چچا: جهالت هر ڪنهن جي اندر آهي. شڪ تنهنجو ڪم آهي، اي پالڻهار.
شڪ پيدا ڪري، تون پاڻ ئي کين ٺڳيءَ ۾ ڦاسائي ٿو. جن کي تون پنهنجي رحمت سان نوازين ٿو، اهي گرو سان ملن ٿا. ||10||
جاجا: اُهو عاجز انسان جيڪو ڏاهپ لاءِ دعا گهري ٿو 8.4 ملين اوتارن ۾ بهار گهرندو رهيو.
ھڪڙو رب کڻندو آھي، ۽ ھڪڙو پالڻھار ڏيندو آھي. مون ڪنهن ٻئي جي نه ٻڌي آهي. ||11||
جهيڙو: اي فاني انسان، تون بيقراريءَ ۾ ڇو مري رهيو آهين؟ رب کي جيڪو ڪجهه ڏيڻو آهي، سو ڏيندو رهندو.
هو ڏئي ٿو، ۽ ڏئي ٿو، ۽ اسان جي نگراني ڪري ٿو. هو جيڪي حڪم جاري ڪري ٿو، ان جي مطابق هن جي مخلوق کي غذا ملي ٿي. ||12||
نياڻي: جڏهن رب پنهنجي فضل جي نظر ڏئي ٿو، تڏهن مون کي ٻيو ڪوبه نظر نٿو اچي.
هڪڙو رب هر هنڌ پکڙيل آهي. هڪ رب ذهن ۾ رهي ٿو. ||13||
ٺٽو: اي انسان، تون منافقت ڇو ٿو ڪرين؟ هڪ پل ۾، هڪ پل ۾، توهان کي اٿڻو پوندو ۽ وڃڻو پوندو.
جوا ۾ پنهنجي جان نه وڃايو - رب جي حرم ڏانهن جلدي. ||14||
تَهِي: امن انهن جي اندر ۾ پکڙجي ٿو جيڪي پنهنجي شعور کي رب جي لوٽس پيرن سان ڳنڍيندا آهن.
اهي عاجز انسان، جن جو شعور ايترو جڙيل آهي، بچايو وڃي ٿو. تنھنجي فضل سان کين امن ملي ٿو. ||15||
دادا: اي انسان، تون اهڙيون بيوقوفيون ڇو ٿو ڏيکارين؟ جيڪي به آهن، سي سڀ فنا ٿي ويندا.
تنهن ڪري ان جي عبادت ڪريو، جيڪو سڀني جي وچ ۾ موجود ۽ پکڙيل آهي، ته توهان کي سلامتي ملندي. ||16||
دڙو: هو پاڻ قائم ڪري ٿو ۽ ختم ڪري ٿو. جيئن هن جي مرضي آهي، تيئن هو عمل ڪري ٿو.
مخلوق کي پيدا ڪري ان جي نگراني ڪندو آهي. هو پنهنجا حڪم جاري ڪري ٿو، ۽ انهن کي آزاد ڪري ٿو، جن تي هو پنهنجي فضل جي نظر رکي ٿو. ||17||
نانا: جنهن جي دل رب سان ڀرجي وڃي ٿي، ان جي ساراهه ڳائي ٿو.
جنهن کي خالق رب پاڻ سان ملائي ٿو، ان کي وري جنم نه ڏنو ويو آهي. ||18||
تاتا: خوفناڪ دنيا جو سمنڊ تمام اونهو آهي. ان جي حدن کي ڳولي نه ٿو سگهجي.
مون وٽ نه ٻيڙي آهي، ۽ نه ئي ڪو بيھار. مان ٻڏي رهيو آهيان - مون کي بچايو، اي نجات ڏيندڙ بادشاهه! ||19||
تَهَتَهُ: سڀني هنڌن ۽ مفاصلن ۾، هو آهي. هر شيءِ جيڪا موجود آهي، اها سندس عمل سان آهي.
شڪ ڇا آهي؟ مايا ڇا کي چئبو آهي؟ جيڪو کيس راضي ڪري ٿو سو سٺو آهي. ||20||
دادا: ڪنهن ٻئي کي الزام نه ڏيو. بجاءِ پنهنجن ڪمن تي الزام.
مون جيڪو ڪجھ ڪيو، ان لاءِ مون کي تڪليف ڏني آھي. مان ڪنهن ٻئي تي الزام نه ٿو ڏيان. ||21||
ڌاڌا: هن جي طاقت قائم ڪئي ۽ زمين کي برقرار رکي؛ رب هر شيءِ کي پنهنجو رنگ ڏنو آهي.
هن جا تحفا هر ڪنهن کي مليا آهن؛ سڀ ڪم سندس حڪم موجب. ||22||
نانا: مڙس رب ابدي خوشيون حاصل ڪري ٿو، پر هن کي ڏٺو يا سمجهي نه ٿو.
مون کي خوش روح دلہن سڏيو ويو آهي، اي ڀيڻ، پر منهنجو مڙس مون سان ڪڏهن به نه مليو آهي. ||23||
پاپا: عظيم بادشاهه، عظيم رب، دنيا کي پيدا ڪيو، ۽ ان کي سنڀاليندو آهي.
هو ڏسي ٿو ۽ سمجهي ٿو، ۽ سڀ ڪجهه ڄاڻي ٿو. باطني ۽ ٻاهران، هو مڪمل طور تي پکڙيل آهي. ||24||
فافا: سڄي دنيا موت جي ڦيٿي ۾ ڦاٿل آهي ۽ سڀ ان جي زنجيرن ۾ جڪڙيل آهن.
گروءَ جي مهربانيءَ سان، اُهي ئي بچيا آهن، جيڪي رب جي حرم ۾ داخل ٿيڻ لاءِ تڪڙ ڪن ٿا. ||25||
بابو: هو چئن سالن جي شطرنج بورڊ تي راند کيڏڻ لاءِ نڪتو.