سوهي، پهرين مهل، ڇهين بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
برانز چمڪندڙ ۽ چمڪندڙ آهي، پر جڏهن ان کي مسح ڪيو وڃي ٿو ته ان جي ڪاروائي ظاهر ٿئي ٿي.
ان کي ڌوئڻ سان ان جي نجاست دور نه ٿيندي، جيتوڻيڪ سؤ ڀيرا ڌوئي وڃي. ||1||
اهي ئي منهنجا دوست آهن، جيڪي مون سان گڏ سفر ڪن ٿا.
۽ ان جاءِ تي، جتي حساب ڪتاب گهربو آهي، اهي مون سان گڏ بيٺل نظر اچن ٿا. ||1||روڪ||
اتي گھر، حويليون ۽ ڊگھيون عمارتون آھن، جن جي سڀني پاسن تي رنگ ٿيل آھي.
پر اُھي اندران خالي آھن، ۽ بيڪار برباديءَ وانگر ٽٽي پيا آھن. ||2||
انهن جي سفيد پنن ۾ هيرن مقدس زيارتن ۾ رهن ٿا.
اهي جاندارن کي ٽوڙي ڦاڙي کائي ويندا آهن، تنهنڪري انهن کي اڇو نه سڏيو ويندو آهي. ||3||
منهنجو جسم سممل وڻ وانگر آهي. مون کي ڏسي، ٻيا ماڻهو بيوقوف آهن.
ان جا ميوا بيڪار آهن - جهڙوڪ منهنجي جسم جون خاصيتون. ||4||
انڌو ماڻهو ايترو وڏو بار کڻندو آهي، ۽ جبلن مان هن جو سفر ايترو ڊگهو آهي.
منهنجون اکيون ڏسي سگهن ٿيون، پر مان رستو ڳولي نه ٿو سگهان. مان ڪيئن چڙھي سگھان ٿو ۽ جبل پار ڪريان؟ ||5||
خدمت ڪرڻ، نيڪي ڪرڻ ۽ هوشيار ٿيڻ ۾ ڪهڙو فائدو؟
اي نانڪ، خدا جي نالي تي غور ڪر، ۽ تون غلاميءَ کان آزاد ٿي ويندين. ||6||1||3||
سوهي، پهرين مهل:
مراقبي ۽ خود نظم و ضبط جو راڳ ٺاهيو، توهان کي درياهه پار ڪرڻ لاءِ.
ڪو به سمنڊ نه هوندو، ۽ نه اڀرندڙ لھرون توھان کي روڪڻ لاءِ. هي آهي توهان جو رستو ڪيترو آرامده هوندو. ||1||
تنهنجو نالو ئي رنگ آهي، جنهن ۾ منهنجي بدن جو رنگ رنگيل آهي. هي رنگ دائمي آهي، اي منهنجا محبوب. ||1||روڪ||
منهنجا پيارا دوست هليا ويا آهن؛ اهي رب سان ڪيئن ملندا؟
جيڪڏھن انھن جي پيٽ ۾ فضيلت آھي، رب انھن کي پاڻ سان گڏ ڪندو. ||2||
هڪ دفعو هن سان متحد ٿي ويا، اهي ٻيهر جدا نه ٿيندا، جيڪڏهن اهي واقعي متحد آهن.
سچو رب انهن جي اچڻ ۽ وڃڻ کي ختم ڪري ٿو. ||3||
جيڪو حب الوطني کي ختم ڪري ٿو، سو عقيدت جي چادر ڍڪي ٿو.
گرو جي تعليمات جي ڪلام تي عمل ڪندي، هوء پنهنجي انعام جو ميوو حاصل ڪري ٿي، رب جي امرت وارو لفظ. ||4||
نانڪ فرمائي ٿو، اي دليون، اسان جو مڙس ايڏو پيارو آهي!
اسين ٻانهن آهيون، رب جي هٿ جون ڌيئرون. اھو اسان جو سچو پالڻھار ۽ مالڪ آھي. ||5||2||4||
سوهي، پهرين مهل:
جن جا ذهن رب جي محبت سان ڀريل آهن، اهي برڪت وارا ۽ بلند آهن.
انهن کي سڪون ملندو آهي، ۽ انهن جا درد وساري ويندا آهن.
هو يقيناً انهن کي بچائيندو. ||1||
گرو انهن سان ملڻ لاءِ اچي ٿو جن جي تقدير اڳ ۾ ئي لکيل آهي.
هو انهن کي رب جي امروفي نالي جي تعليمات سان نوازي ٿو.
جيڪي سچي گروءَ جي فرمانبرداري ۾ هلن ٿا، سي ڪڏھن به ڀڄڻ نه ٿا ڏين. ||2||
۽ جيڪو رب جي درگاهه ۾ رهي ٿو، سو ڪنهن ٻئي کي ڇو سجدو ڪري؟
رب جي دروازي تي دربان کيس ڪو به سوال پڇڻ کان نه روڪيندو.
۽ جيڪو رب جي فضل جي نظر سان برڪت وارو آهي - هن جي لفظن سان، ٻين کي پڻ آزاد ڪيو ويو آهي. ||3||
رب پاڻ موڪلي ٿو، ۽ فاني مخلوق کي ياد ڪري ٿو؛ ٻيو ڪو به کيس صلاح نه ڏيندو.
هو پاڻ ڊاهي ٿو، ٺاهي ٿو ۽ ٺاهي ٿو؛ هو سڀ ڪجهه ڄاڻي ٿو.
اي نانڪ، نالو، رب جو نالو نعمت آهي، جيڪو انهن کي ڏنو ويو آهي جيڪي هن جي رحمت ۽ سندس فضل حاصل ڪن ٿا. ||4||3||5||