ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ಶ್ರೀ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್
ಪುಟ - 139
ਸੋਭਾ ਸੁਰਤਿ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥੨॥
sobhaa surat suhaavanee jin har setee chit laaeaa |2|ಭಗವಂತನ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುವವರ ವೈಭವ ಮತ್ತು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಸುಂದರ ಮತ್ತು ಭವ್ಯವಾಗಿದೆ. ||2||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |ಸಲೋಕ್, ಎರಡನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਅਖੀ ਬਾਝਹੁ ਵੇਖਣਾ ਵਿਣੁ ਕੰਨਾ ਸੁਨਣਾ ॥
akhee baajhahu vekhanaa vin kanaa sunanaa |ಕಣ್ಣುಗಳಿಲ್ಲದೆ ನೋಡಲು; ಕಿವಿಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕೇಳಲು;
ਪੈਰਾ ਬਾਝਹੁ ਚਲਣਾ ਵਿਣੁ ਹਥਾ ਕਰਣਾ ॥
pairaa baajhahu chalanaa vin hathaa karanaa |ಪಾದಗಳಿಲ್ಲದೆ ನಡೆಯಲು; ಕೈಗಳಿಲ್ಲದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು;
ਜੀਭੈ ਬਾਝਹੁ ਬੋਲਣਾ ਇਉ ਜੀਵਤ ਮਰਣਾ ॥
jeebhai baajhahu bolanaa iau jeevat maranaa |ಈ ರೀತಿಯ ನಾಲಿಗೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮಾತನಾಡಲು, ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿರುವಾಗ ಸತ್ತಂತೆ ಉಳಿಯುತ್ತಾರೆ.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿ ਕੈ ਤਉ ਖਸਮੈ ਮਿਲਣਾ ॥੧॥
naanak hukam pachhaan kai tau khasamai milanaa |1|ಓ ನಾನಕ್, ಭಗವಂತನ ಆಜ್ಞೆಯ ಹುಕಮ್ ಅನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಭಗವಂತ ಮತ್ತು ಗುರುಗಳೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳಿ. ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |ಎರಡನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਦਿਸੈ ਸੁਣੀਐ ਜਾਣੀਐ ਸਾਉ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥
disai suneeai jaaneeai saau na paaeaa jaae |ಅವನನ್ನು ನೋಡಲಾಗುತ್ತದೆ, ಕೇಳಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ತಿಳಿದಿದೆ, ಆದರೆ ಅವರ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಾರವನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ਰੁਹਲਾ ਟੁੰਡਾ ਅੰਧੁਲਾ ਕਿਉ ਗਲਿ ਲਗੈ ਧਾਇ ॥
ruhalaa ttunddaa andhulaa kiau gal lagai dhaae |ಕುಂಟ, ತೋಳಿಲ್ಲದ ಮತ್ತು ಕುರುಡನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಆಲಿಂಗಿಸಲು ಹೇಗೆ ಓಡುತ್ತಾನೆ?
ਭੈ ਕੇ ਚਰਣ ਕਰ ਭਾਵ ਕੇ ਲੋਇਣ ਸੁਰਤਿ ਕਰੇਇ ॥
bhai ke charan kar bhaav ke loein surat karee |ದೇವರ ಭಯವು ನಿಮ್ಮ ಪಾದಗಳಾಗಿರಲಿ, ಮತ್ತು ಆತನ ಪ್ರೀತಿಯು ನಿಮ್ಮ ಕೈಗಳಾಗಲಿ; ಅವನ ತಿಳುವಳಿಕೆ ನಿಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಾಗಿರಲಿ.
ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਸਿਆਣੀਏ ਇਵ ਕੰਤ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥੨॥
naanak kahai siaanee iv kant milaavaa hoe |2|ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ, ಓ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಆತ್ಮ-ವಧು, ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಪತಿ ಭಗವಂತನೊಂದಿಗೆ ಐಕ್ಯವಾಗಿರುತ್ತೀರಿ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |ಪೂರಿ:
ਸਦਾ ਸਦਾ ਤੂੰ ਏਕੁ ਹੈ ਤੁਧੁ ਦੂਜਾ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥
sadaa sadaa toon ek hai tudh doojaa khel rachaaeaa |ಎಂದೆಂದಿಗೂ, ನೀನು ಒಬ್ಬನೇ; ನೀವು ದ್ವಂದ್ವತೆಯ ನಾಟಕವನ್ನು ಚಲನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಂದಿಸಿದ್ದೀರಿ.
ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਜੰਤਾ ਪਾਇਆ ॥
haumai garab upaae kai lobh antar jantaa paaeaa |ನೀವು ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಸೊಕ್ಕಿನ ಹೆಮ್ಮೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದೀರಿ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ದುರಾಶೆಯನ್ನು ಇರಿಸಿದ್ದೀರಿ.
ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਸਭ ਕਰੇ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥
jiau bhaavai tiau rakh too sabh kare teraa karaaeaa |ನಿನ್ನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ನನ್ನನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ; ನೀವು ವರ್ತಿಸುವಂತೆ ಎಲ್ಲರೂ ವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ਇਕਨਾ ਬਖਸਹਿ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਗੁਰਮਤੀ ਤੁਧੈ ਲਾਇਆ ॥
eikanaa bakhaseh mel laihi guramatee tudhai laaeaa |ಕೆಲವು ಕ್ಷಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ, ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ವಿಲೀನಗೊಳ್ಳುತ್ತವೆ; ಗುರುಗಳ ಬೋಧನೆಗಳ ಮೂಲಕ ನಾವು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿದ್ದೇವೆ.
ਇਕਿ ਖੜੇ ਕਰਹਿ ਤੇਰੀ ਚਾਕਰੀ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥
eik kharre kareh teree chaakaree vin naavai hor na bhaaeaa |ಕೆಲವರು ನಿಂತು ನಿನ್ನ ಸೇವೆಮಾಡುತ್ತಾರೆ; ಹೆಸರಿಲ್ಲದೆ, ಬೇರೆ ಯಾವುದೂ ಅವರನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.
ਹੋਰੁ ਕਾਰ ਵੇਕਾਰ ਹੈ ਇਕਿ ਸਚੀ ਕਾਰੈ ਲਾਇਆ ॥
hor kaar vekaar hai ik sachee kaarai laaeaa |ಯಾವುದೇ ಇತರ ಕಾರ್ಯವು ಅವರಿಗೆ ನಿಷ್ಪ್ರಯೋಜಕವಾಗಿದೆ - ನೀವು ಅವರನ್ನು ನಿಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸೇವೆಗೆ ನಿಯೋಜಿಸಿದ್ದೀರಿ.
ਪੁਤੁ ਕਲਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ਹੈ ਇਕਿ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੇ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਇਆ ॥
put kalat kuttanb hai ik alipat rahe jo tudh bhaaeaa |ಮಕ್ಕಳು, ಸಂಗಾತಿ ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಗಳ ಮಧ್ಯೆ, ಕೆಲವರು ಇನ್ನೂ ನಿರ್ಲಿಪ್ತರಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಿದ್ದಾರೆ; ಅವರು ನಿಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಗೆ ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾರೆ.
ਓਹਿ ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲੇ ਸਚੈ ਨਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥
ohi andarahu baaharahu niramale sachai naae samaaeaa |3|ಆಂತರಿಕವಾಗಿ ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯವಾಗಿ, ಅವರು ಶುದ್ಧರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರು ನಿಜವಾದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತಾರೆ. ||3||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |ಸಲೋಕ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್:
ਸੁਇਨੇ ਕੈ ਪਰਬਤਿ ਗੁਫਾ ਕਰੀ ਕੈ ਪਾਣੀ ਪਇਆਲਿ ॥
sueine kai parabat gufaa karee kai paanee peaal |ನಾನು ಒಂದು ಗುಹೆಯನ್ನು ಮಾಡಬಹುದು, ಚಿನ್ನದ ಪರ್ವತದಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಕೆಳಗಿನ ಪ್ರದೇಶಗಳ ನೀರಿನಲ್ಲಿ;
ਕੈ ਵਿਚਿ ਧਰਤੀ ਕੈ ਆਕਾਸੀ ਉਰਧਿ ਰਹਾ ਸਿਰਿ ਭਾਰਿ ॥
kai vich dharatee kai aakaasee uradh rahaa sir bhaar |ನಾನು ನನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ, ತಲೆಕೆಳಗಾಗಿ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಅಥವಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರಬಹುದು;
ਪੁਰੁ ਕਰਿ ਕਾਇਆ ਕਪੜੁ ਪਹਿਰਾ ਧੋਵਾ ਸਦਾ ਕਾਰਿ ॥
pur kar kaaeaa kaparr pahiraa dhovaa sadaa kaar |ನಾನು ನನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಮತ್ತು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ತೊಳೆಯಬಹುದು;
ਬਗਾ ਰਤਾ ਪੀਅਲਾ ਕਾਲਾ ਬੇਦਾ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥
bagaa rataa peealaa kaalaa bedaa karee pukaar |ನಾನು ಬಿಳಿ, ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ ಮತ್ತು ಕಪ್ಪು ವೇದಗಳನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಕೂಗಬಹುದು;
ਹੋਇ ਕੁਚੀਲੁ ਰਹਾ ਮਲੁ ਧਾਰੀ ਦੁਰਮਤਿ ਮਤਿ ਵਿਕਾਰ ॥
hoe kucheel rahaa mal dhaaree duramat mat vikaar |ನಾನು ಕೊಳಕು ಮತ್ತು ಕೊಳಕುಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ಬದುಕಬಹುದು. ಮತ್ತು ಇನ್ನೂ, ಇದೆಲ್ಲವೂ ದುಷ್ಟ ಮನಸ್ಸಿನ ಮತ್ತು ಬೌದ್ಧಿಕ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗಿದೆ.
ਨਾ ਹਉ ਨਾ ਮੈ ਨਾ ਹਉ ਹੋਵਾ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧॥
naa hau naa mai naa hau hovaa naanak sabad veechaar |1|ನಾನು ಇರಲಿಲ್ಲ, ನಾನು ಅಲ್ಲ, ಮತ್ತು ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ! ಓ ನಾನಕ್, ನಾನು ಶಬ್ದದ ಪದದ ಮೇಲೆ ಮಾತ್ರ ವಾಸಿಸುತ್ತೇನೆ. ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್:
ਵਸਤ੍ਰ ਪਖਾਲਿ ਪਖਾਲੇ ਕਾਇਆ ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਹੋਵੈ ॥
vasatr pakhaal pakhaale kaaeaa aape sanjam hovai |ಅವರು ತಮ್ಮ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ, ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನು ಸ್ಕ್ರಬ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಯಂ-ಶಿಸ್ತನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ.
ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਲਗੀ ਨਹੀ ਜਾਣੈ ਬਾਹਰਹੁ ਮਲਿ ਮਲਿ ਧੋਵੈ ॥
antar mail lagee nahee jaanai baaharahu mal mal dhovai |ಆದರೆ ಹೊರಗಿನ ಕೊಳೆಯನ್ನು ತೊಳೆಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ, ತಮ್ಮ ಒಳಗಿನ ಕಲ್ಮಶವನ್ನು ಮಲಿನಗೊಳಿಸುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ਅੰਧਾ ਭੂਲਿ ਪਇਆ ਜਮ ਜਾਲੇ ॥
andhaa bhool peaa jam jaale |ಕುರುಡರು ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತಾರೆ, ಸಾವಿನ ಕುಣಿಕೆಗೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ਵਸਤੁ ਪਰਾਈ ਅਪੁਨੀ ਕਰਿ ਜਾਨੈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਘਾਲੇ ॥
vasat paraaee apunee kar jaanai haumai vich dukh ghaale |ಅವರು ಇತರರ ಆಸ್ತಿಯನ್ನು ತಮ್ಮದೆಂದು ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಅವರು ನೋವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਤੁਟੈ ਤਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥
naanak guramukh haumai tuttai taa har har naam dhiaavai |ಓ ನಾನಕ್, ಗುರುಮುಖರ ಅಹಂಕಾರವು ಮುರಿದುಹೋಗಿದೆ ಮತ್ತು ನಂತರ ಅವರು ಭಗವಂತನ ಹೆಸರನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ, ಹರ್, ಹರ್.
ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਨਾਮੇ ਸੁਖਿ ਸਮਾਵੈ ॥੨॥
naam jape naamo aaraadhe naame sukh samaavai |2|ಅವರು ನಾಮವನ್ನು ಪಠಿಸುತ್ತಾರೆ, ನಾಮವನ್ನು ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ನಾಮದ ಮೂಲಕ ಅವರು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಲೀನರಾಗುತ್ತಾರೆ. ||2||
ਪਵੜੀ ॥
pavarree |ಪೂರಿ:
ਕਾਇਆ ਹੰਸਿ ਸੰਜੋਗੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
kaaeaa hans sanjog mel milaaeaa |ಡೆಸ್ಟಿನಿ ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮ-ಹಂಸವನ್ನು ಒಟ್ಟುಗೂಡಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ಒಂದುಗೂಡಿಸಿದೆ.
ਤਿਨ ਹੀ ਕੀਆ ਵਿਜੋਗੁ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥
tin hee keea vijog jin upaaeaa |ಅವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದವನೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುತ್ತಾನೆ.
ਮੂਰਖੁ ਭੋਗੇ ਭੋਗੁ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥
moorakh bhoge bhog dukh sabaaeaa |ಮೂರ್ಖರು ತಮ್ಮ ಆನಂದವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ನೋವುಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ਸੁਖਹੁ ਉਠੇ ਰੋਗ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ ॥
sukhahu utthe rog paap kamaaeaa |ಸಂತೋಷದಿಂದ, ರೋಗಗಳು ಮತ್ತು ಪಾಪಗಳ ಆಯೋಗವು ಉದ್ಭವಿಸುತ್ತದೆ.
ਹਰਖਹੁ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇ ਖਪਾਇਆ ॥
harakhahu sog vijog upaae khapaaeaa |ಪಾಪಭೋಗಗಳಿಂದ ದುಃಖ, ವಿರಹ, ಜನನ ಮತ್ತು ಮರಣಗಳು ಬರುತ್ತವೆ.
ਮੂਰਖ ਗਣਤ ਗਣਾਇ ਝਗੜਾ ਪਾਇਆ ॥
moorakh ganat ganaae jhagarraa paaeaa |ಮೂರ್ಖರು ತಮ್ಮ ದುಷ್ಕೃತ್ಯಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಅನುಪಯುಕ್ತವಾಗಿ ವಾದಿಸುತ್ತಾರೆ.
ਸਤਿਗੁਰ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਝਗੜੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥
satigur hath niberr jhagarr chukaaeaa |ತೀರ್ಪು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ, ಅವರು ವಾದವನ್ನು ಕೊನೆಗೊಳಿಸುತ್ತಾರೆ.
ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ ॥੪॥
karataa kare su hog na chalai chalaaeaa |4|ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದು ನೆರವೇರುತ್ತದೆ. ಯಾರ ಪ್ರಯತ್ನದಿಂದಲೂ ಅದನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ||4||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |ಸಲೋಕ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್:
ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਮੁਰਦਾਰੁ ਖਾਇ ॥
koorr bol muradaar khaae |ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಮೃತ ದೇಹಗಳನ್ನು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ.