هو نم جي مٽيءَ ۾ پوکيل فصل وانگر، يا درياهه جي ڪناري تي پوکيل وڻ، يا مٽيءَ سان پکڙيل اڇا ڪپڙا.
هيءَ دنيا خواهشن جو گهر آهي. جيڪو به ان ۾ داخل ٿئي ٿو، سو غرور جي ڪري سڙي ٿو. ||6||
ڪٿي آھن سڀ بادشاھ ۽ سندن رعيت؟ جيڪي ٻهراڙيءَ ۾ غرق آهن، سي تباهه ٿي وڃن ٿا.
نانڪ چوي ٿو، اهي ڏاڪڻ جا قدم آهن، سچي گرو جي تعليمات جا؛ رڳو غائب رب ئي رهندو. ||7||3||11||
مارو، ٽيون مهل، پنجون بيت، اشٽپديا:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
جنهن جو ذهن رب جي محبت سان ڀريل آهي،
شبد جي سچي ڪلام سان وجداني طور تي بلند ٿيل آهي.
هن پيار جي درد کي اڪيلو ئي ڄاڻي ٿو. ان جي علاج بابت ڪنهن کي ڪهڙي خبر؟ ||1||
هو پاڻ کي پنهنجي اتحاد ۾ متحد ڪري ٿو.
هو پاڻ اسان کي پنهنجي پيار سان متاثر ڪري ٿو.
اُهو ئي تنهنجي محبت جي قدر ڪري ٿو، جنهن تي تون پنهنجو فضل ڪر، اي پالڻهار. ||1||روڪ||
جنهن جي روحاني بصيرت جاڳندي آهي- ان جو شڪ دور ٿي ويندو آهي.
گروءَ جي مهربانيءَ سان، هو اعليٰ مرتبو حاصل ڪري ٿو.
اھو اڪيلو يوگي آھي، جيڪو ھن طرح سمجھي ٿو، ۽ گرو جي ڪلام تي غور ڪري ٿو. ||2||
سٺي تقدير سان، روح - ڪنوار پنهنجي مڙس سان متحد آهي.
گرو جي تعليمات تي عمل ڪندي، هوء پنهنجي اندر مان برائي ذهنيت کي ختم ڪري ٿي.
پيار سان، هوء مسلسل هن سان خوشي حاصل ڪري ٿي؛ هوءَ پنهنجي مڙس جي محبوب ٿي وڃي ٿي. ||3||
سچي گروءَ کان سواءِ ٻيو ڪوبه طبيب ڪونهي.
هو پاڻ بي مثال رب آهي.
سچي گرو سان ملاقات، برائي کي فتح ڪيو ويندو آهي، ۽ روحاني حڪمت تي غور ڪيو ويندو آهي. ||4||
جيڪو هن عظيم الشان ڪلام جو پابند آهي
گرو مُخ بڻجي وڃي ٿو، ۽ اُڃ ۽ بک کان نجات حاصل ڪري ٿو.
پنهنجي ڪوششن سان، ڪجهه به نه ٿو ڪري سگهجي؛ رب، پنهنجي رحمت ۾، طاقت ڏئي ٿو. ||5||
سچو گرو شاستر ۽ ويد جو جوهر ظاهر ڪيو آهي.
هن جي رحمت ۾، هو منهنجي نفس جي گهر ۾ آيو آهي.
مايا جي وچ ۾، خالص رب سڃاتل آهي، جن تي تون پنهنجو فضل ڪرين ٿو. ||6||
جيڪو گرو مُخ ٿي وڃي ٿو، سو حقيقت جو جوهر حاصل ڪري ٿو.
هو پنهنجي اندر مان خود غرور کي ختم ڪري ٿو.
سچي گروءَ کان سواءِ، سڀ دنياوي ڪمن ۾ ڦاٿل آهن. پنهنجي ذهن ۾ ان تي غور ڪريو، ۽ ڏسو. ||7||
ڪي شڪ ۾ ڦاٿل آهن. اهي انا جي چوڌاري ڦرندا آهن.
ڪي، گرو مُخ جي حيثيت ۾، پنهنجي انا کي مات ڏئي ڇڏيندا آهن.
سچي ڪلام سان سلهاڙيل، دنيا کان لاتعلق رهن ٿا. ٻيا جاهل بيوقوف شڪ ۾ ڦاٿل، گمراهه ۽ گمراهه آهن. ||8||
جن گرومخ نه ٿيا آهن ۽ جن کي رب جو نالو نه مليو آهي
اهي خود غرض انسان پنهنجي زندگي بيڪار برباد ڪن ٿا.
دنيا ۾ آخرت ۾ نالي کان سواءِ ڪا به شيءِ مددگار نه هوندي. اها ڳالهه گرو کي غور ڪرڻ سان سمجهي ويندي آهي. ||9||
Ambrosial Name هميشه لاء امن جو ڏيئو آهي.
چئن ئي دورن ۾، اها ڪامل گروءَ جي معرفت سڃاتي وڃي ٿي.
اُهو ئي وصول ڪري ٿو، جنهن کي تون عطا ڪرين ٿو. هي آهي حقيقت جو جوهر جنهن کي نانڪ محسوس ڪيو آهي. ||10||1||