هو تقدير جو معمار آهي؛ هو اسان کي دماغ ۽ جسم سان برڪت ڪري ٿو.
تقدير جو اهو معمار منهنجي ذهن ۽ وات ۾ آهي.
خدا دنيا جي زندگي آهي؛ ٻيو ڪو به نه آهي.
اي نانڪ، نام سان ڀريل، رب جي نالي سان، هڪ عزت وارو آهي. ||9||
جيڪو پيار سان رب جي بادشاهه جو نالو ڳائيندو آهي،
جنگ وڙھي ٿو ۽ پنھنجي دماغ کي فتح ڪري ٿو.
ڏينهن رات، هو رب جي محبت ۾ سمايل رهي ٿو.
هو ٽنهي جهانن ۽ چئن زمانن ۾ مشهور آهي.
جيڪو رب کي سڃاڻي ٿو، سو ان جهڙو ٿي وڃي ٿو.
هو بلڪل بي عيب ٿي ويندو آهي، ۽ هن جو جسم مقدس ٿي ويندو آهي.
هن جي دل خوش آهي، هڪ رب جي محبت ۾.
هو محبت سان پنهنجو توجهه دل ۾ رکي ٿو لفظ جي سچي ڪلام تي. ||10||
ناراض نه ٿيو - Ambrosial Nectar ۾ پيئو؛ تون هميشه لاءِ هن دنيا ۾ نه رهندين.
حڪمران بادشاهن ۽ فقيرن کي نه رهندا؛ اهي اچن ٿا ۽ وڃن ٿا، چئن سالن ۾.
هر ڪو چوي ٿو ته اهي رهندا، پر انهن مان ڪو به نه رهندو. مون کي پنهنجي دعا ڪنهن کي ڏيڻ گهرجي؟
هڪ لفظ، رب جو نالو، توهان کي ڪڏهن به ناڪام نه ٿيندو. گرو عزت ۽ سمجھ ڏئي ٿو. ||11||
منھنجو شرم ۽ جھجڪ مري ويو ۽ ھليو ويو، ۽ مان پنھنجي منھن کي بي نقاب ڪري ھلندو رھيس.
منهنجي چريو، چريو ساس جو مونجهارو ۽ شڪ منهنجي مٿي تان هٽي ويو آهي.
منھنجو محبوب مون کي خوشيءَ جي لھرن سان سڏيو آھي. منهنجو ذهن شبد جي نعمتن سان ڀريل آهي.
مان پنهنجي محبوب جي محبت سان متاثر ٿي، گرومڪ ۽ بي پرواهه ٿي چڪو آهيان. ||12||
نام جو زيور ڳايو، ۽ رب جو فائدو حاصل ڪريو.
لالچ، لالچ، بڇڙائي ۽ انا؛
بدمعاشي، ڪوڙ ۽ گپ شپ؛
خود غرض انسان انڌو، بيوقوف ۽ جاهل هوندو آهي.
رب جي نفعو ڪمائڻ خاطر، فاني دنيا ۾ اچي ٿو.
پر هو صرف هڪ غلام مزدور بڻجي وڃي ٿو، ۽ مايا جي ٺڳيءَ کان ڦريو وڃي ٿو.
جيڪو ڪمائي ٿو نفعو نام جو، ايمان جي سرمائي سان،
اي نانڪ، سچ پچ سُپريم بادشاهه طرفان عزت وارو آهي. ||13||
دنيا موت جي رستي تي برباد ٿي وئي آهي.
مايا جي اثر کي ختم ڪرڻ جي طاقت ڪنهن کي به نه آهي.
جيڪڏھن دولت گھٽ ۾ گھٽ مسخريءَ جي گھر اچي،
ان دولت کي ڏسي، سڀ سندس عزت ڪندا آهن.
هڪ بيوقوف کي به هوشيار سمجهيو ويندو آهي، جيڪڏهن هو امير آهي.
عبادت کان سواءِ دنيا چريو آهي.
هڪ رب سڀني جي وچ ۾ موجود آهي.
هو پاڻ کي ظاهر ڪري ٿو، انهن ڏانهن جن کي هو پنهنجي فضل سان نوازي ٿو. ||14||
سڄي عمر، رب هميشه قائم آهي؛ هن کي ڪوبه انتقام نه آهي.
هو ڄمڻ ۽ موت جي تابع نه آهي. هو دنياوي ڪمن ۾ ڦاٿل نه آهي.
جيڪو ڪجهه به نظر اچي ٿو، سو رب پاڻ آهي.
پاڻ کي پيدا ڪري، پاڻ کي دل ۾ قائم ڪري ٿو.
هو پاڻ اڻڄاڻ آهي. هو ماڻهن کي انهن جي معاملن سان ڳنڍيندو آهي.
هو يوگا جو رستو آهي، دنيا جي زندگي.
صحيح زندگي گذارڻ سان، سچو سڪون ملي ٿو.
رب جي نالي کان سواءِ، ڪنهن کي ڇوٽڪارو ملندو؟ ||15||
نالي کان سواءِ، پنهنجو جسم به دشمن آهي.
ڇو نه رب سان ملي، ۽ دل جي درد کي دور ڪري؟
مسافر اچي ٿو ۽ وڃي ٿو هاءِ وي سان.
هو جڏهن آيو ته ڇا کڻي آيو ۽ جڏهن هليو ويندو ته ڇا کڻي ويندو؟
نالي کان سواءِ، انسان هر هنڌ گم ٿي ويندو آهي.
نفعو تڏهن حاصل ٿيندو آهي، جڏهن رب سمجھ ڏيندو آهي.
واپار ۽ واپار ۾، واپاري واپار ڪندو آهي.
نالي کان سواءِ عزت ۽ شرافت ڪيئن ملندي؟ ||16||
جيڪو رب جي صفتن تي غور ڪري ٿو، اهو روحاني طور تي عقلمند آهي.
هن جي فضيلت جي ذريعي، هڪ روحاني حڪمت حاصل ڪري ٿو.
ڪيڏو نِير آهي هن دنيا ۾، عطا ڪرڻ وارو.
زندگي جو سچو طريقو گرو جي غور سان اچي ٿو.
رب ناقابل رسائي ۽ ناقابل فراموش آهي. سندس قدر جو اندازو نه ٿو لڳائي سگهجي.