ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ஸ்ரீ குரு கிரந்த் சாகிப்
பக்கம் - 139
ਸੋਭਾ ਸੁਰਤਿ ਸੁਹਾਵਣੀ ਜਿਨਿ ਹਰਿ ਸੇਤੀ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥੨॥
sobhaa surat suhaavanee jin har setee chit laaeaa |2|அழகும் உன்னதமும் இறைவனின் மீது தங்கள் உணர்வை செலுத்துபவர்களின் மகிமையும் புரிதலும் ஆகும். ||2||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |சலோக், இரண்டாவது மெஹல்:
ਅਖੀ ਬਾਝਹੁ ਵੇਖਣਾ ਵਿਣੁ ਕੰਨਾ ਸੁਨਣਾ ॥
akhee baajhahu vekhanaa vin kanaa sunanaa |கண்கள் இல்லாமல் பார்க்க; காது இல்லாமல் கேட்க;
ਪੈਰਾ ਬਾਝਹੁ ਚਲਣਾ ਵਿਣੁ ਹਥਾ ਕਰਣਾ ॥
pairaa baajhahu chalanaa vin hathaa karanaa |கால்கள் இல்லாமல் நடக்க வேண்டும்; கைகள் இல்லாமல் வேலை செய்ய;
ਜੀਭੈ ਬਾਝਹੁ ਬੋਲਣਾ ਇਉ ਜੀਵਤ ਮਰਣਾ ॥
jeebhai baajhahu bolanaa iau jeevat maranaa |இப்படி நாக்கு இல்லாமல் பேசினால், உயிருடன் இருக்கும் போதே இறந்து விடுகிறார்.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਪਛਾਣਿ ਕੈ ਤਉ ਖਸਮੈ ਮਿਲਣਾ ॥੧॥
naanak hukam pachhaan kai tau khasamai milanaa |1|ஓ நானக், இறைவனின் கட்டளையின் ஹுகாமை உணர்ந்து, உனது இறைவன் மற்றும் எஜமானனுடன் இணையுங்கள். ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |இரண்டாவது மெஹல்:
ਦਿਸੈ ਸੁਣੀਐ ਜਾਣੀਐ ਸਾਉ ਨ ਪਾਇਆ ਜਾਇ ॥
disai suneeai jaaneeai saau na paaeaa jaae |அவர் பார்க்கப்படுகிறார், கேட்கப்படுகிறார், அறியப்படுகிறார், ஆனால் அவரது நுட்பமான சாரம் பெறப்படவில்லை.
ਰੁਹਲਾ ਟੁੰਡਾ ਅੰਧੁਲਾ ਕਿਉ ਗਲਿ ਲਗੈ ਧਾਇ ॥
ruhalaa ttunddaa andhulaa kiau gal lagai dhaae |முடவனும், கையற்றவனும், பார்வையற்றவனும் இறைவனைத் தழுவுவதற்கு எப்படி ஓட முடியும்?
ਭੈ ਕੇ ਚਰਣ ਕਰ ਭਾਵ ਕੇ ਲੋਇਣ ਸੁਰਤਿ ਕਰੇਇ ॥
bhai ke charan kar bhaav ke loein surat karee |கடவுள் பயம் உங்கள் கால்களாக இருக்கட்டும், அவருடைய அன்பு உங்கள் கைகளாக இருக்கட்டும்; அவருடைய புரிதல் உங்கள் கண்களாக இருக்கட்டும்.
ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਸਿਆਣੀਏ ਇਵ ਕੰਤ ਮਿਲਾਵਾ ਹੋਇ ॥੨॥
naanak kahai siaanee iv kant milaavaa hoe |2|நானக் கூறுகிறார், இந்த வழியில், ஓ புத்திசாலி ஆன்மா மணமகளே, நீங்கள் உங்கள் கணவர் இறைவனுடன் ஐக்கியப்படுவீர்கள். ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |பூரி:
ਸਦਾ ਸਦਾ ਤੂੰ ਏਕੁ ਹੈ ਤੁਧੁ ਦੂਜਾ ਖੇਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥
sadaa sadaa toon ek hai tudh doojaa khel rachaaeaa |என்றென்றும், நீ ஒருவனே; நீங்கள் இருமையின் நாடகத்தை இயக்கத்தில் அமைத்தீர்கள்.
ਹਉਮੈ ਗਰਬੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਲੋਭੁ ਅੰਤਰਿ ਜੰਤਾ ਪਾਇਆ ॥
haumai garab upaae kai lobh antar jantaa paaeaa |நீங்கள் அகங்காரத்தையும் அகங்காரத்தையும் உருவாக்கினீர்கள், மேலும் நீங்கள் பேராசையை எங்கள் உயிரினங்களுக்குள் வைத்தீர்கள்.
ਜਿਉ ਭਾਵੈ ਤਿਉ ਰਖੁ ਤੂ ਸਭ ਕਰੇ ਤੇਰਾ ਕਰਾਇਆ ॥
jiau bhaavai tiau rakh too sabh kare teraa karaaeaa |உனது விருப்பப்படி என்னை வைத்துக்கொள்; நீங்கள் அவர்களை செயல்பட வைப்பது போல் அனைவரும் செயல்படுகிறார்கள்.
ਇਕਨਾ ਬਖਸਹਿ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ ਗੁਰਮਤੀ ਤੁਧੈ ਲਾਇਆ ॥
eikanaa bakhaseh mel laihi guramatee tudhai laaeaa |சிலர் மன்னிக்கப்பட்டு, உங்களுடன் இணைகிறார்கள்; குருவின் போதனைகள் மூலம் நாங்கள் உங்களுடன் இணைந்துள்ளோம்.
ਇਕਿ ਖੜੇ ਕਰਹਿ ਤੇਰੀ ਚਾਕਰੀ ਵਿਣੁ ਨਾਵੈ ਹੋਰੁ ਨ ਭਾਇਆ ॥
eik kharre kareh teree chaakaree vin naavai hor na bhaaeaa |சிலர் நின்று உங்களுக்கு சேவை செய்கிறார்கள்; பெயர் இல்லாமல், வேறு எதுவும் அவர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்காது.
ਹੋਰੁ ਕਾਰ ਵੇਕਾਰ ਹੈ ਇਕਿ ਸਚੀ ਕਾਰੈ ਲਾਇਆ ॥
hor kaar vekaar hai ik sachee kaarai laaeaa |வேறு எந்தப் பணியும் அவர்களுக்கு பயனற்றதாக இருக்கும் - நீங்கள் அவர்களை உங்கள் உண்மையான சேவைக்குக் கட்டளையிட்டுள்ளீர்கள்.
ਪੁਤੁ ਕਲਤੁ ਕੁਟੰਬੁ ਹੈ ਇਕਿ ਅਲਿਪਤੁ ਰਹੇ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਇਆ ॥
put kalat kuttanb hai ik alipat rahe jo tudh bhaaeaa |குழந்தைகள், மனைவி மற்றும் உறவுகளுக்கு மத்தியில், சிலர் இன்னும் தனிமையில் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் உங்கள் விருப்பத்திற்குப் பிரியமானவர்கள்.
ਓਹਿ ਅੰਦਰਹੁ ਬਾਹਰਹੁ ਨਿਰਮਲੇ ਸਚੈ ਨਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥੩॥
ohi andarahu baaharahu niramale sachai naae samaaeaa |3|உள்ளும் புறமும், அவர்கள் தூய்மையானவர்கள், அவர்கள் உண்மையான நாமத்தில் லயிக்கிறார்கள். ||3||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |சலோக், முதல் மெஹல்:
ਸੁਇਨੇ ਕੈ ਪਰਬਤਿ ਗੁਫਾ ਕਰੀ ਕੈ ਪਾਣੀ ਪਇਆਲਿ ॥
sueine kai parabat gufaa karee kai paanee peaal |நான் ஒரு குகையை, ஒரு தங்க மலையில், அல்லது அருகிலுள்ள பகுதிகளின் நீரில் செய்யலாம்;
ਕੈ ਵਿਚਿ ਧਰਤੀ ਕੈ ਆਕਾਸੀ ਉਰਧਿ ਰਹਾ ਸਿਰਿ ਭਾਰਿ ॥
kai vich dharatee kai aakaasee uradh rahaa sir bhaar |நான் என் தலையில், தலைகீழாக, பூமியிலோ அல்லது வானத்திலோ நின்று கொண்டே இருக்கலாம்;
ਪੁਰੁ ਕਰਿ ਕਾਇਆ ਕਪੜੁ ਪਹਿਰਾ ਧੋਵਾ ਸਦਾ ਕਾਰਿ ॥
pur kar kaaeaa kaparr pahiraa dhovaa sadaa kaar |நான் என் உடலை முழுவதுமாக ஆடைகளால் மூடி, தொடர்ந்து துவைக்கலாம்;
ਬਗਾ ਰਤਾ ਪੀਅਲਾ ਕਾਲਾ ਬੇਦਾ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥
bagaa rataa peealaa kaalaa bedaa karee pukaar |வெள்ளை, சிவப்பு, மஞ்சள் மற்றும் கருப்பு வேதங்களை நான் உரக்கக் கத்தலாம்;
ਹੋਇ ਕੁਚੀਲੁ ਰਹਾ ਮਲੁ ਧਾਰੀ ਦੁਰਮਤਿ ਮਤਿ ਵਿਕਾਰ ॥
hoe kucheel rahaa mal dhaaree duramat mat vikaar |நான் அழுக்கு மற்றும் அழுக்குகளில் கூட வாழலாம். இன்னும், இவை அனைத்தும் தீய எண்ணம் மற்றும் அறிவார்ந்த ஊழலின் விளைவாகும்.
ਨਾ ਹਉ ਨਾ ਮੈ ਨਾ ਹਉ ਹੋਵਾ ਨਾਨਕ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਿ ॥੧॥
naa hau naa mai naa hau hovaa naanak sabad veechaar |1|நான் இல்லை, நான் இல்லை, நான் ஒன்றும் ஆக மாட்டேன்! ஓ நானக், நான் ஷபாத்தின் வார்த்தையில் மட்டுமே வாழ்கிறேன். ||1||
ਮਃ ੧ ॥
mahalaa 1 |முதல் மெஹல்:
ਵਸਤ੍ਰ ਪਖਾਲਿ ਪਖਾਲੇ ਕਾਇਆ ਆਪੇ ਸੰਜਮਿ ਹੋਵੈ ॥
vasatr pakhaal pakhaale kaaeaa aape sanjam hovai |அவர்கள் தங்கள் ஆடைகளைத் துவைத்து, தங்கள் உடலைத் துடைத்து, சுய ஒழுக்கத்தை கடைப்பிடிக்க முயற்சி செய்கிறார்கள்.
ਅੰਤਰਿ ਮੈਲੁ ਲਗੀ ਨਹੀ ਜਾਣੈ ਬਾਹਰਹੁ ਮਲਿ ਮਲਿ ਧੋਵੈ ॥
antar mail lagee nahee jaanai baaharahu mal mal dhovai |ஆனால், அவர்கள் வெளிப்புற அழுக்குகளைக் கழுவ முயற்சிக்கும்போது, அவர்களின் உள்ளத்தில் கறை படிவதை அவர்கள் அறிந்திருக்க மாட்டார்கள்.
ਅੰਧਾ ਭੂਲਿ ਪਇਆ ਜਮ ਜਾਲੇ ॥
andhaa bhool peaa jam jaale |குருடர்கள் வழிதவறி, மரணத்தின் கயிற்றில் சிக்கிக் கொள்கிறார்கள்.
ਵਸਤੁ ਪਰਾਈ ਅਪੁਨੀ ਕਰਿ ਜਾਨੈ ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਦੁਖੁ ਘਾਲੇ ॥
vasat paraaee apunee kar jaanai haumai vich dukh ghaale |பிறருடைய சொத்தை தமக்குச் சொந்தமாகப் பார்க்கிறார்கள், அகங்காரத்தில் வேதனையில் தவிக்கிறார்கள்.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਉਮੈ ਤੁਟੈ ਤਾ ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵੈ ॥
naanak guramukh haumai tuttai taa har har naam dhiaavai |ஓ நானக், குர்முகர்களின் அகங்காரம் உடைந்து, பின்னர், அவர்கள் இறைவனின் பெயரை, ஹர், ஹர் என்று தியானிக்கிறார்கள்.
ਨਾਮੁ ਜਪੇ ਨਾਮੋ ਆਰਾਧੇ ਨਾਮੇ ਸੁਖਿ ਸਮਾਵੈ ॥੨॥
naam jape naamo aaraadhe naame sukh samaavai |2|அவர்கள் நாமம் ஜபிக்கிறார்கள், நாமத்தை தியானிக்கிறார்கள், நாமத்தின் மூலம் அவர்கள் அமைதியில் ஆழ்ந்துள்ளனர். ||2||
ਪਵੜੀ ॥
pavarree |பூரி:
ਕਾਇਆ ਹੰਸਿ ਸੰਜੋਗੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
kaaeaa hans sanjog mel milaaeaa |விதி உடலையும் ஆன்மாவையும் ஒன்றிணைத்து ஒன்றிணைத்தது.
ਤਿਨ ਹੀ ਕੀਆ ਵਿਜੋਗੁ ਜਿਨਿ ਉਪਾਇਆ ॥
tin hee keea vijog jin upaaeaa |அவற்றைப் படைத்தவனே அவற்றையும் பிரிக்கிறான்.
ਮੂਰਖੁ ਭੋਗੇ ਭੋਗੁ ਦੁਖ ਸਬਾਇਆ ॥
moorakh bhoge bhog dukh sabaaeaa |முட்டாள்கள் தங்கள் இன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்; அவர்கள் தங்கள் எல்லா வலிகளையும் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும்.
ਸੁਖਹੁ ਉਠੇ ਰੋਗ ਪਾਪ ਕਮਾਇਆ ॥
sukhahu utthe rog paap kamaaeaa |இன்பங்களிலிருந்து, நோய்களும் பாவங்களும் உண்டாகின்றன.
ਹਰਖਹੁ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇ ਖਪਾਇਆ ॥
harakhahu sog vijog upaae khapaaeaa |பாவ இன்பங்களிலிருந்து துக்கம், பிரிவு, பிறப்பு மற்றும் இறப்பு வருகின்றன.
ਮੂਰਖ ਗਣਤ ਗਣਾਇ ਝਗੜਾ ਪਾਇਆ ॥
moorakh ganat ganaae jhagarraa paaeaa |முட்டாள்கள் தங்கள் தவறான செயல்களுக்கு கணக்குக் காட்ட முயற்சி செய்கிறார்கள், பயனற்ற முறையில் வாதிடுகிறார்கள்.
ਸਤਿਗੁਰ ਹਥਿ ਨਿਬੇੜੁ ਝਗੜੁ ਚੁਕਾਇਆ ॥
satigur hath niberr jhagarr chukaaeaa |வாதத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் உண்மை குருவின் கையில் தீர்ப்பு உள்ளது.
ਕਰਤਾ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਗੁ ਨ ਚਲੈ ਚਲਾਇਆ ॥੪॥
karataa kare su hog na chalai chalaaeaa |4|படைப்பாளர் எதைச் செய்தாலும் அது நிறைவேறும். அதை யாருடைய முயற்சியாலும் மாற்ற முடியாது. ||4||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |சலோக், முதல் மெஹல்:
ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਮੁਰਦਾਰੁ ਖਾਇ ॥
koorr bol muradaar khaae |பொய் சொல்லி இறந்த உடல்களை உண்கிறார்கள்.