نانڪ چوي ٿو، مون وٽ ايمان جو ھڪڙو مضمون آھي. منهنجو گرو اهو آهي جيڪو مون کي غلاميء کان آزاد ڪري ٿو. ||2||6||25||
ڪنارا، پنجين مهل:
توهان جي اوليائن فساد جي ظالم فوج کي غالب ڪري ڇڏيو آهي.
اُھي تنھنجو ساٿ ڏين ٿا ۽ توتي ايمان آڻين ٿا، اي منھنجا پالڻھار ۽ مالڪ. اهي توهان جي پناهه ڳوليندا آهن. ||1||روڪ||
تنهنجي درشن جي برڪت واري نظر سان، بيشمار ڄمار جا خوفناڪ گناهه ميٽي ويندا آهن.
مان روشن آهيان، روشن ۽ اتساهه سان ڀريل آهيان. مان سمجهه ۾ سماڌيءَ ۾ سمايل آهيان. ||1||
ڪير چوي ٿو ته تون سڀ ڪجھ نٿو ڪري سگھين؟ توهان لامحدود تمام طاقتور آهيو.
اي رحمت جو خزانو، نانڪ توهان جي پيار ۽ توهان جي نعمتن واري شڪل کي ذائقو ڪري ٿو، رب جي نالي جو فائدو حاصل ڪري ٿو. ||2||7||26||
ڪنارا، پنجين مهل:
ٻوڙيندڙ انسان کي تسلي ۽ تسلي ملي ٿي، رب جي ياد ڪرڻ سان.
هو جذباتي وابستگي، شڪ، درد ۽ مصيبت کان نجات حاصل ڪري ٿو. ||1||روڪ||
مان گرو جي پيرن جي ياد ۾، ڏينهن ۽ رات، غور ڪندو آهيان.
جتي به ڏسان ٿو، مون کي تنهنجو حرم نظر اچي ٿو. ||1||
اوليائن جي مهربانيءَ سان، مان رب جي شان ۾ گيت ڳايان ٿو.
گروءَ سان ملي، نانڪ کي سڪون مليو. ||2||8||27||
ڪنارا، پنجين مهل:
نالي جي ياد ڪرڻ سان، دل کي سڪون ملي ٿو.
پاڪ بزرگ سان ملاقات، رب جي ساراهه ڳايو. ||1||روڪ||
سندس فضل عطا ڪري، خدا منهنجي دل ۾ رهڻ آيو آهي.
مان پنهنجي پيشانيءَ کي اوليائن جي پيرن ڏانهن ڇڪي ٿو. ||1||
غور ڪر، اي منھنجا دماغ، عظيم رب خدا تي.
گرومخ جي حيثيت ۾، نانڪ رب جي ساراهه ٻڌي ٿو. ||2||9||28||
ڪنارا، پنجين مهل:
منهنجو ذهن خدا جي پيرن کي ڇهڻ سان پيار ڪندو آهي.
منهنجي زبان رب، ھار، ھار جي کاڌي سان راضي آھي. منهنجون اکيون خدا جي برڪت واري نظر سان مطمئن آهن. ||1||روڪ||
منهنجا ڪن منهنجي محبوب جي حمد سان ڀرجي ويا آهن. منهنجا سڀ گناهه ۽ عيب ختم ٿي ويا آهن.
منهنجا پير منهنجي پالڻهار ۽ مالڪ ڏانهن امن جي واٽ تي هلن ٿا. منھنجو جسم ۽ عضوا خوشيءَ سان سھڻن جي سوسائٽيءَ ۾ ڦھلجن ٿا. ||1||
مون پنهنجي ڪامل، ابدي، لافاني رب ۾ پناهه ورتي آهي. مون کي ٻي ڪا به ڪوشش ڪرڻ جي تڪليف نه آهي.
انھن کي ھٿ وٺي، اي نانڪ، خدا پنھنجي عاجز ٻانھن کي بچائيندو آھي. اهي اونداهي، اونداهي دنيا-سمنڊ ۾ فنا نه ٿيندا. ||2||10||29||
ڪنارا، پنجين مهل:
اهي بيوقوف جيڪي غضب ۽ تباهي واري ٺڳيءَ سان ڪن ٿا، انهن کي بيشمار ڀيرا چيڀاٽيو ۽ ماريو وڃي ٿو. ||1||روڪ||
انا جي نشي ۾ لت پت ۽ ٻين ذوقن سان ڀريل، مان پنهنجي بڇڙي دشمنن سان پيار ۾ آهيان. منھنجو محبوب مون کي ڏسي ٿو، جيئن مان ھزارين اوتارن ۾ گھمندو رھان. ||1||
منهنجا معاملا ڪوڙا آهن، ۽ منهنجو طرز زندگي افراتفري آهي. جذبن جي شراب ۾ مدهوش، ڪاوڙ جي باهه ۾ سڙي رهيو آهيان.
اي مهربان رب العالمين، شفقت جو مجسمو، مسڪينن ۽ غريبن جي رشتيدار، مهرباني ڪري نانڪ کي بچايو. مان تنهنجو پناهه ڳوليان ٿو. ||2||11||30||
ڪنارا، پنجين مهل:
روح جو عطا ڪندڙ، زندگي ۽ عزت جو سانس
- رب کي وسارڻ، سڀ گم ٿي ويو. ||1||روڪ||
تو رب العالمين کي ڇڏي ٻئي سان وابسته ٿي ويو آهين، تون اُڇلائي رهيو آهين، مٽي وٺڻ لاءِ.
بدعنواني جي خوشين مان توهان کي ڪهڙي اميد آهي؟ اي بيوقوف! ڇا توهان سوچيو ٿا ته اهي امن آڻيندا؟ ||1||