پر جڏهن تيل ساڙيو وڃي ٿو، ته وات نڪري وڃي ٿي، ۽ حويلي ويران ٿي وڃي ٿي. ||1||
اي چريو، ڪو به توکي نه رکندو، هڪ پل لاءِ.
انهيءَ رب جي نالي تي غور ڪريو. ||1||روڪ||
ٻڌاءِ ته اها ڪنهن جي ماءُ آهي، ڪنهن جو پيءُ آهي ۽ ڪهڙي مڙس کي زال آهي؟
جڏهن بدن جو ڪچرو ٽٽي پوي ته ڪنهن کي به تنهنجي پرواهه ناهي. هرڪو چوي ٿو، "هن کي وٺي وڃو، هن کي وٺي وڃو!" ||2||
تخت تي ويٺي، هن جي ماءُ روئي ٿي، ۽ هن جا ڀائر تابوت کڻي وڃن ٿا.
هن جا وار لاهي، هن جي زال غم ۾ روئي ٿي، ۽ سوان-روح اڪيلو هليو ويو. ||3||
ڪبير فرمائي ٿو، اي سنتو، ٻڌو خوفناڪ عالمي سمنڊ بابت.
هي انسان اذيتون برداشت ڪري ٿو ۽ موت جو رسول به هن کي اڪيلو نه ڇڏيندو، اي رب العالمين. ||4||9|| ڌوڪو
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
ڪبير جي آسا، چو-پاڌي، هڪ-ٺڪي:
برهما پنهنجي زندگي برباد ڪري ڇڏي، مسلسل ويد پڙهي. ||1||
اي منهنجا ڀائرو، رب جي منٿ ڪريو، تقدير جا ڀائر.
ان کي مسلسل چٽيو، ته جيئن جوهر، مکڻ، وڃائجي نه وڃي. ||1||روڪ||
پنهنجي جسم کي ٻرندڙ جار ٺاهيو، ۽ پنهنجي دماغ جي لٺ کي استعمال ڪرڻ لاء ان کي ڇڪيو.
لفظ جي ڪلام جا داڻا گڏ ڪريو. ||2||
رب جي منٿون اهو آهي ته هن تي توهان جي ذهن ۾ غور ڪيو وڃي.
گرو جي فضل سان، امرت وارو امرت اسان ۾ وهي ٿو. ||3||
ڪبير چوي ٿو، جيڪڏهن رب، اسان جو بادشاهه پنهنجي فضل جي نظر ڏيکاري،
هڪ کي ٻئي طرف کڻي وڃي ٿو، رب جي نالي کي مضبوطيءَ سان پڪڙي ٿو. ||4||1||10||
آسا:
بتي سڪي وئي آهي، ۽ تيل ختم ٿي ويو آهي.
ڊرم آواز نه ٿو اچي، ۽ اداڪار ننڊ ۾ پئجي ويو آهي. ||1||
باهه نڪري وئي آهي، ۽ ڪو دونھون پيدا نه ٿيو آهي.
هڪ رب هر جڳهه تي پکڙيل ۽ پکڙيل آهي. ٻيو ڪوبه ٻيو ناهي. ||1||روڪ||
تار ٽٽي ويو آهي، ۽ گٽار آواز نٿو ڏئي.
هو غلطيءَ سان پنهنجو ڪم خراب ڪري ٿو. ||2||
جڏهن سمجهه ۾ اچي،
هُو پنهنجي تبليغ، گاريون ڏيڻ ۽ رڙ ڪرڻ ۽ بحث ڪرڻ وساري ٿو ڇڏي. ||3||
ڪبير چوي ٿو، اعليٰ شان جي حالت ڪڏهن به پري ناهي
انهن مان جيڪي جسم جي جذبن جي پنجن شيطانن کي فتح ڪن ٿا. ||4||2||11||
آسا:
جيتريون غلطيون پٽ ڪري ٿو،
هن جي ماء انهن کي پنهنجي ذهن ۾ هن جي خلاف نه رکندو آهي. ||1||
اي منهنجا مالڪ، مان توهان جو ٻار آهيان.
ڇو نه منهنجي گناهن کي تباهه ڪيو؟ ||1||روڪ||
جيڪڏهن پٽ، ڪاوڙ ۾، ڀڄي ويو،
تنهن هوندي به، هن جي ماء هن جي ذهن ۾ هن جي خلاف نه رکي. ||2||
منهنجو ذهن پريشانيءَ جي اوندهه ۾ غرق ٿي ويو آهي.
نام کان سواءِ، مان ڪيئن پار ڪري سگھان ٿو ٻئي طرف؟ ||3||
مهرباني ڪري، منهنجي جسم کي پاڪ ۽ دائمي سمجھ سان، رب؛
امن ۽ شانتي ۾، ڪبير رب جي ساراهه ڳائيندو آهي. ||4||3||12||
آسا:
مڪي ڏانهن منهنجي زيارت گوماتي نديءَ جي ڪناري تي آهي.
روحاني استاد پنهنجي پيلي پوشاڪ ۾ اتي رهي ٿو. ||1||
واهه! واهه! سلام! سلام! هو ڪيترو نه عجيب انداز ۾ ڳائي ٿو.
رب جو نالو منهنجي دل کي وڻندڙ آهي. ||1||روڪ||