روشنيءَ جون شعاعون پکڙجي وڃن ٿيون، ۽ دل جي ڪنول خوشيءَ سان ڦٽي نڪتي آهي. سج چنڊ جي گھر ۾ داخل ٿئي ٿو.
مون موت کي فتح ڪيو آهي. ذهن جون خواهشون تباهه ٿي وينديون آهن. گرو جي مهرباني، مون کي خدا مليو آهي. ||3||
مان هن جي پيار جي گهاٽي ڳاڙهي رنگ ۾ رنگجي ويو آهيان. مان ڪنهن ٻئي رنگ ۾ رنگيل نه آهيان.
اي نانڪ، منهنجي زبان خدا جي ذائقي سان ڀرجي وئي آهي، جيڪو هر جڳهه تي پکڙيل آهي. ||4||15||
پرڀاتي، پهرين مهل:
يوگي ٻارهن اسڪولن ۾ ورهايل آهن، سنياسي ڏهن ۾.
يوگي ۽ جن کي مذهبي پوشاڪ پائڻ وارا، ۽ جين پنھنجا سڀ وار ڦٽي نڪتل آھن - شبد جي ڪلام کان سواءِ، انھن جي ڳچيءَ ۾ ڦوھارو آھي. ||1||
اُهي جيڪي شيدائيءَ سان مائل آهن، اُهي مڪمل طور تي لاتعلق آهن.
اهي پنهنجي دلين جي هٿن ۾ خيرات حاصل ڪرڻ جي درخواست ڪن ٿا، هڪ لاء پيار ۽ پيار کي گلي ڏيڻ. ||1||روڪ||
برهمڻ صحيفن جو مطالعو ۽ بحث ڪن ٿا. اهي رسمون ادا ڪن ٿا، ۽ انهن رسمن ۾ ٻين جي اڳواڻي ڪن ٿا.
سچي سمجهه کان سواءِ، اهي خود غرض انسان ڪجهه به نٿا سمجهن. خدا کان جدا ٿي، اهي درد ۾ مبتلا آهن. ||2||
جن کي شبد ملي ٿو، اهي پاڪ ۽ پاڪ آهن. اهي سچا ڪورٽ ۾ منظور ڪيا ويا آهن.
رات ۽ ڏينهن، اهي محبت سان اسم سان جڙيل آهن؛ سڄي عمر، اهي سچي ذات ۾ ضم ٿي ويا آهن. ||3||
چڱا عمل، نيڪي ۽ مذهبي عقيدت، تزڪيه نفس، سخت نفس جي نظم و ضبط، منتر، شديد مراقبي ۽ مقدس مزارن جي زيارت - اهي سڀ شيب ۾ رهن ٿا.
اي نانڪ، سچي گرو سان اتحاد ۾، مصيبت، گناهه ۽ موت ڀڄي ويندا آهن. ||4||16||
پرڀاتي، پهرين مهل:
اوليائن جي پيرن جي مٽي، پاڪ جي صحبت ۽ رب جي حمد اسان کي ٻئي طرف وٺي وڃي ٿي.
موت جو ڏتڙيل، خوفناڪ رسول، گرومخن کي ڇا ٿو ڪري سگهي؟ رب انهن جي دلين ۾ رهي ٿو. ||1||
نالو، رب جي نالي کان سواء، زندگي به ائين ئي سڙي سگهي ٿي.
گرو مُخ رب جي منٿون ڪري ٿو ۽ غور ڪري ٿو، مالا تي گيت ڳائي ٿو. رب جو ذائقو ذهن ۾ اچي ٿو. ||1||روڪ||
جيڪي گروءَ جي تعليم تي عمل ڪن ٿا، تن کي سچو سڪون ملي ٿو، مان اهڙي شخص جي شان کي ڪيئن بيان ڪري سگهان ٿو؟
گرو مُخ جواهر ۽ جواهر، هيرا، ياقوت ۽ خزانو ڳولي ٿو ۽ ڳولي ٿو. ||2||
تنهن ڪري پنهنجو پاڻ کي روحاني حڪمت ۽ مراقبت جي خزانن تي مرڪز؛ هڪ سچي پالڻهار ۽ سندس ڪلام سان محبت سان جڙيل رهو.
بي خوف، معصوم، آزاد، خودمختاري رب جي ابتدائي حالت ۾ جذب ٿي رهو. ||3||
ست سمنڊ بيحد پاڻيءَ سان ڀرجي ويا آهن. اُلٽي ٻيڙي اُڏامي ٿي.
دماغ جيڪو خارجي خلفشار ۾ ڀٽڪيل آهي، ان کي قابو ۾ رکيو ويندو آهي. گرو مُخ وجداني طور تي خدا ۾ جذب ٿئي ٿو. ||4||
هو هڪ گهر وارو آهي، هو هڪ ڇڏيندڙ ۽ خدا جو ٻانهو آهي، جيڪو گرومخ جي حيثيت ۾، پنهنجي ذات کي محسوس ڪري ٿو.
نانڪ جو چوڻ آهي ته، هن جو ذهن لفظ جي سچي ڪلام سان خوش ۽ مطمئن آهي؛ ٻيو ڪو به نه آهي. ||5||17||
راگ پرڀاتي، ٽيون مهل، چو-پاڌي:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
جيڪي گرو مُک ٿين ٿا ۽ سمجھن ٿا اُھي تمام گھٽ آھن. خدا پنهنجي ڪلام جي ذريعي ڦهليل ۽ پکڙيل آهي.
اُهي جيڪي رب جي نالي سان جڙيل آهن، اُنهن کي دائمي سڪون ملي ٿو. اهي محبت سان سچي ذات سان جڙيل رهن ٿا. ||1||