدت جي پوڄا تڏهن ٿيندي آهي جڏهن رب جي ذهن ۾ رهجي ويندو آهي. ||1||روڪ||
آسانيءَ سان، پنهنجي فارم کي پوکيو، ۽ سچي نالي جو ٻج پوکيو.
ٻج خوشيءَ سان پکڙجي ويا آهن، ۽ آسانيءَ سان، ذهن مطمئن ٿي ويو آهي.
گرو جي ڪلام جو ڪلام امروشي امرت آهي؛ ان کي پيئڻ سان، اڃ بجھي ٿي.
اهو سچو ذهن سچ سان جڙيل آهي، ۽ اهو سچ سان گڏ رهي ٿو. ||2||
ڳالهائڻ ۾، ڏسڻ ۾ ۽ لفظن ۾، شبد ۾ غرق رهجي.
گرو جي باني جو ڪلام چارئي عمرن ۾ وڄندو رهي ٿو. جيئن سچ، اهو سچ سيکاري ٿو.
خود غرضي ۽ مالڪي ختم ٿي وڃي ٿي، ۽ سچو انهن کي پاڻ ۾ سمائي ٿو.
جيڪي محبت سان سچي ذات ۾ جذب ٿيندا رهن ٿا، اهي پنهنجي حضور جي حويلي کي ويجهو ڏسن ٿا. ||3||
هن جي فضل سان، اسان نالو، رب جي نالي تي غور ڪيو. سندس رحمت کان سواءِ، اهو حاصل نه ٿو ڪري سگهجي.
ڪامل سٺي تقدير ذريعي، هڪ شخص کي ست سنگت، سچي جماعت ملي ٿي، ۽ هڪ سچي گرو سان ملڻ لاءِ اچي ٿو.
رات ڏينهن هنم ۾ مشغول رهو ته اندر مان فساد جو درد دور ٿي ويندو.
اي نانڪ، اسم جي ذريعي شيدائيءَ سان ملائي، نالي ۾ غرق ٿي وڃي ٿو. ||4||22||55||
سري راگ، ٽيون مهل:
جيڪي گرو جي ڪلام تي غور ڪن ٿا، سي خدا جي خوف سان ڀريل آهن.
اھي ھميشه لاءِ ساٿ سنگت، سچي جماعت سان مليا رھن ٿا. اهي سچا جي شان تي رهن ٿا.
اهي پنهنجي ذهني دوکي جي گندگي کي هٽائي ڇڏيندا آهن، ۽ اهي رب کي پنهنجي دلين ۾ رکيل آهن.
سندن ڳالھ سچي آھي ۽ سندن عقل سچي آھي. انهن کي سچي ذات سان پيار آهي. ||1||
اي منھنجا دماغ، تون خود غرضيءَ جي گندگي سان ڀريل آھين.
بي مثال رب دائمي طور تي خوبصورت آهي. اسان لفظ جي ڪلام سان سينگاريل آهيون. ||1||روڪ||
خدا انهن کي پاڻ سان ملائي ٿو، جن جا ذهن سندس ڪلام جي سچي ڪلام سان متوجه ٿين ٿا.
رات ۽ ڏينهن، اهي اسم سان ڳنڍجن ٿا، ۽ انهن جي روشني نور ۾ جذب ٿي وڃي ٿي.
سندس نور جي ذريعي، خدا نازل ٿيو آهي. سچي گروءَ کان سواءِ، سمجهه حاصل نه ٿي ٿئي.
سچو گرو انهن سان ملڻ لاءِ اچي ٿو، جن وٽ اهڙيون اڳواٽ تقدير آهن. ||2||
نالي کان سواءِ، سڀ بدبخت آهن. دوئيءَ جي محبت ۾، برباد ٿي ويندا آهن.
هن کان سواءِ، مان هڪ پل لاءِ به جيئرو رهي نه ٿو سگهان، ۽ منهنجي زندگيءَ جي رات ڏک ۾ گذري ٿي.
شڪ ۾ ڀڄڻ، روحاني طور تي انڌا اچن ٿا ۽ ٻيهر جنم وٺن ٿا، بار بار.
جڏهن خدا پاڻ پنهنجي فضل جي نظر ڏئي ٿو، هو اسان کي پاڻ ۾ ملائي ٿو. ||3||