ڪبير جو چوڻ آهي ته، اهي عاجز ماڻهو خالص ٿي ويندا آهن - اهي خالصا بڻجي ويندا آهن - جيڪي رب جي پياري عبادت کي ڄاڻندا آهن. ||4||3||
ٻيو گھر ||
منهنجي ٻنهي اکين سان، مان چوڌاري ڏسان ٿو.
مون کي رب کان سواءِ ٻيو ڪجهه نظر نٿو اچي.
منهنجون اکيون هن ڏانهن پيار سان ڏسن ٿيون،
۽ هاڻي، مان ڪنهن ٻئي جي ڳالهه نه ٿو ڪري سگهان. ||1||
منهنجا شڪ دور ٿي ويا، ۽ منهنجو خوف ڀڄي ويو،
جڏهن منهنجو شعور رب جي نالي سان جڙي ويو. ||1||روڪ||
جڏهن جادوگر پنهنجو دان ڦاڙي ٿو،
هر ڪو شو ڏسڻ لاءِ اچي ٿو.
جڏهن جادوگر پنهنجو شو ختم ڪري ٿو،
پوءِ هو ان جي راند کي اڪيلو مزو وٺندو آهي. ||2||
واعظ ڪرڻ سان، ڪنهن جو شڪ دور نه ٿيندو آهي.
هر ڪو وعظ ۽ تدبر ڪندي ٿڪجي پيو آهي.
پالڻھار گرومھھ کي سمجھائي ٿو.
هن جي دل رب سان گڏ رهي ٿي. ||3||
جڏهن گرو پنهنجي فضل جو ٿورو به عطا ڪري ٿو،
انسان جو جسم، دماغ ۽ سڄو وجود رب ۾ جذب ٿي ويندو آهي.
ڪبير چوي ٿو، مان رب جي محبت سان ڀريل آهيان.
مون کي دنيا جي حياتي، عظيم عطا ڪندڙ سان مليو آهي. ||4||4||
اچو ته مقدس صحيفن توهان جي کير ۽ ڪريم،
۽ ذهن جو سمنڊ منٿون ڪندڙ وات.
رب جو مکڻ مکڻ وارو،
۽ توهان جو مکڻ ضايع نه ٿيندو. ||1||
اي روح جي ٻانهن، تون رب کي پنهنجو مڙس ڇو نٿو وٺين؟
هو دنيا جي زندگي آهي، زندگي جي سانس جو سهارو آهي. ||1||روڪ||
زنجير توهان جي ڳچيء جي چوڌاري آهي، ۽ ڪف توهان جي پيرن ۾ آهن.
رب توهان کي گهر گهر گهمڻ لاءِ موڪليو آهي.
۽ اڃا تائين، تون رب تي ڌيان نه ٿو ڏئين، اي روح جي زال، غلام.
موت توکي ڏسي رهيو آهي، اي بدبخت عورت. ||2||
رب العالمين سببن جو سبب آهي.
غريب روح جي ڪنوار جي هٿ ۾ ڇا آهي، غلام؟
هوءَ ننڊ مان جاڳي ٿي،
۽ هوءَ ان شيءِ سان جڙي ٿي جيڪا رب هن کي ڳنڍي ٿي. ||3||
اي روح جي زال، ٻانهي، تو کي اها عقل ڪٿان آئي،
جنهن جي ذريعي توهان شڪ جي لکت کي ختم ڪيو؟
ڪبير اهو ذائقو چکيو آهي.
گرو جي فضل سان، هن جو ذهن رب سان ٺهڪي اچي ٿو. ||4||5||
هن کان سواءِ، اسان جيئري به نٿا رهي سگهون.
جڏهن اسان هن سان ملن ٿا، تڏهن اسان جو ڪم پورو ٿيو.
ماڻهو چون ٿا ته سدا جيئڻ چڱو آهي،
پر مرڻ کان سواء، زندگي ناهي. ||1||
سو هاڻي، مون کي ڪهڙي قسم جي حڪمت تي غور ڪرڻ گهرجي ۽ تبليغ ڪرڻ گهرجي؟
جيئن مان ڏسندو آهيان، دنيا جون شيون ختم ٿي وينديون آهن. ||1||روڪ||
زعفران پسيو وڃي ٿو، ۽ صندل سان ملايو وڃي ٿو.
اکين کان سواءِ، دنيا نظر اچي ٿي.
پُٽُ پيءُ کي جنم ڏنو آهي.
بغير ڪنهن هنڌ، شهر قائم ڪيو ويو آهي. ||2||
عاجز فقير کي مليو وڏو عطا ڪندڙ،
پر اھو کائڻ کان قاصر آھي جيڪو کيس ڏنو ويو آھي.
هو ان کي اڪيلو ڇڏي نٿو سگهي، پر اهو ڪڏهن به ختم نه ٿيندو آهي.
هو هاڻي ٻين کان پڇڻ لاءِ نه ويندو. ||3||
اهي چونڊيل ٿورا، جن کي خبر آهي ته جيئرو مرڻو ڪيئن،
عظيم امن حاصل ڪريو.
ڪبير کي اها دولت ملي آهي.
رب سان ملڻ، هن پنهنجي خودغرضي کي ختم ڪري ڇڏيو آهي. ||4||6||
پڙهڻ جو ڪهڙو فائدو، پڙهڻ جو ڪهڙو فائدو؟
ويدن ۽ پراڻن کي ٻڌڻ جو ڪهڙو فائدو؟
پڙهڻ ۽ ٻڌڻ جو ڪهڙو فائدو،
جيڪڏهن آسماني امن حاصل نه ڪيو وڃي؟ ||1||
بيوقوف رب جو نالو نه ٿو ڳائي.
پوءِ هو ڇا ٿو سوچي، بار بار؟ ||1||روڪ||
اونداهي ۾، اسان کي هڪ چراغ جي ضرورت آهي