شَبَدَ کان سواءِ جوهر نه ٿو اچي، اي همت پرست، ۽ اُڃ جي اُڃ نه لٽي.
شَبَدَ سان مَسَلِي، اَنبُوسِي جوهر ڳولي ٿو، ۽ سچي نالي سان پورو رهي ٿو.
”اها ڪهڙي حڪمت آهي، جنهن سان ماڻهو ثابت قدم رهي؟ ڪهڙي کاڌي مان اطمينان ٿئي ٿو؟
اي نانڪ، جڏهن ڪو ماڻهو ڏک ۽ خوشين کي هڪجهڙو ڏسندو آهي، سچي گرو جي ذريعي، پوءِ کيس موت نه وسري ويندو آهي. ||61||
جيڪڏهن ڪو رب جي محبت ۾ نه آهي، ۽ نه ئي هن جي لطيف جوهر سان مستغرق آهي،
گرو جي ڪلام جي بغير، هو مايوس آهي، ۽ پنهنجي اندر جي باھ ۾ کائي ٿو.
هو پنهنجي نطفه ۽ ٻج کي محفوظ نه رکندو آهي ۽ نه ئي شبد جو جملو ڪندو آهي.
هو پنهنجي سانس تي ضابطو نٿو رکي. هو سچي رب جي عبادت ۽ پوڄا نه ڪندو آهي.
پر جيڪو اڻ ڳڻي ڳالھائي ٿو، ۽ متوازن رهي ٿو،
اي نانڪ، رب حاصل ڪري ٿو، عظيم روح. ||62||
گروءَ جي مهربانيءَ سان، انسان رب جي محبت سان ملي ٿو.
امرت ۾ پيئندي، هو سچ سان مست ٿي ويندو آهي.
گروءَ جو خيال ڪرڻ سان، اندر جي باهه ٻري ٿي.
Ambrosial Nectar ۾ پيئڻ سان، روح کي سڪون ملي ٿو.
سچي رب جي عبادت ڪندي، گرومخ زندگيءَ جي درياهه پار ڪري ٿو.
اي نانڪ، گهڻي غور ويچار کان پوءِ، اها ڳالهه سمجھ ۾ اچي ٿي. ||63||
”هي ذهن هاٿي ڪٿي رهي ٿو، ساهه ڪٿي رهي ٿو؟
شبد کي ڪٿي رهڻ گهرجي، ته جيئن ذهن جي ڀوڳنا بند ٿي وڃن؟"
جڏهن رب ڪنهن کي پنهنجي فضل جي نظر سان نوازي ٿو، هو ان کي سچي گرو ڏانهن وٺي ٿو. پوءِ اهو ذهن پنهنجي اندر ۾ ئي رهجي ويندو آهي.
جڏهن ماڻهو پنهنجي خودمختاري کي کائي ٿو، ته هو خالص ٿي وڃي ٿو، ۽ هن جي حيران ذهن کي روڪيو وڃي ٿو.
"جڙ، سڀني جو سرچشمو ڪيئن ٿي سگهي ٿو؟ روح پاڻ کي ڪيئن ڄاڻي سگهي ٿو؟ سج ڪيئن چنڊ جي گهر ۾ داخل ٿي سگهي ٿو؟"
گرو مُخ پنهنجي اندر مان انا کي ختم ڪري ٿو. پوء، اي نانڪ، سج قدرتي طور تي چنڊ جي گھر ۾ داخل ٿئي ٿو. ||64||
جڏهن ذهن مستحڪم ۽ مستحڪم ٿئي ٿو، اهو دل ۾ رهي ٿو، ۽ پوء گرومخ کي جڙ، سڀني جو سرچشمو محسوس ٿئي ٿو.
ساهه بيٺو آهي نانيءَ جي گهر ۾. گرومک ڳولي ٿو، ۽ حقيقت جي جوهر کي ڳولي ٿو.
هي لفظ پنهنجي نفس جي مرڪز کي، پنهنجي اندر، پنهنجي گهر ۾ داخل ڪري ٿو. هن لفظ جي روشني ٽنهي جهانن ۾ پکڙيل آهي.
سچي پالڻھار جي بک تنھنجي درد کي ختم ڪري ڇڏيندي ۽ سچي پالڻھار جي معرفت تون راضي ٿيندين.
گرومخ کي ڄاڻي ٿو ته بني جي اڻڄاتل آواز جو وهڪرو؛ ڪيڏا ناياب آھن جيڪي سمجھن ٿا.
نانڪ جو چوڻ آهي ته، جيڪو سچ ڳالهائيندو آهي، اهو سچ جي رنگ ۾ رنگجي ويندو آهي، جيڪو ڪڏهن به ختم نه ٿيندو. ||65||
”جڏهن هي دل ۽ جسم موجود نه هو ته ذهن ڪٿي رهندو؟
جڏهن نائين اليون جو سهارو نه هو ته پوءِ ساهه ڪهڙي گهر ۾ رهي؟
جڏهن ڪا به شڪل يا صورت نه هئي ته پوءِ ڪنهن جي محبت سان شيدائي ڪيئن ٿي سگهي؟
جڏهن نطفه ۽ نطفه مان ٺهيو ئي ڪو نه هو ته رب جي قدر ۽ وسعت ڪير لڳائي سگهي؟
جڏهن رنگ، لباس ۽ صورت نظر نٿي اچي ته سچي رب کي ڪيئن سڃاڻجي؟
اي نانڪ، جيڪي رب جي نالي سان جڙيل آهن، سي لاتعلق آهن. پوءِ ۽ هاڻي، اهي ڏسن ٿا سچ جو سچو. ||66||
جڏهن دل ۽ جسم جو وجود ئي نه رهيو، تڏهن عقل مطلق، علحده رب ۾ رهجي ويو.
جڏهن ناني جي ڪنول جو ڪو به سهارو نه هو، سانس پنهنجي گهر ۾ رهي، رب جي محبت ۾ مشغول ٿي ويو.
جڏهن ڪا به شڪل يا شڪل يا سماجي طبقو نه هو، تڏهن لفظ، پنهنجي ذات ۾، اڻڄاتل رب ۾ رهجي ويو.
جڏهن دنيا ۽ آسمان جو وجود به نه هو، تڏهن رب جي نور ٽنهي جهانن کي ڀرجي ويو.