رب جي نالي کان سواء، سڀ درد آهي. مايا سان وابستگي انتهائي ڏکوئيندڙ آهي.
اي نانڪ، گرو مُخ کي ڏسڻ ۾ اچي ٿو، ته مايا سان لاڳاپو سڀني کي رب کان جدا ڪري ٿو. ||17||
گرومخ پنهنجي مڙس جي رب جي حڪم جي فرمانبرداري ڪري ٿي. هن جي حڪم جي ذريعي، هوء امن حاصل ڪري ٿي.
سندس مرضي ۾، هوءَ خدمت ڪري ٿي؛ هن جي مرضي ۾، هوء هن جي عبادت ۽ پوڄا ڪري ٿي.
سندس مرضي ۾، هوءَ جذبن ۾ ضم ٿي وڃي ٿي. سندس وصيت سندس روزو، واعدو، پاڪيزگي ۽ خود نظم و ضبط آهي. ان جي ذريعي، هوء پنهنجي ذهن جي خواهش جو ميوو حاصل ڪري ٿي.
هوءَ هميشه ۽ هميشه لاءِ خوش، خالص روح واري دلہن آهي، جيڪا هن جي مرضي کي سمجهي ٿي. هوءَ سچي گرو جي خدمت ڪري ٿي، محبت جي جذبي کان متاثر ٿي.
اي نانڪ، جن تي رب پنهنجي رحمت جي بارش ڪري ٿو، اهي ضم ٿي ويا آهن ۽ پنهنجي مرضي ۾ غرق ٿي ويا آهن. ||18||
بدبخت، خود غرض انسانن کي سندس مرضيءَ جو احساس ناهي. اهي مسلسل انا ۾ ڪم ڪن ٿا.
رسمن روزن، نذرن، پاڪائي، نفس ۽ عبادت جي رسمن سان، اهي اڃا تائين پنهنجي منافقت ۽ شڪ کان نجات حاصل نٿا ڪري سگهن.
اندر ۾، اهي ناپاڪ آهن، مايا جي وابستگي جي ذريعي سوراخ ٿيل آهن. اهي هاٿين وانگر آهن، جيڪي غسل ڪرڻ کان پوءِ پنهنجي مٿان گند اڇلائي ڇڏيندا آهن.
انهن کي ان ذات جو خيال به نه آهي جنهن انهن کي پيدا ڪيو آهي. هن جي سوچڻ کان سواء، اهي امن حاصل نٿا ڪري سگهن.
اي نانڪ، بنيادي خالق ڪائنات جو ڊرامو ڪيو آهي. سڀئي ڪم ڪن ٿا جيئن اهي اڳ ۾ ترتيب ڏنل آهن. ||19||
گرومخ کي ايمان آهي؛ هن جو ذهن مطمئن ۽ مطمئن آهي. رات ڏينهن، هو رب جي عبادت ڪندو آهي، ان ۾ جذب ٿي ويندو آهي.
گرو، سچو گرو، اندر آهي؛ سڀ سندس پوڄا ۽ پوڄا ڪن ٿا. سندس درشن جي برڪت وارو نظارو هر ڪو اچي ٿو.
تنهن ڪري سچي گرو تي يقين رکو، عظيم عظيم خيال ڪندڙ. ان سان ملڻ سان بک ۽ اُڃ پوري ٿي وڃي ٿي.
مان هميشه لاءِ پنهنجي گروءَ تي قربان آهيان، جيڪو مون کي سچي رب سان ملڻ جي هدايت ڪري ٿو.
اي نانڪ، جيڪي اچن ٿا ۽ گرو جي پيرن تي ڪري، سچ جي ڪرم سان برڪت وارا آهن. ||20||
اهو محبوب، جنهن سان مون کي محبت آهي، اهو منهنجو دوست مون سان گڏ آهي.
مان اندر ۽ ٻاهر گھمندو آهيان، پر مان هميشه هن کي پنهنجي دل ۾ رکندو آهيان. ||21||
اُهي جيڪي رب تي اڪتفا ڪن ٿا، هڪ نقطي توجه سان، پنهنجي شعور کي سچي گروءَ سان ڳنڍين ٿا.
اهي درد، بک ۽ انا جي وڏي بيماري کان نجات حاصل ڪن ٿا. پيار سان رب سان ملن ٿا، اهي درد کان آزاد ٿي وڃن ٿا.
اُھي سندس ساراھہ ڳائيندا آھن، ۽ سندس ساراھہ ڪندا آھن. هن جي پاڪائي ساراهه ۾، اهي جذب ۾ ننڊ ڪن ٿا.
اي نانڪ، ڪامل گرو جي ذريعي، اهي خدا سان ملن ٿا سڪون ۽ آرام سان. ||22||
خود غرض انسان مايا سان جذباتي طور جڙيل هوندا آهن. اهي نالي سان پيار ۾ نه آهن.
اهي ڪوڙ تي عمل ڪن ٿا، ڪوڙ گڏ ڪن ٿا ۽ ڪوڙ جو کاڌو کائيندا آهن.
مايا جي زهريلي دولت ۽ ملڪيت گڏ ڪري مري ويندا آهن. آخر ۾، اهي سڀ خاڪ ٿي ويا آهن.
اهي پاڪيزگي ۽ خود نظم و ضبط جون مذهبي رسمون ادا ڪن ٿا، پر اهي لالچ، برائي ۽ فساد سان ڀريل آهن.
اي نانڪ، نفس جي خواهشمندن جا عمل قبول نه ٿيندا آهن. رب جي درٻار ۾، اهي بدبخت آهن. ||23||
مڙني راڳن ۾، اُهو ئي اعليٰ آهي، اي تقدير جا ڀائرو، جنهن سان رب اچي ٿو ذهن ۾.
اهي راڳ جيڪي ناد جي آواز ۾ آهن، بلڪل سچا آهن. ان جو قدر بيان نٿو ڪري سگهجي.
اهي راڳ جيڪي ناد جي آواز ۾ نه آهن، انهن مان رب جي مرضي کي سمجهي نه ٿو سگهجي.
اي نانڪ، اهي ئي صحيح آهن، جيڪي سچي گرو جي مرضي کي سمجهن ٿا.
سڀ ڪجهه ٿئي ٿو جيئن هو چاهي ٿو. ||24||