جڏهن سچو گرو پنهنجي مهرباني ڏيکاري ٿو. ||2||
جهالت، شڪ ۽ دردن جو گهر ڊاهي ٿو،
انهن لاءِ جن جي دلين ۾ گرو جا پير رهن ٿا. ||3||
ساد سنگت ۾، پيار سان خدا کي ياد ڪيو.
نانڪ فرمائي ٿو، توکي پورو رب ملندو. ||4||4||
ڪنارا، پنجين مهل:
عقيدت خدا جي بندن جي فطري ڪيفيت آهي.
انهن جا جسم ۽ ذهن پنهنجي رب ۽ مالڪ سان مليل آهن. هو انهن کي پاڻ سان ملائي ٿو. ||1||روڪ||
ڳائڻي گيت ڳائي ٿو،
پر هوءَ ئي بچيل آهي، جنهن جي شعور ۾ رب رهي ٿو. ||1||
جيڪو ميز تي رکي ٿو، سو کاڌو ڏسي ٿو،
پر ماني کائڻ وارو ئي سڪندو. ||2||
ماڻهو هر قسم جي لباس سان پاڻ کي ڍڪيندا آهن،
پر آخر ۾، اھي ڏٺو وڃي ٿو جيئن اھي سچا آھن. ||3||
ڳالهائڻ ۽ ٻولڻ، سڀ رڳو انتشار آهن.
اي ٻانهو نانڪ، زندگي جو صحيح طريقو شاندار آهي. ||4||5||
ڪنارا، پنجين مهل:
تنهنجو عاجز ٻانهو خوشيءَ سان تنهنجي ساراهه ٻڌي ٿو. ||1||روڪ||
منهنجو ذهن روشن آهي، خدا جي جلال تي نظر اچي رهيو آهي. جتي به ڏسان ٿو، اتي هو آهي. ||1||
تون سڀني کان پري آهين، پري کان اعليٰ آهين، عميق آهين، اڻڄاتل ۽ ناقابل رسائي آهين. ||2||
توهان پنهنجي عقيدن سان متحد آهيو، ذريعي ۽ ذريعي؛ تو پنهنجي عاجز ٻانهن تان پردو هٽايو آهي. ||3||
گرو جي فضل سان، نانڪ توهان جي شاندار ساراهه ڳائي ٿو؛ هو سمجهه ۾ سماڌي ۾ سمايل آهي. ||4||6||
ڪنارا، پنجين مهل:
مان پاڻ کي بچائڻ لاءِ سنتن وٽ آيو آهيان. ||1||روڪ||
سندن درشن جي برڪت وارو نظارو ڏسي، مان مقدس ٿي ويو آهيان؛ انهن مون ۾ رب، هار، هار، جو منتر لڳايو آهي. ||1||
بيماري ختم ٿي وئي آهي، ۽ منهنجو دماغ بيڪار ٿي ويو آهي. مون رب، هار، هار جي شفا جي دوا ورتي آهي. ||2||
مان ثابت قدم ٿي ويو آهيان ۽ امن جي گهر ۾ رهندو آهيان. مان وري ڪڏھن ڪڏھن ڪڏھن به نه ويندس. ||3||
اوليائن جي فضل سان، ماڻهو ۽ سندن سڀ نسل بچيا آهن؛ اي نانڪ، اهي مايا ۾ مشغول نه آهن. ||4||7||
ڪنارا، پنجين مهل:
مون ٻين جي حسد کي بلڪل وساري ڇڏيو آهي،
جتان مون کي ساد سنگت، حضور جي صحبت ملي. ||1||روڪ||
نه ڪو منهنجو دشمن آهي ۽ نه ڪو اجنبي آهي. مان سڀني سان گڏ آهيان. ||1||
خدا جيڪو ڪجھ ڪري ٿو، مان ان کي سٺو سمجهان ٿو. اها عظيم حڪمت آهي جيڪا مون کي حضور کان حاصل ڪئي آهي. ||2||
هڪ خدا سڀني ۾ پکڙيل آهي. کيس ڏسي، نانڪ خوشيءَ ۾ ڦاسي پيو. ||3||8||
ڪنارا، پنجين مهل:
اي منهنجا مالڪ ۽ مالڪ، تون ئي منهنجو سهارو آهين.
تون منهنجي عزت ۽ شان آهين؛ مان توهان جي مدد ۽ توهان جي پناهه جي طلب ڪريان ٿو. ||1||روڪ||
تون منهنجي اميد آهين، ۽ تون منهنجو ايمان آهين. مان تنهنجو نالو وٺان ٿو ۽ ان کي پنهنجي دل ۾ رکي ٿو.
تون منهنجي طاقت آهين؛ توسان شريڪ ٿيڻ سان، مان سينگاريل ۽ بلند آهيان. مان جيڪو چوان ٿو سو ڪندس. ||1||
توهان جي مهرباني ۽ شفقت جي ذريعي، مون کي امن مليو. جڏهن تون رحم ڪندڙ آهين، تڏهن مان خوفناڪ عالمي سمنڊ پار ڪريان ٿو.
رب جي نالي سان، مون کي بي خوفيءَ جي نعمت ملي ٿي. نانڪ پنهنجو مٿو سنتن جي پيرن تي رکي ٿو. ||2||9||