آخر ۾، نفرت ۽ تڪرار چڱي طرح، ۽ ڪو به کيس بچائي نٿو سگهي.
اي نانڪ، نالي کان سواءِ، اهي پيار ڪندڙ منسلڪ لعنتي آهن؛ انهن ۾ مشغول، هو درد ۾ مبتلا آهي. ||32||
سالڪ، ٽيون مهل:
گرو جو ڪلام نام جو امرت وارو امر آهي. ان کي کائڻ سان سڀ بک ختم ٿي ويندي آهي.
جڏهن نالو ذهن ۾ اچي ٿو، تڏهن ڪا به اُڃ يا تمنا نه رهي آهي.
نالي کان سواءِ ٻيو ڪجهه کائڻ سان بدن ۾ بيماريون اچي وڃن ٿيون.
اي نانڪ، جيڪو به لفظ جي ساراهه کي پنهنجو مصالحو ۽ ذائقو سمجهي ٿو - رب ان کي پنهنجي اتحاد ۾ متحد ڪري ٿو. ||1||
ٽيون مهل:
سڀني جاندارن جي اندر جي زندگي لفظ جو لفظ آهي. ان جي ذريعي اسان پنهنجي مڙس سان ملون ٿا.
شبد کان سواءِ دنيا اوندهه ۾ آهي. شبد جي ذريعي، اهو روشن ٿئي ٿو.
پنڊت، ديني عالم ۽ خاموش بابا پڙهن ٿا ۽ لکن ٿا جيستائين ٿڪجي نه وڃن. مذهبي جنونيت وارا پنهنجا جسم ڌوئي ٿڪجي پيا آهن.
سَبَدَ کان سواءِ، ڪو به رب حاصل نٿو ڪري. ڏکويل روئڻ ۽ روئڻ لڳا.
اي نانڪ، سندس فضل جي نظر سان، رحم ڪندڙ رب حاصل ڪيو ويو آهي. ||2||
پورو:
مڙس ۽ زال تمام گهڻو پيار ۾ آهن؛ گڏ ويٺي، اهي بڇڙا منصوبا ٺاهيندا آهن.
جيڪو ڏٺو ويندو سو سڀ گذري ويندو. اها منهنجي خدا جي مرضي آهي.
هن دنيا ۾ ڪير هميشه لاءِ ڪيئن رهي سگهي ٿو؟ ڪجھ ڪوشش ڪري سگھي ٿو ھڪڙو منصوبو ٺاھيو.
ڪامل گرو لاءِ ڪم ڪرڻ سان ديوار مستقل ۽ مستحڪم ٿئي ٿي.
اي نانڪ، رب انهن کي معاف ڪري ٿو، ۽ انهن کي پاڻ ۾ ضم ڪري ٿو. اهي رب جي نالي ۾ جذب ٿين ٿا. ||33||
سالڪ، ٽيون مهل:
مايا سان جڙيل، انسان خدا ۽ گرو جي خوف ۽ لامحدود رب جي محبت کي وساري ٿو.
لالچ جون لهرون هن جي عقل ۽ سمجهه کي کسي وٺنديون آهن، ۽ هو سچي رب سان محبت نه ڪندو آهي.
لفظ جو لفظ گرومڪن جي ذهن ۾ رهي ٿو، جيڪي نجات جو دروازو ڳوليندا آهن.
اي نانڪ، رب پاڻ انهن کي معاف ڪري ٿو، ۽ انهن کي پاڻ سان متحد ڪري ٿو. ||1||
چوٿين مهل:
اي نانڪ، هن کان سواءِ، اسان هڪ لمحي لاءِ به رهي نٿا سگهون. هن کي وساري، اسين هڪ پل لاءِ به ڪامياب نه ٿي سگهياسين.
اي انسان، تون ڪيئن ناراض ٿي سگهين ان تي جنهن کي تنهنجي پرواهه آهي؟ ||2||
چوٿين مهل:
ساوڻ جي برسات اچي وئي آهي. گرومخ رب جي نالي تي غور ڪندو آهي.
سڀ درد، بک ۽ بدحالي ان وقت ختم ٿي ويندي آهي، جڏهن مينهن وسندو آهي.
سڄي زمين نئين سر ٿي وئي آهي، ۽ اناج گهڻو ڪري ٿو.
بي پرواهه رب، پنهنجي فضل سان، ان انسان کي سڏي ٿو، جنهن کي رب پاڻ منظور ڪري ٿو.
تنهن ڪري رب تي غور ڪريو، اي سنتو؛ اھو اوھان کي آخر ۾ بچائيندو.
رب جي حمد ۽ هن جي عقيدت جو ڪيرتن نعمت آهي؛ ذهن ۾ امن اچي ويندو.
اُهي گرومُخ، جيڪي رب جي نالي جي پوڄا ڪن ٿا، اُنهن جا درد ۽ بک ختم ٿي وڃن ٿا.
ٻانهو نانڪ راضي ٿي، رب جي شان جا گيت ڳائي. مهرباني ڪري هن کي پنهنجي درشن جي برڪت واري نظر سان سينگاريو. ||3||
پورو:
ڪامل گرو پنهنجا تحفا ڏئي ٿو، جيڪي ڏينهون ڏينهن وڌن ٿا.
ٻاجھارو پالڻھار پاڻ انھن کي عطا ڪري ٿو. انهن کي لڪائڻ سان لڪائي نٿو سگهجي.
دل جو ڪنول ڦٽي نڪرندو آهي، ۽ انسان محبت سان عظيم نعمت جي حالت ۾ جذب ٿي ويندو آهي.
جيڪڏهن ڪو کيس چيلينج ڪرڻ جي ڪوشش ڪري ٿو، ته رب سندس مٿي تي مٽي اڇلائي ٿو.
اي نانڪ، ڪامل سچي گرو جي شان جي برابر ڪير به نه ٿو ٿي سگهي. ||34||