هن جي ڪا به پڄاڻي يا حد ناهي.
ان جي حڪم سان، هن زمين کي قائم ڪيو، ۽ هو ان کي بي ترتيب رکي ٿو.
سندس حڪم سان، دنيا پيدا ڪئي وئي؛ هن جي حڪم سان، اهو ٻيهر هن ۾ ضم ٿي ويندو.
هن جي حڪم سان، ڪنهن جو پيشو اعلي يا گهٽ آهي.
سندس حڪم سان، اهڙا ڪيترائي رنگ ۽ روپ آهن.
مخلوق کي پيدا ڪري، هو پنهنجي عظمت کي ڏسي ٿو.
اي نانڪ، هو سڀني ۾ پکڙيل آهي. ||1||
جيڪڏھن اھو خدا کي راضي ڪري، ھڪڙو نجات حاصل ڪري ٿو.
جيڪڏهن خدا کي راضي ٿئي ته پوءِ پٿر به تري سگهن ٿا.
جيڪڏھن اھو خدا کي راضي ڪري، جسم محفوظ آھي، جيتوڻيڪ زندگي جي سانس کان سواء.
جيڪڏهن اهو خدا کي راضي ڪري ٿو، ته پوءِ ماڻهو رب جي پاڪائي بيان ڪري ٿو.
جيڪڏھن اھو خدا کي راضي ڪري، ته پوءِ گنھگار به بچيل آھن.
هو پاڻ ئي ڪم ڪري ٿو، ۽ پاڻ ئي سوچي ٿو.
هو پاڻ ٻنهي جهانن جو مالڪ آهي.
هو راند ڪندو آهي ۽ مزو وٺندو آهي؛ هو باطني ڄاڻندڙ، دلين کي ڳوليندڙ آهي.
جيئن هو چاهي ٿو، هو عملن کي انجام ڏئي ٿو.
نانڪ هن کان سواءِ ٻيو ڪو به نه ٿو ڏسي. ||2||
مون کي ٻڌاءِ ته - هڪ انسان ڇا ڪري سگهي ٿو؟
جيڪو خدا کي راضي ڪري ٿو اهو ئي آهي جيڪو هو اسان کي ڪري ٿو.
جيڪڏھن اھو اسان جي ھٿن ۾ ھجي ھا، ته اسان سڀ ڪجھ ھٽائي ڇڏينداسين.
جيڪو خدا کي راضي ڪري ٿو- اهو ئي ڪري ٿو.
جهالت جي ڪري، ماڻهو فساد ۾ پئجي ويا آهن.
جيڪڏهن اهي بهتر ڄاڻن ها، اهي پاڻ کي بچائي ها.
شڪ ۾ ڦاٿل، اهي ڏهن طرفن جي چوڌاري ڦرندا آهن.
هڪ ئي لمحي ۾، سندن ذهن دنيا جي چئني ڪنڊن ۾ گهمي ڦري وري موٽي اچي ٿو.
جن کي رب پاڪ پنهنجي عقيدتمنديءَ سان نوازيو آهي
- اي نانڪ، اهي نام ۾ جذب ٿي ويا آهن. ||3||
هڪ ئي لمحي ۾، هيٺاهين ڪيڙو بادشاهه ۾ تبديل ٿي ويو آهي.
عظيم رب خدا عاجز جو محافظ آهي.
ايستائين جو ڪڏهن به نه ڏٺو ويو آهي،
ڏهن طرفن ۾ فوري طور تي مشهور ٿيو.
۽ اهو جنهن تي هو پنهنجون نعمتون عطا ڪري
دنيا جو پالڻھار کيس سندس حساب ۾ نه رکندو آھي.
روح ۽ جسم سڀ سندس ملڪيت آهن.
هر هڪ دل مڪمل رب خدا جي طرفان روشن آهي.
هن پنهنجي هٿ جو ڪم پاڻ ٺاهيو.
نانڪ پنهنجي عظمت کي ڏسي جيئرو رهي ٿو. ||4||
فاني مخلوق جي هٿ ۾ ڪا طاقت ناهي.
ڪرڻ وارو، سببن جو ڪارڻ سڀني جو رب آهي.
لاچار مخلوق سندس حڪم جي تابع آهن.
جيڪو هن کي راضي ڪري ٿو، آخرڪار پورو ٿئي ٿو.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي وڏائي ۾ رهندا آهن؛ ڪڏهن ڪڏهن، اهي اداس آهن.
ڪڏهن، اهي اداس هوندا آهن، ۽ ڪڏهن اهي خوشي ۽ خوشي سان کلندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي بدمعاشي ۽ پريشاني سان ڀريل هوندا آهن.
ڪڏهن، اهي آسماني ايٿرز ۾ بلند آهن، ڪڏهن ڪڏهن هيٺيون علائقن ۾.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي خدا جي فڪر کي ڄاڻندا آهن.
اي نانڪ، خدا پاڻ انهن کي پاڻ سان گڏ ڪري ٿو. ||5||
ڪڏهن ڪڏهن، اهي مختلف طريقن سان ناچ ڪن ٿا.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي ڏينهن ۽ رات ننڊ ۾ رهندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي خوفناڪ آهن، خوفناڪ غضب ۾.
ڪڏهن ته، اهي سڀني جي پيرن جي مٽي آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي عظيم بادشاهن وانگر ويٺا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي هڪ گهٽ فقير جو ڪوٽ پائيندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي خراب شهرت حاصل ڪرڻ لاء ايندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، انهن کي تمام گهڻو، تمام سٺو طور سڃاتو وڃي ٿو.
جيئن خدا انهن کي رکندو آهي، تيئن اهي رهندا آهن.
گرو جي مهرباني، اي نانڪ، سچ چيو ويو آهي. ||6||
ڪڏهن ڪڏهن، عالمن جي حيثيت ۾، اهي ليڪچر ڏين ٿا.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي گہرے مراقبت ۾ خاموش ٿي ويندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي زيارت جي جڳهن تي غسل ڪندا آهن.
ڪڏهن ڪڏهن، سڌن يا ڳولهيندڙن جي حيثيت ۾، اهي روحاني ڏاهپ ڏين ٿا.
ڪڏهن ڪڏهن، اهي ڪيڙا، هاٿي، يا مٿ بڻجي ويندا آهن.
اهي بيشمار اوتارن ذريعي گھمندا ۽ گھمندا هوندا.