سورت، ٽيون مهل:
پيارا محبوب رب، مان مسلسل تنهنجي ساراهه ڪريان ٿو، جيستائين منهنجي جسم ۾ سانس آهي.
جيڪڏهن مان توکي وساري ڇڏيان ته هڪ لمحي لاءِ به، اي منهنجا مالڪ، اهو منهنجي لاءِ پنجاهه سالن جي برابر هوندو.
اي تقدير جا ڀائرو، مان هميشه اهڙو بيوقوف ۽ بيوقوف هوس، پر هاڻي، گرو جي ڪلام جي ذريعي، منهنجو ذهن روشن ٿي ويو آهي. ||1||
پيارا رب، تون پاڻ ئي سمجھ ڏي.
اي منهنجا مالڪ، مان هميشه لاء قربان آهيان. مان توهان جي نالي لاء وقف ۽ وقف آهيان. ||روڪ||
مان مري چڪو آهيان لفظ جي ڪلام ۾، ۽ مان مري چڪو آهيان شبد جي ذريعي، مان مري چڪو آهيان اڃا جيئرو، اي تقدير جا ڀائرو؛ شبد جي ذريعي، مون کي آزاد ڪيو ويو آهي.
شبد جي ذريعي، منهنجو دماغ ۽ جسم صاف ٿي ويو آهي، ۽ رب منهنجي ذهن ۾ اچي ويو آهي.
گرو شبد جو ڏيڻ وارو آهي؛ منهنجو دماغ ان سان ڀريل آهي، ۽ مان رب ۾ جذب رهان ٿو. ||2||
جيڪي نه ڄاڻندا آھن سي انڌا ۽ ٻوڙا آھن. هنن دنيا ۾ اچڻ جي تڪليف ڇو ڪئي؟
اهي رب جي امرت جي ذيلي جوهر حاصل نٿا ڪن. اهي پنهنجون زندگيون ضايع ڪن ٿا، ۽ ٻيهر جنم وٺندا آهن.
انڌا، بيوقوف، خود ارادي وارا منٺار کير ۾ ڪڪڙن وانگر آهن، ۽ ٻوٽي ۾ سڙي ويندا آهن. ||3||
رب پاڻ اسان کي پيدا ڪري ٿو، اسان جي نگراني ڪري ٿو، ۽ اسان کي رستي تي رکي ٿو، اي تقدير جا ڀائرو؛ هن کان سواءِ ٻيو ڪوبه ناهي.
اي تقدير جا ڀائرو، جيڪو اڳ ۾ لکيل آهي، تنهن کي ڪير به ميٽي نه ٿو سگهي. جيڪو به خالق چاهي سو پورو ٿئي.
اي نانڪ، نالو، رب جو نالو، دماغ جي اندر اندر رهي ٿو؛ اي تقدير جا ڀائرو، ٻيو ڪوبه ڪونهي. ||4||4||
سورت، ٽيون مهل:
گرومخ عقيدت جي عبادت ڪن ٿا، ۽ خدا کي خوش ڪرڻ وارا آهن؛ اهي رات ڏينهن، رب جو نالو ڳائيندا آهن.
تون پاڻ حفاظت ڪرين ٿو ۽ سنڀالين ٿو پنهنجي عبادت ڪندڙن کي، جيڪي تنهنجي دل کي وڻندڙ آهن.
تون فضيلت ڏيڻ وارو آهين، تنهنجي ڪلام جي ذريعي معلوم ٿيو. توهان جي شان بيان ڪندي، اسان توهان سان ملن ٿا، اي عظيم رب. ||1||
اي منھنجا دل، هميشه پيارا رب کي ياد ڪر.
آخري وقت تي، هو اڪيلو توهان جو بهترين دوست هوندو؛ هو هميشه توهان سان گڏ بيٺل هوندو. ||روڪ||
بدڪار دشمنن جي گڏجاڻي هميشه ڪوڙ تي عمل ڪندي. اھي سمجھڻ تي غور نه ڪندا آھن.
برائي دشمنن جي بدمعاشي مان ڪير ميوو حاصل ڪري سگهي ٿو؟ ياد رهي ته هرناخش کي رب جي پنن سان ٽڪرائجي ويو هو.
پرهلاد، رب جو عاجز ٻانهو، مسلسل رب جي حمد جا گيت ڳائيندو رهيو، ۽ پياري رب کيس بچائي ورتو. ||2||
پاڻ سڳورا پاڻ کي ڏاڍا نيڪ سمجهن ٿا. انهن کي بلڪل ڪا سمجھ ناهي.
اهي عاجز روحاني ماڻهن جي بدمعاشي ۾ ملوث آهن؛ اهي پنهنجون زندگيون ضايع ڪن ٿا، ۽ پوءِ انهن کي وڃڻو آهي.
اهي ڪڏهن به رب جي نالي جو خيال نه ڪندا آهن، ۽ آخر ۾، اهي پشيمان ۽ توبهه ڪري ڇڏيندا آهن. ||3||
رب پنهنجي بندن جي زندگين کي ميوو ڏئي ٿو. هو پاڻ انهن کي گرو جي خدمت سان ڳنڍي ٿو.
شبد جي ڪلام سان مشابهت رکندڙ، ۽ آسماني نعمتن ۾ مست ٿي، رات ۽ ڏينهن، رب جي شان جا گيت ڳائين ٿا.
غلام نانڪ هي دعا گهري ٿو: اي رب، مهرباني ڪري، مون کي انهن جي پيرن تي ڪر. ||4||5||
سورت، ٽيون مهل:
اھو اڪيلو سک، ھڪڙو دوست، ھڪڙو رشتيدار ۽ ھڪڙو ڀائر آھي، جيڪو گرو جي واٽ ۾ ھلندو آھي.
جيڪو پنھنجي مرضيءَ مطابق ھلندو، اي تقدير جا ڀائرو، اھو رب کان جدائي برداشت ڪري ٿو، ۽ ان کي سزا ملندي.
سچي گرو کان سواءِ، امن ڪڏهن به حاصل نٿو ٿئي، اي تقدير جا ڀائرو؛ بار بار، هو پشيمان ۽ توبهه ڪندو آهي. ||1||
رب جا ٻانها خوش آهن، اي تقدير جا ڀائرو.