مايا جي محبت ۽ وابستگي ۾، هن کي ڪابه سمجهه نه آهي.
انڌو، خود غرض انسان ڪجهه به نه ٿو ڏسي. گرو جي تعليمات ذريعي، نالو شاندار طور تي نازل ٿيو آهي. ||14||
انسان مايا ۽ انا ۾ سمايل آهي.
اهي پنهنجن گهرن جي نگراني نٿا ڪن، ۽ آخر ۾ برباد ٿي ويا آهن.
اُھي ٻين کي گاريون ڏيندا آھن، ۽ وڏي پريشانيءَ ۾ ساڙيندا آھن. اهي درد ۽ مصيبت ۾ رهن ٿا. ||15||
خلقڻهار پاڻ ئي مخلوق کي پيدا ڪيو آهي.
هو گرومک کي سمجهه سان نوازي ٿو.
اي نانڪ، جيڪي نام سان مشابهت رکن ٿا - انهن جا ذهن بيڪار ٿي وڃن ٿا. اھي رھندا آھن نالو ۾، ۽ رڳو نالو. ||16||5||
مارو، ٽيون مهل:
مان هڪ رب جي خدمت ڪريان ٿو، جيڪو دائمي، مستحڪم ۽ سچو آهي.
دوئي سان جڙيل، سڄي دنيا ڪوڙي آهي.
گرو جي تعليمات تي عمل ڪندي، مان هميشه سچي رب جي ساراهه ڪريان ٿو، سچ جي سچي کان راضي آهيان. ||1||
تنهنجا عاليشان فضيلت تمام گهڻا آهن، رب؛ مون کي هڪ به خبر نه آهي.
دنيا جي زندگي، عظيم عطا ڪندڙ، اسان کي پاڻ سان ڳنڍي ٿو.
هو پاڻ کي معاف ڪري ٿو، ۽ عظيم عظمت عطا ڪري ٿو. گرو جي تعليمات تي عمل ڪندي، هي ذهن خوش ٿيو. ||2||
شبد جي ڪلام مايا جي موج کي هيٺ ڪري ڇڏيو آهي.
انا پرستيءَ کي فتح ڪيو ويو آهي، ۽ هي ذهن بيڪار ٿي ويو آهي.
مان وجدان سان رب جي محبت سان متاثر ٿي، سندس شاندار حمد ڳايان ٿو. منهنجي زبان رب جي نالي کي ڳائي ٿي. ||3||
رڙ ڪري، ”منهنجو، منهنجو! هو پنهنجي زندگي گذاريندو آهي.
پاڻ سڳورن کي سمجھ ۾ نٿو اچي. هو اڻڄاڻائيءَ ۾ گهمي ٿو.
موت جو رسول مٿس هر لمحي، هر پل تي نظر رکي ٿو. رات ۽ ڏينهن، هن جي زندگي برباد ٿي رهي آهي. ||4||
هو اندر ۾ لالچ ڪري ٿو، ۽ نه ٿو سمجهي.
هن موت جي رسول کي پنهنجي مٿي تي ٽنگيل نه ڏٺو.
دنيا ۾ جيڪو به ڪم ڪندو، آخرت ۾ ان جي سامهون ايندو. هو ان آخري لمحي ۾ ڇا ٿو ڪري سگهي؟ ||5||
جيڪي سچ سان جڙيل آهن سي سچا آهن.
پاڻ سڳورا، ٻهراڙيءَ سان جڙيل، روئن ٿا ۽ روئن ٿا.
هو ٻنهي جهانن جو پالڻهار ۽ مالڪ آهي. پاڻ نيڪيءَ ۾ مگن آهي. ||6||
گرو جي ڪلام جي ذريعي، سندس عاجز خادم هميشه لاء بلند ٿي ويو آهي.
هي ذهن نام، امرت جو سرچشمو آهي.
مايا جي وابستگيءَ جي مٽيءَ ۾ داغ نه آهي. گرو جي تعليمات جي ذريعي، اهو رب جي نالي سان راضي ۽ مطمئن آهي. ||7||
هڪ رب سڀني جي اندر سمايل آهي.
گرو جي فضل سان، هو ظاهر ٿيو.
جيڪو پنهنجي انا کي مات ڏئي ٿو، دائمي امن حاصل ڪري ٿو. هو سچي نالي جي امرت ۾ پيئندو آهي. ||8||
خدا گناهه ۽ درد کي ختم ڪرڻ وارو آهي.
گرومخ هن جي خدمت ڪري ٿو، ۽ لفظ جي لفظ تي غور ڪري ٿو.
هو پاڻ هر شيءِ تي پکڙيل آهي. گرومخ جو جسم ۽ دماغ مطمئن ۽ خوش آهن. ||9||
دنيا مايا جي باهه ۾ سڙي رهي آهي.
گرو مُخ اُن باھ کي وسائي ٿو، شَبَد تي غور ڪري.
اندر ۾ سڪون ۽ سڪون آهي، ۽ دائمي امن حاصل ٿئي ٿو. گرو جي تعليمات تي عمل ڪندي، هڪ کي برڪت وارو نالو، رب جو نالو آهي. ||10||
جيتوڻيڪ اندرا، پنهنجي تخت تي ويٺي، موت جي خوف ۾ پکڙيل آهي.
موت جو رسول انهن کي نه بخشيندو، جيتوڻيڪ اهي هر قسم جي ڪوشش ڪن.
جڏهن ڪو سچو گرو سان ملندو آهي، هڪ آزاد ٿي ويندو آهي، پيئندو آهي ۽ رب، هار، هر جي شاندار جوهر جو مزو وٺندو آهي. ||11||
نفس جي خواهشمند انسان جي اندر ڪا به عقيدت ناهي.
عقيدت جي پوڄا ذريعي، گرومخ امن ۽ سڪون حاصل ڪري ٿو.
ھميشه خالص ۽ مقدس آھي گرو جي باني جو ڪلام؛ گروءَ جي تعليمات تي عمل ڪندي، انسان جو باطن ان ۾ ٻڏي ويندو آهي. ||12||
مون برهما، وشنو ۽ شيو سمجهيو آهي.
اهي ٽن خاصيتن سان جڙيل آهن - ٽي گنان؛ اهي آزاديءَ کان پري آهن.