گوري، ڪبير جي:
اونداهيءَ ۾ ڪو به سڪون سان سمهي نٿو سگهي.
بادشاهه ۽ فقير ٻئي روئي روئي. ||1||
جيستائين زبان رب جو نالو نه ڳائي.
انسان وري جنم ۾ اچڻ ۽ وڃڻ جاري رکي ٿو، درد ۾ روئي ٿو. ||1||روڪ||
اهو هڪ وڻ جي ڇانو وانگر آهي.
جڏهن زندگيءَ جو ساهه فاني مان نڪري وڃي ته ٻڌاءِ ته ان جي دولت جو ڇا ٿيندو؟ ||2||
اهو ساز ۾ موجود موسيقي وانگر آهي؛
ڪنهن کي ڪيئن معلوم ٿيندو مئل جو راز؟ ||3||
ڍنڍ تي سوان وانگر، موت جسم تي ڇانيل آهي.
رب جي مٺي عطر ۾ پيئو، ڪبير. ||4||8||
گوري، ڪبير جي:
تخليق نور مان پيدا ٿئي ٿي، ۽ نور تخليق ۾ آهي.
ان ۾ ٻه ميوا ٿين ٿا: ڪوڙو گلاس ۽ سچو موتي. ||1||
ڪٿي آھي اھو گھر، جنھن کي چئبو آھي خوف کان آزاد؟
اتي، خوف ختم ٿي ويندو آهي ۽ ماڻهو بغير خوف جي زندگي گذاريندو آهي. ||1||روڪ||
مقدس دريائن جي ڪنارن تي، ذهن کي آرام نه آهي.
ماڻهو چڱن ۽ خراب ڪمن ۾ ڦاٿل رهي ٿو. ||2||
گناهه ۽ نيڪي ٻئي هڪجهڙا آهن.
پنهنجي وجود جي گهر ۾، فلسفي جو پٿر آهي. ڪنهن ٻئي فضيلت جي ڳولا کي ڇڏي ڏيو. ||3||
ڪبير: اي بيوقوف انسان، رب جي نالي کي نه وڃايو.
توهان جي هن ذهن کي هن شموليت ۾ شامل رکو. ||4||9||
گوري، ڪبير جي:
هو رب کي ڄاڻڻ جي دعويٰ ڪري ٿو، جيڪو ماپ ۽ فڪر کان ٻاهر آهي.
صرف لفظن سان، هو جنت ۾ داخل ٿيڻ جو ارادو رکي ٿو. ||1||
مون کي خبر ناهي ته جنت ڪٿي آهي.
هرڪو دعويٰ ڪري ٿو ته هو اتي وڃڻ جو ارادو رکي ٿو. ||1||روڪ||
صرف ڳالهائڻ سان، دماغ کي آرام نه آهي.
ذهن تڏهن ئي مطمئن ٿيندو آهي، جڏهن خود غرضيءَ کي فتح ڪيو ويندو آهي. ||2||
جيستائين ذهن جنت جي تمنا سان ڀريل آهي،
هو رب جي پيرن ۾ نه ٿو رهي. ||3||
ڪبير چوي ٿو، ڪنهن کي ٻڌايان؟
ساد سنگت، پاڪ جي صحبت، جنت آهي. ||4||10||
گوري، ڪبير جي:
اسان پيدا ٿيا آهيون، وڌندا آهيون، ۽ وڏي ٿيڻ بعد، اسين گذري ويندا آهيون.
اسان جي اکين اڳيان، هيءَ دنيا گذري رهي آهي. ||1||
ڪيئن نه مرندين شرم کان، دعويٰ ڪندي، هيءَ دنيا منهنجي آهي؟
بلڪل آخري وقت ۾، ڪجھ به نه آھي توھان جي. ||1||روڪ||
مختلف طريقن جي ڪوشش ڪندي، توهان پنهنجي جسم کي ساراهيو،
پر مرڻ وقت ان کي باهه ۾ ساڙيو ويندو آهي. ||2||
تون صندل جو تيل پنهنجي عضون تي لڳائين،
پر اهو لاش ڪاٺيءَ سان سڙي ويو. ||3||
ڪبير فرمائي ٿو، ٻڌ، اي صالح ماڻهو:
تنهنجو حسن ختم ٿي ويندو، جيئن سڄي دنيا ڏسي رهي آهي. ||4||11||
گوري، ڪبير جي:
تون ڇو روئين ۽ ماتم ڪرين، جڏهن ڪو ٻيو مري وڃي؟
ائين ڪريو رڳو جيڪڏھن توھان پاڻ کي جيئرو آھيو. ||1||
مان نه مرندس جيئن باقي دنيا مري،
هينئر تائين مون کي زندگي ڏيڻ واري رب سان مليو آهي. ||1||روڪ||
ماڻهو پنهنجي جسم کي خوشبودار تيل سان مسح ڪندا آهن،
۽ ان لذت ۾، اهي عظيم نعمت کي وساري ڇڏيندا آهن. ||2||
اتي ھڪڙو کوھ آھي، ۽ پنج پاڻي کڻندڙ.
رسي ٽٽڻ جي باوجود به بيوقوف پاڻي ڪڍڻ جي ڪوشش ڪندا رهندا آهن. ||3||
ڪبير صاحب فرمائي ٿو ته، مون کي غور فڪر سان اها هڪ سمجهه ملي آهي.
نه ڪو کوهه آهي ۽ نه پاڻي ڪيرائڻ وارو. ||4||12||
گوري، ڪبير جي:
موبائيل ۽ متحرڪ جاندار، حشرات ۽ مٿس
- ڪيترن ئي زندگيءَ ۾، مان انهن ڪيترن ئي روپن مان گذريو آهيان. ||1||