ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ಶ್ರೀ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್
ಪುಟ - 945
ਬਿਨੁ ਸਬਦੈ ਰਸੁ ਨ ਆਵੈ ਅਉਧੂ ਹਉਮੈ ਪਿਆਸ ਨ ਜਾਈ ॥
bin sabadai ras na aavai aaudhoo haumai piaas na jaaee |ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದೆ, ಸಾರವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ಸಂನ್ಯಾಸಿ, ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದ ಬಾಯಾರಿಕೆ ದೂರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ਸਬਦਿ ਰਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਰਸੁ ਪਾਇਆ ਸਾਚੇ ਰਹੇ ਅਘਾਈ ॥
sabad rate amrit ras paaeaa saache rahe aghaaee |ಶಾಬಾದ್ನಿಂದ ತುಂಬಿದ, ಅಮೃತದ ಸಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಹೆಸರಿನೊಂದಿಗೆ ಪೂರ್ಣಗೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ਕਵਨ ਬੁਧਿ ਜਿਤੁ ਅਸਥਿਰੁ ਰਹੀਐ ਕਿਤੁ ਭੋਜਨਿ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸੈ ॥
kavan budh jit asathir raheeai kit bhojan tripataasai |"ಆ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಏನು, ಒಬ್ಬನು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತಾನೆ? ಯಾವ ಆಹಾರವು ತೃಪ್ತಿಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ?"
ਨਾਨਕ ਦੁਖੁ ਸੁਖੁ ਸਮ ਕਰਿ ਜਾਪੈ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਕਾਲੁ ਨ ਗ੍ਰਾਸੈ ॥੬੧॥
naanak dukh sukh sam kar jaapai satigur te kaal na graasai |61|ಓ ನಾನಕ್, ಒಬ್ಬನು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಮೂಲಕ ನೋವು ಮತ್ತು ಆನಂದವನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ, ಅವನು ಮರಣದಿಂದ ಸೇವಿಸಲ್ಪಡುವುದಿಲ್ಲ. ||61||
ਰੰਗਿ ਨ ਰਾਤਾ ਰਸਿ ਨਹੀ ਮਾਤਾ ॥
rang na raataa ras nahee maataa |ಒಬ್ಬನು ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಅಥವಾ ಅವನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಾರದಿಂದ ಅಮಲೇರದಿದ್ದರೆ,
ਬਿਨੁ ਗੁਰਸਬਦੈ ਜਲਿ ਬਲਿ ਤਾਤਾ ॥
bin gurasabadai jal bal taataa |ಗುರುಗಳ ಶಬ್ದವಿಲ್ಲದೆ, ಅವನು ನಿರಾಶೆಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಂತರಿಕ ಬೆಂಕಿಯಿಂದ ಆಹುತಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ.
ਬਿੰਦੁ ਨ ਰਾਖਿਆ ਸਬਦੁ ਨ ਭਾਖਿਆ ॥
bind na raakhiaa sabad na bhaakhiaa |ಅವನು ತನ್ನ ವೀರ್ಯ ಮತ್ತು ಬೀಜವನ್ನು ಸಂರಕ್ಷಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಶಬ್ದವನ್ನು ಪಠಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ਪਵਨੁ ਨ ਸਾਧਿਆ ਸਚੁ ਨ ਅਰਾਧਿਆ ॥
pavan na saadhiaa sach na araadhiaa |ಅವನು ತನ್ನ ಉಸಿರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪೂಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆರಾಧಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ਅਕਥ ਕਥਾ ਲੇ ਸਮ ਕਰਿ ਰਹੈ ॥
akath kathaa le sam kar rahai |ಆದರೆ ಮಾತನಾಡದ ಮಾತನ್ನು ಮಾತನಾಡುವ ಮತ್ತು ಸಮತೋಲನದಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವವನು,
ਤਉ ਨਾਨਕ ਆਤਮ ਰਾਮ ਕਉ ਲਹੈ ॥੬੨॥
tau naanak aatam raam kau lahai |62|ಓ ನಾನಕ್, ಪರಮಾತ್ಮನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ. ||62||
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਰੰਗੇ ਰਾਤਾ ॥
guraparasaadee range raataa |ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರರಾಗುತ್ತಾರೆ.
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਪੀਆ ਸਾਚੇ ਮਾਤਾ ॥
amrit peea saache maataa |ಅಮೃತದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿದು ಸತ್ಯದ ಅಮಲಿನಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.
ਗੁਰ ਵੀਚਾਰੀ ਅਗਨਿ ਨਿਵਾਰੀ ॥
gur veechaaree agan nivaaree |ಗುರುವನ್ನು ಆಲೋಚಿಸಿದರೆ ಒಳಗಿನ ಬೆಂಕಿ ನಂದಿಸುತ್ತದೆ.
ਅਪਿਉ ਪੀਓ ਆਤਮ ਸੁਖੁ ਧਾਰੀ ॥
apiau peeo aatam sukh dhaaree |ಅಮೃತದ ಅಮೃತವನ್ನು ಕುಡಿಯುವುದರಿಂದ ಆತ್ಮವು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ.
ਸਚੁ ਅਰਾਧਿਆ ਗੁਰਮੁਖਿ ਤਰੁ ਤਾਰੀ ॥
sach araadhiaa guramukh tar taaree |ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಪೂಜಿಸುತ್ತಾ, ಗುರುಮುಖನು ಜೀವನದ ನದಿಯನ್ನು ದಾಟುತ್ತಾನೆ.
ਨਾਨਕ ਬੂਝੈ ਕੋ ਵੀਚਾਰੀ ॥੬੩॥
naanak boojhai ko veechaaree |63|ಓ ನಾನಕ್, ಆಳವಾದ ಚಿಂತನೆಯ ನಂತರ, ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ||63||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਮੈਗਲੁ ਕਹਾ ਬਸੀਅਲੇ ਕਹਾ ਬਸੈ ਇਹੁ ਪਵਨਾ ॥
eihu man maigal kahaa baseeale kahaa basai ihu pavanaa |"ಈ ಮನಸ್ಸು-ಆನೆ ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ? ಉಸಿರು ಎಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತದೆ?
ਕਹਾ ਬਸੈ ਸੁ ਸਬਦੁ ਅਉਧੂ ਤਾ ਕਉ ਚੂਕੈ ਮਨ ਕਾ ਭਵਨਾ ॥
kahaa basai su sabad aaudhoo taa kau chookai man kaa bhavanaa |ಮನಸ್ಸಿನ ಅಲೆದಾಟಗಳು ನಿಲ್ಲಲು ಶಾಬಾದ್ ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಬೇಕು?"
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲੇ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਇਹੁ ਮਨੁ ਪਾਏ ॥
nadar kare taa satigur mele taa nij ghar vaasaa ihu man paae |ಭಗವಂತನು ತನ್ನ ಕೃಪೆಯ ನೋಟದಿಂದ ಒಬ್ಬನನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ಅವನನ್ನು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಬಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾನೆ. ನಂತರ, ಈ ಮನಸ್ಸು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ.
ਆਪੈ ਆਪੁ ਖਾਇ ਤਾ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਵੈ ਧਾਵਤੁ ਵਰਜਿ ਰਹਾਏ ॥
aapai aap khaae taa niramal hovai dhaavat varaj rahaae |ವ್ಯಕ್ತಿಯು ತನ್ನ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಸೇವಿಸಿದಾಗ, ಅವನು ನಿರ್ಮಲನಾಗುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಅಲೆದಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಸಂಯಮದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ.
ਕਿਉ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣੈ ਆਤਮੁ ਜਾਣੈ ਕਿਉ ਸਸਿ ਘਰਿ ਸੂਰੁ ਸਮਾਵੈ ॥
kiau mool pachhaanai aatam jaanai kiau sas ghar soor samaavai |"ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲ, ಮೂಲವನ್ನು ಹೇಗೆ ಅರಿತುಕೊಳ್ಳಬಹುದು? ಆತ್ಮವು ಹೇಗೆ ತಾನೇ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ? ಸೂರ್ಯನು ಚಂದ್ರನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಹೇಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದು?"
ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਵਿਚਹੁ ਖੋਵੈ ਤਉ ਨਾਨਕ ਸਹਜਿ ਸਮਾਵੈ ॥੬੪॥
guramukh haumai vichahu khovai tau naanak sahaj samaavai |64|ಗುರುಮುಖ್ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸುತ್ತಾನೆ; ನಂತರ, ಓ ನಾನಕ್, ಸೂರ್ಯನು ನೈಸರ್ಗಿಕವಾಗಿ ಚಂದ್ರನ ಮನೆಗೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಾನೆ. ||64||
ਇਹੁ ਮਨੁ ਨਿਹਚਲੁ ਹਿਰਦੈ ਵਸੀਅਲੇ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੂਲੁ ਪਛਾਣਿ ਰਹੈ ॥
eihu man nihachal hiradai vaseeale guramukh mool pachhaan rahai |ಮನಸ್ಸು ಸ್ಥಿರ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರವಾದಾಗ, ಅದು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ, ಮತ್ತು ನಂತರ ಗುರುಮುಖನು ಎಲ್ಲದರ ಮೂಲವನ್ನು ಅರಿತುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ਨਾਭਿ ਪਵਨੁ ਘਰਿ ਆਸਣਿ ਬੈਸੈ ਗੁਰਮੁਖਿ ਖੋਜਤ ਤਤੁ ਲਹੈ ॥
naabh pavan ghar aasan baisai guramukh khojat tat lahai |ಉಸಿರು ನಾಭಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದೆ; ಗುರುಮುಖ್ ಹುಡುಕುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ವಾಸ್ತವದ ಸಾರವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ.
ਸੁ ਸਬਦੁ ਨਿਰੰਤਰਿ ਨਿਜ ਘਰਿ ਆਛੈ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਸੁ ਸਬਦਿ ਲਹੈ ॥
su sabad nirantar nij ghar aachhai tribhavan jot su sabad lahai |ಈ ಶಬ್ದವು ತನ್ನ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಆಳವಾದ ಆತ್ಮದ ನ್ಯೂಕ್ಲಿಯಸ್ ಅನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ; ಈ ಶಬ್ದದ ಬೆಳಕು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ.
ਖਾਵੈ ਦੂਖ ਭੂਖ ਸਾਚੇ ਕੀ ਸਾਚੇ ਹੀ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸਿ ਰਹੈ ॥
khaavai dookh bhookh saache kee saache hee tripataas rahai |ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನ ಹಸಿವು ನಿಮ್ಮ ನೋವನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನ ಮೂಲಕ ನೀವು ತೃಪ್ತರಾಗುತ್ತೀರಿ.
ਅਨਹਦ ਬਾਣੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਜਾਣੀ ਬਿਰਲੋ ਕੋ ਅਰਥਾਵੈ ॥
anahad baanee guramukh jaanee biralo ko arathaavai |ಗುರುಮುಖ್ ಬಾನಿಯ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಧ್ವನಿ ಪ್ರವಾಹವನ್ನು ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ; ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು ಎಷ್ಟು ವಿರಳ.
ਨਾਨਕੁ ਆਖੈ ਸਚੁ ਸੁਭਾਖੈ ਸਚਿ ਰਪੈ ਰੰਗੁ ਕਬਹੂ ਨ ਜਾਵੈ ॥੬੫॥
naanak aakhai sach subhaakhai sach rapai rang kabahoo na jaavai |65|ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಸತ್ಯವನ್ನು ಮಾತನಾಡುವವನು ಸತ್ಯದ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಾನೆ, ಅದು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ||65||
ਜਾ ਇਹੁ ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਮਨੁ ਕੈਠੈ ਰਹਤਾ ॥
jaa ihu hiradaa deh na hotee tau man kaitthai rahataa |"ಈ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ದೇಹ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಮನಸ್ಸು ಎಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು?
ਨਾਭਿ ਕਮਲ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਪਵਨੁ ਕਵਨ ਘਰਿ ਸਹਤਾ ॥
naabh kamal asathanbh na hoto taa pavan kavan ghar sahataa |ನಾಭಿ ಕಮಲದ ಆಸರೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ ಉಸಿರು ಯಾವ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು?
ਰੂਪੁ ਨ ਹੋਤੋ ਰੇਖ ਨ ਕਾਈ ਤਾ ਸਬਦਿ ਕਹਾ ਲਿਵ ਲਾਈ ॥
roop na hoto rekh na kaaee taa sabad kahaa liv laaee |ಯಾವುದೇ ರೂಪ ಅಥವಾ ಆಕಾರವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಯಾರಾದರೂ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಶಬ್ದದ ಮೇಲೆ ಹೇಗೆ ಗಮನಹರಿಸಬಹುದು?
ਰਕਤੁ ਬਿੰਦੁ ਕੀ ਮੜੀ ਨ ਹੋਤੀ ਮਿਤਿ ਕੀਮਤਿ ਨਹੀ ਪਾਈ ॥
rakat bind kee marree na hotee mit keemat nahee paaee |ಅಂಡಾಣು ಮತ್ತು ವೀರ್ಯಾಣುಗಳಿಂದ ಯಾವುದೇ ಕತ್ತಲಕೋಣೆಯು ರೂಪುಗೊಳ್ಳದಿದ್ದಾಗ, ಭಗವಂತನ ಮೌಲ್ಯ ಮತ್ತು ವ್ಯಾಪ್ತಿಯನ್ನು ಯಾರು ಅಳೆಯಬಹುದು?
ਵਰਨੁ ਭੇਖੁ ਅਸਰੂਪੁ ਨ ਜਾਪੀ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਪਸਿ ਸਾਚਾ ॥
varan bhekh asaroop na jaapee kiau kar jaapas saachaa |ಬಣ್ಣ, ಉಡುಗೆ ಮತ್ತು ರೂಪವನ್ನು ನೋಡಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ಹೇಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು?
ਨਾਨਕ ਨਾਮਿ ਰਤੇ ਬੈਰਾਗੀ ਇਬ ਤਬ ਸਾਚੋ ਸਾਚਾ ॥੬੬॥
naanak naam rate bairaagee ib tab saacho saachaa |66|ಓ ನಾನಕ್, ಭಗವಂತನ ನಾಮಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡವರು ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಆಗ ಮತ್ತು ಈಗ, ಅವರು ಸತ್ಯದ ಸತ್ಯವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾರೆ. ||66||
ਹਿਰਦਾ ਦੇਹ ਨ ਹੋਤੀ ਅਉਧੂ ਤਉ ਮਨੁ ਸੁੰਨਿ ਰਹੈ ਬੈਰਾਗੀ ॥
hiradaa deh na hotee aaudhoo tau man sun rahai bairaagee |ಯಾವಾಗ ಹೃದಯ ಮತ್ತು ದೇಹವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲವೋ, ಓ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯೇ, ಆಗ ಮನಸ್ಸು ಸಂಪೂರ್ಣ, ನಿರ್ಲಿಪ್ತ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿತ್ತು.
ਨਾਭਿ ਕਮਲੁ ਅਸਥੰਭੁ ਨ ਹੋਤੋ ਤਾ ਨਿਜ ਘਰਿ ਬਸਤਉ ਪਵਨੁ ਅਨਰਾਗੀ ॥
naabh kamal asathanbh na hoto taa nij ghar bastau pavan anaraagee |ನಾಭಿಯ ಕಮಲದ ಆಸರೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಉಸಿರು ತನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಉಳಿಯಿತು, ಭಗವಂತನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ਰੂਪੁ ਨ ਰੇਖਿਆ ਜਾਤਿ ਨ ਹੋਤੀ ਤਉ ਅਕੁਲੀਣਿ ਰਹਤਉ ਸਬਦੁ ਸੁ ਸਾਰੁ ॥
roop na rekhiaa jaat na hotee tau akuleen rahtau sabad su saar |ಯಾವುದೇ ರೂಪ ಅಥವಾ ಆಕಾರ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ವರ್ಗವಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ಶಬ್ದವು ಅದರ ಸಾರದಲ್ಲಿ, ಅವ್ಯಕ್ತವಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ.
ਗਉਨੁ ਗਗਨੁ ਜਬ ਤਬਹਿ ਨ ਹੋਤਉ ਤ੍ਰਿਭਵਣ ਜੋਤਿ ਆਪੇ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ॥
gaun gagan jab tabeh na hotau tribhavan jot aape nirankaar |ಜಗತ್ತು ಮತ್ತು ಆಕಾಶವು ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿದ್ದಾಗ, ನಿರಾಕಾರ ಭಗವಂತನ ಬೆಳಕು ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ತುಂಬಿತು.