ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ಶ್ರೀ ಗುರು ಗ್ರಂಥ ಸಾಹಿಬ್
ಪುಟ - 510
ਇਹੁ ਜੀਉ ਸਦਾ ਮੁਕਤੁ ਹੈ ਸਹਜੇ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥੨॥
eihu jeeo sadaa mukat hai sahaje rahiaa samaae |2|ನಂತರ, ಈ ಆತ್ಮವು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ವಿಮೋಚನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅದು ಸ್ವರ್ಗೀಯ ಆನಂದದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗುತ್ತದೆ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |ಪೂರಿ:
ਪ੍ਰਭਿ ਸੰਸਾਰੁ ਉਪਾਇ ਕੈ ਵਸਿ ਆਪਣੈ ਕੀਤਾ ॥
prabh sansaar upaae kai vas aapanai keetaa |ದೇವರು ವಿಶ್ವವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದನು, ಮತ್ತು ಅವನು ಅದನ್ನು ತನ್ನ ಶಕ್ತಿಯ ಅಡಿಯಲ್ಲಿ ಇಡುತ್ತಾನೆ.
ਗਣਤੈ ਪ੍ਰਭੂ ਨ ਪਾਈਐ ਦੂਜੈ ਭਰਮੀਤਾ ॥
ganatai prabhoo na paaeeai doojai bharameetaa |ಎಣಿಕೆಯಿಂದ ದೇವರನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಮರ್ತ್ಯನು ಅನುಮಾನದಿಂದ ಅಲೆದಾಡುತ್ತಾನೆ.
ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਜੀਵਤੁ ਮਰੈ ਬੁਝਿ ਸਚਿ ਸਮੀਤਾ ॥
satigur miliaai jeevat marai bujh sach sameetaa |ನಿಜವಾದ ಗುರುವನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗುವುದು, ಬದುಕಿರುವಾಗಲೇ ಸತ್ತಂತೆ; ಅವನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡರೆ, ಅವನು ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುತ್ತಾನೆ.
ਸਬਦੇ ਹਉਮੈ ਖੋਈਐ ਹਰਿ ਮੇਲਿ ਮਿਲੀਤਾ ॥
sabade haumai khoeeai har mel mileetaa |ಶಬ್ದದ ಶಬ್ದದ ಮೂಲಕ, ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ನಿರ್ಮೂಲನೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಒಬ್ಬರು ಲಾರ್ಡ್ಸ್ ಯೂನಿಯನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದಾಗುತ್ತಾರೆ.
ਸਭ ਕਿਛੁ ਜਾਣੈ ਕਰੇ ਆਪਿ ਆਪੇ ਵਿਗਸੀਤਾ ॥੪॥
sabh kichh jaanai kare aap aape vigaseetaa |4|ಅವನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ, ಮತ್ತು ಅವನೇ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ; ಅವನ ಸೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಅವನು ಸಂತೋಷಪಡುತ್ತಾನೆ. ||4||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |ಸಲೋಕ್, ಮೂರನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਇਓ ਨਾਮੁ ਨ ਵਸਿਓ ਮਨਿ ਆਇ ॥
satigur siau chit na laaeio naam na vasio man aae |ಒಬ್ಬನು ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಾಮವು ಬರುವುದಿಲ್ಲ
ਧ੍ਰਿਗੁ ਇਵੇਹਾ ਜੀਵਿਆ ਕਿਆ ਜੁਗ ਮਹਿ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥
dhrig ivehaa jeeviaa kiaa jug meh paaeaa aae |ಅಂತಹ ಜೀವನವು ಶಾಪಗ್ರಸ್ತವಾಗಿದೆ. ಲೋಕಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವನು ಏನು ಗಳಿಸಿದನು?
ਮਾਇਆ ਖੋਟੀ ਰਾਸਿ ਹੈ ਏਕ ਚਸੇ ਮਹਿ ਪਾਜੁ ਲਹਿ ਜਾਇ ॥
maaeaa khottee raas hai ek chase meh paaj leh jaae |ಮಾಯೆಯು ಸುಳ್ಳು ಬಂಡವಾಳ; ಒಂದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ, ಅದರ ಸುಳ್ಳು ಹೊದಿಕೆಯು ಬೀಳುತ್ತದೆ.
ਹਥਹੁ ਛੁੜਕੀ ਤਨੁ ਸਿਆਹੁ ਹੋਇ ਬਦਨੁ ਜਾਇ ਕੁਮਲਾਇ ॥
hathahu chhurrakee tan siaahu hoe badan jaae kumalaae |ಅದು ಅವನ ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿದಾಗ, ಅವನ ದೇಹವು ಕಪ್ಪು ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ ತಿರುಗುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಮುಖವು ಒಣಗುತ್ತದೆ.
ਜਿਨ ਸਤਿਗੁਰ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ਤਿਨੑ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥
jin satigur siau chit laaeaa tina sukh vasiaa man aae |ಯಾರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ನಿಜವಾದ ಗುರುವಿನ ಮೇಲೆ ಕೇಂದ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಾರೆ - ಅವರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನೆಲೆಸುತ್ತದೆ.
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਰੰਗ ਸਿਉ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥
har naam dhiaaveh rang siau har naam rahe liv laae |ಅವರು ಭಗವಂತನ ಹೆಸರನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಧ್ಯಾನಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಭಗವಂತನ ನಾಮಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.
ਨਾਨਕ ਸਤਿਗੁਰ ਸੋ ਧਨੁ ਸਉਪਿਆ ਜਿ ਜੀਅ ਮਹਿ ਰਹਿਆ ਸਮਾਇ ॥
naanak satigur so dhan saupiaa ji jeea meh rahiaa samaae |ಓ ನಾನಕ್, ನಿಜವಾದ ಗುರುವು ಅವರಿಗೆ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ದಯಪಾಲಿಸಿದ್ದಾನೆ, ಅದು ಅವರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿದೆ.
ਰੰਗੁ ਤਿਸੈ ਕਉ ਅਗਲਾ ਵੰਨੀ ਚੜੈ ਚੜਾਇ ॥੧॥
rang tisai kau agalaa vanee charrai charraae |1|ಅವರು ಅತ್ಯುನ್ನತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದಾರೆ; ಅದರ ಬಣ್ಣ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |ಮೂರನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਮਾਇਆ ਹੋਈ ਨਾਗਨੀ ਜਗਤਿ ਰਹੀ ਲਪਟਾਇ ॥
maaeaa hoee naaganee jagat rahee lapattaae |ಮಾಯೆಯು ಒಂದು ಸರ್ಪವಾಗಿದೆ, ಜಗತ್ತಿಗೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ਇਸ ਕੀ ਸੇਵਾ ਜੋ ਕਰੇ ਤਿਸ ਹੀ ਕਉ ਫਿਰਿ ਖਾਇ ॥
eis kee sevaa jo kare tis hee kau fir khaae |ಯಾರು ಅವಳಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ತಿನ್ನುತ್ತಾಳೆ.
ਗੁਰਮੁਖਿ ਕੋਈ ਗਾਰੜੂ ਤਿਨਿ ਮਲਿ ਦਲਿ ਲਾਈ ਪਾਇ ॥
guramukh koee gaararroo tin mal dal laaee paae |ಗುರುಮುಖ ಒಬ್ಬ ಹಾವಿನ ಮೋಡಿಗಾರ; ಅವನು ಅವಳನ್ನು ತುಳಿದು ಕೆಳಗೆ ಎಸೆದನು ಮತ್ತು ಅವಳನ್ನು ಪಾದದಡಿಯಲ್ಲಿ ಪುಡಿಮಾಡಿದನು.
ਨਾਨਕ ਸੇਈ ਉਬਰੇ ਜਿ ਸਚਿ ਰਹੇ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥
naanak seee ubare ji sach rahe liv laae |2|ಓ ನಾನಕ್, ನಿಜವಾದ ಭಗವಂತನಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಲೀನವಾಗಿರುವ ಅವರು ಮಾತ್ರ ರಕ್ಷಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |ಪೂರಿ:
ਢਾਢੀ ਕਰੇ ਪੁਕਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਸੁਣਾਇਸੀ ॥
dtaadtee kare pukaar prabhoo sunaaeisee |ಮಂತ್ರವಾದಿ ಕೂಗುತ್ತಾನೆ, ಮತ್ತು ದೇವರು ಅವನನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.
ਅੰਦਰਿ ਧੀਰਕ ਹੋਇ ਪੂਰਾ ਪਾਇਸੀ ॥
andar dheerak hoe pooraa paaeisee |ಅವನು ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಂತ್ವನ ಹೊಂದುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಅವನು ಪರಿಪೂರ್ಣ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਲੇਖੁ ਸੇ ਕਰਮ ਕਮਾਇਸੀ ॥
jo dhur likhiaa lekh se karam kamaaeisee |ಯಾವ ವಿಧಿಯು ಭಗವಂತನಿಂದ ಪೂರ್ವನಿಯೋಜಿತವಾಗಿದೆಯೋ, ಅದು ಅವನು ಮಾಡುವ ಕಾರ್ಯಗಳು.
ਜਾ ਹੋਵੈ ਖਸਮੁ ਦਇਆਲੁ ਤਾ ਮਹਲੁ ਘਰੁ ਪਾਇਸੀ ॥
jaa hovai khasam deaal taa mahal ghar paaeisee |ಭಗವಂತ ಮತ್ತು ಯಜಮಾನನು ಕರುಣಾಮಯಿಯಾದಾಗ, ಒಬ್ಬನು ಭಗವಂತನ ಉಪಸ್ಥಿತಿಯ ಭವನವನ್ನು ತನ್ನ ಮನೆಯಾಗಿ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ.
ਸੋ ਪ੍ਰਭੁ ਮੇਰਾ ਅਤਿ ਵਡਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਮੇਲਾਇਸੀ ॥੫॥
so prabh meraa at vaddaa guramukh melaaeisee |5|ಆ ನನ್ನ ದೇವರು ತುಂಬಾ ದೊಡ್ಡವನು; ಗುರುಮುಖನಾಗಿ, ನಾನು ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ||5||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |ಸಲೋಕ್, ಮೂರನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਸਭਨਾ ਕਾ ਸਹੁ ਏਕੁ ਹੈ ਸਦ ਹੀ ਰਹੈ ਹਜੂਰਿ ॥
sabhanaa kaa sahu ek hai sad hee rahai hajoor |ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಬ್ಬನೇ ಪ್ರಭು ದೇವರಿದ್ದಾನೆ; ಅವನು ಎಂದೆಂದಿಗೂ ಇರುತ್ತಾನೆ.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਮੰਨਈ ਤਾ ਘਰ ਹੀ ਅੰਦਰਿ ਦੂਰਿ ॥
naanak hukam na manee taa ghar hee andar door |ಓ ನಾನಕ್, ಒಬ್ಬನು ಭಗವಂತನ ಆಜ್ಞೆಯ ಹುಕಮ್ ಅನ್ನು ಪಾಲಿಸದಿದ್ದರೆ, ಒಬ್ಬರ ಸ್ವಂತ ಮನೆಯೊಳಗೆ, ಭಗವಂತನು ದೂರದಲ್ಲಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ.
ਹੁਕਮੁ ਭੀ ਤਿਨੑਾ ਮਨਾਇਸੀ ਜਿਨੑ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥
hukam bhee tinaa manaaeisee jina kau nadar karee |ಅವರು ಮಾತ್ರ ಭಗವಂತನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅವರ ಮೇಲೆ ಅವನು ತನ್ನ ಕೃಪೆಯ ನೋಟವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತಾನೆ.
ਹੁਕਮੁ ਮੰਨਿ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਸੁਹਾਗਣਿ ਹੋਇ ॥੧॥
hukam man sukh paaeaa prem suhaagan hoe |1|ಅವನ ಆಜ್ಞೆಯನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದರಿಂದ, ಒಬ್ಬನು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷದ, ಪ್ರೀತಿಯ ಆತ್ಮ-ವಧು ಆಗುತ್ತಾನೆ. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |ಮೂರನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਰੈਣਿ ਸਬਾਈ ਜਲਿ ਮੁਈ ਕੰਤ ਨ ਲਾਇਓ ਭਾਉ ॥
rain sabaaee jal muee kant na laaeio bhaau |ತನ್ನ ಪತಿ ಭಗವಂತನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದ ಅವಳು ತನ್ನ ಜೀವನದ ರಾತ್ರಿಯ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಸುಟ್ಟು ಮತ್ತು ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ.
ਨਾਨਕ ਸੁਖਿ ਵਸਨਿ ਸੁੋਹਾਗਣੀ ਜਿਨੑ ਪਿਆਰਾ ਪੁਰਖੁ ਹਰਿ ਰਾਉ ॥੨॥
naanak sukh vasan suohaaganee jina piaaraa purakh har raau |2|ಓ ನಾನಕ್, ಆತ್ಮ-ವಧುಗಳು ಶಾಂತಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಾರೆ; ಅವರು ತಮ್ಮ ರಾಜನಾದ ಭಗವಂತನನ್ನು ತಮ್ಮ ಪತಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |ಪೂರಿ:
ਸਭੁ ਜਗੁ ਫਿਰਿ ਮੈ ਦੇਖਿਆ ਹਰਿ ਇਕੋ ਦਾਤਾ ॥
sabh jag fir mai dekhiaa har iko daataa |ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನು ಸುತ್ತುತ್ತಾ, ಭಗವಂತ ಮಾತ್ರ ಕೊಡುವವನು ಎಂದು ನಾನು ನೋಡಿದೆ.
ਉਪਾਇ ਕਿਤੈ ਨ ਪਾਈਐ ਹਰਿ ਕਰਮ ਬਿਧਾਤਾ ॥
aupaae kitai na paaeeai har karam bidhaataa |ಭಗವಂತನನ್ನು ಯಾವುದೇ ಸಾಧನದಿಂದ ಪಡೆಯಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ; ಅವನು ಕರ್ಮದ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಿ.
ਗੁਰਸਬਦੀ ਹਰਿ ਮਨਿ ਵਸੈ ਹਰਿ ਸਹਜੇ ਜਾਤਾ ॥
gurasabadee har man vasai har sahaje jaataa |ಗುರುಗಳ ಶಬ್ದದ ಮೂಲಕ, ಭಗವಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುತ್ತಾನೆ ಮತ್ತು ಭಗವಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಳಗೆ ಪ್ರಕಟವಾಗುತ್ತದೆ.
ਅੰਦਰਹੁ ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਬੁਝੀ ਹਰਿ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਸਰਿ ਨਾਤਾ ॥
andarahu trisanaa agan bujhee har amrit sar naataa |ಒಳಗಿನ ಆಸೆಯ ಬೆಂಕಿಯು ತಣಿಸಿ, ಅಮೃತದ ಭಗವಂತನ ಕೊಳದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ.
ਵਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਡੇ ਕੀ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੋਲਾਤਾ ॥੬॥
vaddee vaddiaaee vadde kee guramukh bolaataa |6|ಮಹಾನ್ ಭಗವಂತ ದೇವರ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆ - ಗುರುಮುಖ್ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾನೆ. ||6||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |ಸಲೋಕ್, ಮೂರನೇ ಮೆಹ್ಲ್:
ਕਾਇਆ ਹੰਸ ਕਿਆ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ ਜਿ ਪਇਆ ਹੀ ਛਡਿ ਜਾਇ ॥
kaaeaa hans kiaa preet hai ji peaa hee chhadd jaae |ದೇಹ ಮತ್ತು ಆತ್ಮದ ನಡುವಿನ ಪ್ರೀತಿ ಏನು, ಅದು ದೇಹವು ಬಿದ್ದಾಗ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ?
ਏਸ ਨੋ ਕੂੜੁ ਬੋਲਿ ਕਿ ਖਵਾਲੀਐ ਜਿ ਚਲਦਿਆ ਨਾਲਿ ਨ ਜਾਇ ॥
es no koorr bol ki khavaaleeai ji chaladiaa naal na jaae |ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಅದಕ್ಕೆ ಆಹಾರವೇಕೆ? ನೀವು ಹೊರಡುವಾಗ, ಅದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.