ھڪڙو نالو منھنجي دل ۾ گھري ٿو. اهڙي ڪامل رب جي عظمت آهي. ||1||روڪ||
هو پاڻ خالق آهي، ۽ هو پاڻ ئي لطف اندوز آهي. هو پاڻ ئي سڀني کي روزي ڏيندو آهي. ||2||
هو جيڪو ڪجهه ڪرڻ چاهي ٿو، سو ڪري رهيو آهي. ٻيو ڪو به ڪجهه نٿو ڪري سگهي. ||3||
هو پاڻ ئي ٺاهي ٿو ۽ تخليق ٺاهي ٿو؛ هو هر هڪ کي پنهنجي ڪم سان ڳنڍيندو آهي. ||4||
جيڪڏهن توهان هن جي خدمت ڪندا، ته توهان کي امن ملندو. سچو گرو توهان کي پنهنجي اتحاد ۾ متحد ڪندو. ||5||
رب پنهنجو پاڻ ٺاهي ٿو؛ غائب رب کي نه ٿو ڏسي سگھجي. ||6||
هو پاڻ کي ماري ٿو، ۽ جيئرو ڪري ٿو. هن کي ذرو ذرو به لالچ نه آهي. ||7||
ڪي ڏنا ويا آهن، ۽ ڪي فقير بڻيل آهن. هو پاڻ اسان کي عقيدتمند عبادت لاءِ ترغيب ڏئي ٿو. ||8||
جيڪي هڪ رب کي سڃاڻن ٿا، سي ڏاڍا خوش قسمت آهن. اهي سچي پالڻهار ۾ سمايل رهن ٿا. ||9||
هو پاڻ خوبصورت آهي، هو پاڻ ئي عقلمند ۽ هوشيار آهي. سندس قدر بيان نه ٿو ڪري سگهجي. ||10||
هو پاڻ درد ۽ خوشي کي متاثر ڪري ٿو. هو پاڻ ئي انهن کي شڪ ۾ گهمائيندو آهي. ||11||
عظيم عطا ڪندڙ گرومخ ڏانهن نازل ٿيو آهي؛ گروءَ کان سواءِ، دنيا اوندهه ۾ ڀٽڪي ٿي. ||12||
جيڪي چکندا آھن، ذائقو ماڻيندا آھن. سچو گرو هن کي سمجھائي ٿو. ||13||
ڪجهه، رب جو نالو وساري ٿو ۽ وڃائي ٿو. ٻيا گرومک بڻجي ويندا آهن، ۽ انهن کي اها سمجھ ڏني ويندي آهي. ||14||
ھميشه ۽ ھميشه، رب جي ساراھ ڪريو، اي سنتو؛ هن جي عظمت ڪيتري آهي! ||15||
ان کان سواءِ ٻيو ڪو به بادشاهه ناهي. هو انصاف جو انتظام ڪري ٿو، جيئن هن ٺاهيو آهي. ||16||
سندس انصاف هميشه سچو آهي. ڪي ٿورڙا آهن جيڪي سندس حڪم کي قبول ڪن. ||17||
اي انسان، هميشه لاءِ رب جو غور ڪر، جنهن گرومخ کي پنهنجي ٺاهڻ ۾ ڪيو آهي. ||18||
اهو عاجز جيڪو سچو گرو سان ملي ٿو، پورو ٿيو؛ نالو هن جي دل ۾ رهي ٿو. ||19||
سچو رب پاڻ هميشه لاءِ سچو آهي. هن پنهنجي ڪلام جو اعلان ڪري ٿو، سندس ڪلام. ||20||
نانڪ پنهنجي رب کي ٻڌي ۽ ڏسي حيران ٿي ويو. منهنجو خدا هر جڳهه تي پکڙيل آهي. ||21||5||14||
رامڪلي، پنجين مهل، اشٽپديا:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
ڪي پنهنجي دنياوي اثر جو وڏو ڏيک ڏين ٿا.
ڪي ته ديواني پوڄا جو وڏو ڏيک ڏين ٿا.
ڪجھ مشق اندروني صفائي چانهه، ۽ ڪنڊليني يوگا ذريعي سانس کي ڪنٽرول ڪن ٿا.
مان نرم آهيان؛ مان رب، هار، هار جي عبادت ۽ عبادت ڪريان ٿو. ||1||
مان تو تي ئي ايمان رکان ٿو، اي محبوب رب.
مون کي ٻي ڪا به خبر ناهي. ||1||روڪ||
ڪي پنهنجا گهر ڇڏي ٻيلن ۾ رهن ٿا.
ڪي پاڻ کي خاموشي اختيار ڪن ٿا، ۽ پاڻ کي ڀوتارن سڏائين ٿا.
ڪي دعويٰ ڪن ٿا ته اُهي فقط هڪ رب جا عقيدتمند آهن.
مان نرم آهيان؛ مان رب، هار، هار جي پناهه ۽ مدد گهران ٿو. ||2||
ڪن جو چوڻ آهي ته اهي مقدس زيارتن تي رهن ٿا.
ڪي کائڻ کان انڪار ڪن ٿا ۽ اُداسي بڻجي وڃن ٿا، ڪنڌ ڇنڊي ڇڏين ٿا.
ڪي ته سڄي ڌرتيءَ تي گهمي ويا آهن.
مان نرم آهيان؛ مان رب جي در تي ڪري پيو آهيان، هار، هار. ||3||
ڪن جو چوڻ آهي ته انهن جو تعلق عظيم ۽ عظيم خاندانن سان آهي.