انا کي ڇڏي، مان انهن جي خدمت ڪريان ٿو. اهڙيءَ طرح مان پنهنجي سچي مڙس سان، آسانيءَ سان ملي.
سچو مڙس رب ان روح جي ڪنوار سان ملڻ لاءِ اچي ٿو جيڪو سچ تي عمل ڪري ٿو، ۽ سچي ڪلام سان ڀريل آهي.
هوءَ ڪڏهن به بيوه نه ٿيندي؛ هوء هميشه هڪ خوش دلہن ٿي ويندي. پنهنجي اندر اندر، هوءَ سماڌي جي آسماني نعمتن ۾ رهي ٿي.
هن جو مڙس رب مڪمل طور تي هر جڳهه تي پکڙيل آهي. هن کي هميشه موجود ڏسي، هوء هن جي پيار مان لطف اندوز ٿي، آسانيء سان.
جن پنهنجي مڙس کي سڃاڻي ورتو آهي، مان وڃي ٿو ۽ انهن سنتن کان هن جي باري ۾ پڇان ٿو. ||3||
جدا ٿيل به پنهنجي مڙس سان ملن ٿا، جيڪڏهن اهي سچي گرو جي پيرن تي بيهن.
سچو گرو هميشه لاء رحم ڪندڙ آهي؛ سندس ڪلام جي ذريعي، خرابيون سڙي وينديون آهن.
شبد جي ذريعي پنهنجي عيب کي ساڙي ڇڏيندي، روح جي ڪنوار پنهنجي دوئي جي محبت کي ختم ڪري ٿي، ۽ سچي، سچي رب ۾ جذب ٿي رهي آهي.
سچي شَبَدَ جي ذريعي، دائمي سڪون حاصل ٿئي ٿو، ۽ انا ۽ شڪ دور ٿي وڃي ٿو.
بي عيب مڙس رب هميشه لاءِ امن ڏيڻ وارو آهي. اي نانڪ، سندس ڪلام جي ذريعي، هن کي ملي ٿو.
جدا ٿيل به پنهنجي مڙس سان ملن ٿا، جيڪڏهن اهي سچي گرو جي پيرن تي ڪري. ||4||1||
واھڙا، ٽيون مھل:
ٻڌو، اي رب جي دلہن: پنهنجي محبوب مڙس جي خدمت ڪريو، ۽ سندس ڪلام تي غور ڪريو.
بيڪار ڪنوار پنهنجي مڙس جي رب کي نٿي سڃاڻي - هوءَ ڀلجي وئي آهي. هوءَ پنهنجي مڙس کي وساري روئي ٿي ۽ روئي ٿي.
هوءَ روئي ٿي، پنهنجي مڙس جي باري ۾ سوچيندي، ۽ هوءَ سندس خوبين کي پالي ٿي؛ سندس مڙس نه مرندو آهي ۽ نه ڇڏيندو آهي.
جيئن گرو مُخ، هوءَ رب کي ڄاڻي ٿي. سندس ڪلام جي ذريعي، هو محسوس ڪيو ويو آهي؛ سچي محبت ذريعي، هوءَ ساڻس ملي ٿي.
جيڪا پنهنجي مڙس، ڪرم جي معمار، رب کي نٿي سڃاڻي، اُها ڪوڙ ۾ ڦاٿل آهي- هوءَ پاڻ ڪوڙي آهي.
ٻڌو، اي رب جي دلہن: پنهنجي محبوب مڙس جي خدمت ڪريو، ۽ سندس ڪلام تي غور ڪريو. ||1||
پاڻ سڄي دنيا پيدا ڪيائين؛ دنيا اچي ۽ وڃي ٿي.
مايا جي محبت دنيا کي برباد ڪري ڇڏيو آهي. ماڻهو مرڻ، ٻيهر پيدا ٿيڻ، بار بار.
ماڻهو وري ڄمڻ لاءِ مرن ٿا، بار بار، جڏهن ته انهن جا گناهه وڌن ٿا؛ روحاني حڪمت کان سواء، اهي گمراهه آهن.
سَبَدَ جي ڪلام کان سواءِ، مڙس نٿو ملي. بيڪار، ڪوڙي ڪنوار پنهنجي زندگي روئندي، روئندي برباد ڪري ٿي.
هي منهنجو محبوب مڙس آهي، دنيا جي زندگي- ڪنهن لاءِ روئان؟ اهي ئي روئندا آهن، جيڪي پنهنجي مڙس کي وساريندا آهن.
پاڻ سڄي دنيا پيدا ڪيائين؛ دنيا اچي ۽ وڃي ٿي. ||2||
اهو مڙس رب سچو، هميشه لاءِ سچو آهي. هو نه مرندو آهي، ۽ هو نه ڇڏيندو آهي.
جاهل روح- ڪنوار ڀلجي ڀوڳي ٿو. دوئي جي محبت ۾، هوءَ بيوه وانگر ويٺي آهي.
هوءَ بيوه وانگر بيٺي آهي، دوکي جي محبت ۾؛ مايا سان جذباتي وابستگي جي ڪري، هوءَ درد ۾ مبتلا ٿي وڃي ٿي. هوءَ پوڙهو ٿي رهي آهي، ۽ هن جو جسم سڪي رهيو آهي.
جيڪو آيو سو سڀ گذري ويندو. دوئي جي محبت جي ڪري، اهي درد ۾ مبتلا آهن.
اهي موت جي رسول کي نٿا ڏسن. اهي مايا جي خواهش رکن ٿا، ۽ سندن شعور لالچ سان جڙيل آهي.
اهو مڙس رب سچو، هميشه لاءِ سچو آهي. هو نه مرندو آهي، ۽ هو نه ڇڏيندو آهي. ||3||
ڪي روئن ٿا ۽ روئن ٿا، پنهنجي مڙس کان جدا ٿي؛ انڌن کي خبر ناهي ته سندن مڙس ساڻن گڏ آهي.
گرو جي فضل سان، اهي پنهنجي سچي مڙس سان ملن ٿا، ۽ هن کي هميشه اندر اندر پيار ڪن ٿا.
هوءَ پنهنجي مڙس کي پنهنجي اندر ۾ تمام گهڻي پيار ڪندي آهي - هو هميشه هن سان گڏ آهي؛ پاڻ سڳورا سمجهن ٿا ته هو پري آهي.
هي جسم مٽيءَ ۾ لڙهي ٿو، ۽ بلڪل بيڪار آهي. ان کي رب ۽ مالڪ جي موجودگيءَ جو احساس ناهي.