خدا پنجن شينهن کي ماري ڇڏيو.
هن ڏهن بگھڙن کي ڪڍي ڇڏيو آهي.
ٽي واهه تلاءُ ڦرڻ بند ڪري ڇڏيا آهن.
ساد سنگت، حضور جي صحبت ۾، وري جنم جو خوف ختم ٿي ويو آهي. ||1||
مراقبو ڪندي، مراقبو ڪري عالمن جي رب جي ياد ۾، مان جيئرو آهيان.
پنھنجي ٻاجھ ۾، ھو پنھنجي ٻانھي کي بچائيندو آھي. سچو پالڻھار ھميشه ۽ ھميشه بخشڻھار آھي. ||1||روڪ||
گناهه جو جبل سڙي ويو، ٿلهي وانگر،
هن نالي جي جپڻ ۽ غور ڪرڻ سان، ۽ خدا جي پيرن جي عبادت ڪرڻ سان.
خدا، نعمت جو مجسمو، هر جڳهه ظاهر ٿئي ٿو.
هن جي پياري عقيدت جي پوڄا سان ڳنڍيل، مون کي امن جو لطف اندوز ٿيو. ||2||
مان دنيا جي سمنڊ کي ائين پار ڪيو آهي، ڄڻ ته زمين تي گابي جي قدمن جي نشان کان وڌيڪ ڪو نه هو.
مون کي وري ڪڏھن به ڏک يا ڏک برداشت نه ڪرڻو پوندو.
بحر اوندهه ۾ سمايل آهي.
خالق جي لاءِ اها ڪا اهڙي عجيب ڳالهه ناهي. ||3||
جڏهن مان هن کان جدا ٿي ويس، تڏهن مون کي اولهائين علائقن ڏانهن موڪليو ويندو آهي.
جڏهن هو مون کي مٿي کڻندو آهي ۽ مون کي ٻاهر ڪڍندو آهي، تڏهن مان هن جي فضل جي نظر سان خوش ٿي ويندو آهيان.
نيڪي ۽ نيڪي منهنجي وس ۾ نه آهي.
پيار ۽ پيار سان، نانڪ سندس شاندار ساراهه ڳائي ٿو. ||4||40||51||
رامڪلي، پنجين مهل:
نه توهان جو جسم ۽ نه توهان جو دماغ توهان سان تعلق رکي ٿو.
مايا سان جڙيل، تون فريب ۾ ڦاسي پيو آهين.
تون کيڏندينءَ جھڙو ٻارڙو.
پر اوچتو، موت توهان کي پنهنجي ڦڙي ۾ پڪڙيندو. ||1||
رب جي ڪمل پيرن جي پناهه ڳوليو، اي منهنجا ذهن.
رب جو نالو ڳايو، جيڪو توهان جي مدد ۽ مدد ڪندو. گرومخ جي حيثيت ۾، توهان کي حقيقي دولت حاصل ٿيندي. ||1||روڪ||
تنهنجا اڻپورا دنياوي معاملا ڪڏهن به حل نه ٿيندا.
توهان کي هميشه پنهنجي جنسي خواهش، ڪاوڙ ۽ غرور تي افسوس ٿيندو.
زنده رهڻ لاءِ ڪرپشن ۾ ڪم ڪريو ٿا،
پر توسان گڏ هڪ ذرو به نه هلندو، اي جاهل بيوقوف! ||2||
تون ٺڳيءَ جو ڪم ڪرين ٿو، ۽ ڪيتريون ئي چالون ڄاڻين ٿو.
رڳو گولين لاءِ، توهان پنهنجي مٿي تي مٽي اڇلايو.
توهان ڪڏهن به ان جي باري ۾ نه سوچيو جنهن توهان کي زندگي ڏني.
ڪوڙي لالچ جو درد توهان کي ڪڏهن به نه ڇڏيندو. ||3||
جڏهن رب پاڪ رحم ڪري ٿو،
هي ذهن پاڪ جي پيرن جي مٽي ٿي وڃي ٿو.
پنهنجي ڪنول جي هٿن سان، هن اسان کي پنهنجي چادر جي هيم سان ڳنڍيو آهي.
نانڪ سچ جي سچي ۾ ملائي ٿو. ||4||41||52||
رامڪلي، پنجين مهل:
مان رب جي پناهه کي ڳوليان ٿو.
مان بي خوف ٿي ويو آهيان، رب العالمين جي شان ۾ گيت ڳائي رهيو آهيان. ساد سنگت، حضور جي صحبت ۾، منهنجا درد دور ٿي ويا آهن. ||1||روڪ||
اُهو ماڻهو، جنهن جي ذهن ۾ رب رهي ٿو،
ناممڪن دنيا-سمنڊ نه ڏسندو آهي.
سڀ مسئلا حل ٿي ويا،
مسلسل رب، هار، هار جي نالي کي ڳائڻ سان. ||1||
سندس ٻانهي کي ڪنهن پريشانيءَ جو احساس ڇو ٿئي؟
گرو پنهنجو هٿ منهنجي پيشاني تي رکي ٿو.
ڄمڻ ۽ موت جو خوف دور ٿي ويو آهي.
مان ڪامل گرو تي قربان آهيان. ||2||
مان خوش ٿيو آهيان، گروءَ سان ملاقات ڪري، عظيم رب.
هن کي ئي رب جي درگاهه جي برڪت وارو نظارو ملي ٿو، جيڪو سندس رحمت سان برڪت وارو آهي.
جنهن کي رب پاڪ جي فضل سان نوازيو ويو آهي،
ساد سنگت، پاڪ جي صحبت ۾ خوفناڪ عالمي سمنڊ پار ڪري ٿو. ||3||
امرت ۾ پيئو، اي پيارا پاڪ ماڻهو.
رب جي درٻار ۾ تنهنجو چهرو روشن ۽ روشن هوندو.
جشن ڪريو ۽ خوش ٿيو، ۽ سڀ فساد کي ڇڏي ڏيو.
اي نانڪ، رب تي غور ڪر ۽ پار ڪر. ||4||42||53||