سالڪ، پھريون مھل:
جاندار هوا، پاڻي ۽ باهه مان ٺهيل آهن. اهي خوشي ۽ درد جي تابع آهن.
هن دنيا ۾، هيٺاهين علائقن ۾، ۽ آسمانن جي آسماني آسمانن ۾، ڪي رب جي درٻار ۾ وزير رهن ٿا.
ڪي وڏي زندگي گذاريندا آهن، جڏهن ته ٻيا ڏک ۽ مرندا آهن.
ڪي ڏين ٿا ۽ کائي وڃن ٿا، پر پوءِ به سندن دولت ختم نه ٿئي ٿي، جڏهن ته ٻيا سدائين غريب رهن ٿا.
هو پنهنجي مرضيءَ سان پيدا ڪري ٿو، ۽ پنهنجي مرضيءَ سان هزارن کي هڪ پل ۾ ناس ڪري ٿو.
هُن هر ڪنهن کي پنهنجي سِرَ سان اُٿاريو آهي. جڏهن هو معاف ڪري ٿو، هو ٽوڙي ٿو.
هن جو ڪوبه رنگ يا خاصيتون نه آهي. هو پوشيده ۽ حساب کان ٻاهر آهي.
هن کي ڪيئن بيان ڪري سگهجي ٿو؟ هن کي سچ جو سچو سڏيو ويندو آهي.
اي نانڪ، جيڪي به ڪم ڪيا ۽ بيان ڪيا ويا آهن، سي خود ناقابل بيان رب ڪري رهيا آهن.
جيڪو به ٻڌندو، بيان ڪرڻ کان سواءِ،
دولت، عقل، ڪمال، روحاني حڪمت ۽ دائمي امن سان برڪت ڪئي وئي آهي. ||1||
پهرين مهل:
جيڪو ناقابل برداشت برداشت ڪري ٿو، جسم جي نون سوراخن کي سنڀاليندو آهي.
جيڪو پنهنجي جان سان رب جي عبادت ۽ پوڄا ڪري ٿو، پنهنجي جسم جي ديوار ۾ استحڪام حاصل ڪري ٿو.
هو ڪٿان آيو آهي ۽ ڪيڏانهن ويندو؟
باقي جيئرو رهڻ دوران، هن کي قبول ڪيو ويو آهي ۽ منظور ڪيو ويو آهي.
جيڪو به رب جي حڪم کي سمجهي، حقيقت جي جوهر کي سمجهي ٿو.
اهو گرو جي فضل سان سڃاتو وڃي ٿو.
اي نانڪ، هي ڄاڻو: انا پرستي غلاميءَ ڏانهن وٺي وڃي ٿي.
صرف اهي جن وٽ ڪا انا ۽ خودغرضي نه آهي، تن کي ٻيهر جنم نه ڏنو ويو آهي. ||2||
پورو:
رب جي نالي جي ساراهه پڙهو؛ ٻيون دانشورانه ڪوششون غلط آهن.
سچائيءَ کان سواءِ زندگي بيڪار آهي.
ڪنهن کي به رب جي پڇاڙي يا حد نه ملي آهي.
سموري دنيا غرور جي اونداھين ۾ ڍڪيل آھي. اهو سچ کي پسند نٿو ڪري.
جيڪي هن دنيا مان هليا ويندا آهن، اُن جو نالو وسري ويندا آهن، تن کي ڀاڄيءَ ۾ ڀاڪر پاتو ويندو آهي.
اُهي اندر ۾ دُهليءَ جو تيل وجھن ٿا، ساڙين ٿا.
اُھي دنيا ۾ اچن ٿا ۽ بي مقصد گھمڻ ڦرن ٿا. اهي هلندا آهن جڏهن راند ختم ٿي ويندي آهي.
اي نانڪ، سچ سان ڀريل، انسان سچ ۾ ملن ٿا. ||24||
سالڪ، پھريون مھل:
پهرين، انسان کي جسم ۾ تصور ڪيو ويندو آهي، ۽ پوء هو گوشت ۾ رهندو آهي.
جڏھن ھو جيئرو اچي ٿو، تڏھن سندس وات مان گوشت کڄي ٿو. هن جا هڏا، چمڙي ۽ جسم گوشت آهن.
هو گوشت جي پيٽ مان نڪرندو آهي، ۽ سيني تي گوشت جو وات وٺندو آهي.
هن جو وات گوشت آهي، هن جي زبان گوشت آهي؛ هن جي سانس گوشت ۾ آهي.
هو وڏو ٿئي ٿو ۽ شادي شده آهي، ۽ پنهنجي گوشت واري زال کي پنهنجي گهر ۾ آڻي ٿو.
گوشت گوشت مان پيدا ٿئي ٿو؛ سڀ رشتا گوشت جا ٺهيل آهن.
جڏهن انسان سچي گرو سان ملي ٿو، ۽ رب جي حڪم کي محسوس ڪري ٿو، تڏهن هو سڌرڻ لاءِ اچي ٿو.
پاڻ کي آزاد ڪري، انسان کي آزاديءَ نه ملندي. اي نانڪ، خالي لفظن جي ذريعي، هڪ برباد ٿي ويو آهي. ||1||
پهرين مهل:
بيوقوف گوشت ۽ گوشت جي باري ۾ بحث ڪندا آهن، پر اهي مراقبت ۽ روحاني حڪمت بابت ڪجھ به نٿا ڄاڻن.
گوشت ڇا کي چئبو آھي ۽ سائي ڀاڄين کي ڇا چئبو آھي؟ ڇا گناهه ڏانهن وٺي ٿو؟
ديوتائن جي عادت هئي ته گينڊا مارڻ ۽ جلائي نذراني جي دعوت ڪندا هئا.
جيڪي گوشت کي ڇڏي ڏين ٿا، ۽ ان جي ڀرسان ويهڻ وقت پنهنجون نڪون پڪڙين ٿا، رات جو ماڻهن کي کائي ويندا آهن.
اهي منافقت ڪندا آهن، ۽ ٻين ماڻهن جي اڳيان ڏيکاريندا آهن، پر اهي مراقبت يا روحاني حڪمت بابت ڪجهه به نٿا سمجهن.
اي نانڪ، انڌن کي ڇا چئجي؟ اهي جواب نٿا ڏئي سگهن، يا سمجهي به نٿا سگهن ته ڇا چئجي.
اهي ئي انڌا آهن، جيڪي انڌو ڪم ڪن ٿا. انهن جي دل ۾ اکيون ناهن.
اهي پنهنجي ماءُ ۽ پيءُ جي رت مان پيدا ٿين ٿا، پر اهي مڇي يا گوشت نه ٿا کائين.