اي منھنجا دماغ، رب جي نالي جي حمايت کي مضبوط رکو.
گرم هوائون به توکي ڇُهي نه سگهنديون. ||1||روڪ||
خوف جي سمنڊ ۾ ٻيڙيءَ وانگر.
هڪ چراغ وانگر جيڪو اونداهي کي روشن ڪري ٿو.
باهه وانگر جيڪا ٿڌ جي تڪليف کي دور ڪري ٿي
- بس ائين ئي، نالو ڳائڻ سان دماغ سڪون اچي ٿو. ||2||
تنهنجي ذهن جي اڃ بجھائي ويندي،
۽ سڀ اميدون پوريون ٿينديون.
توهان جو شعور نه ڊبل.
گرومخ، اي منھنجا دوست، امرت جي نالي تي غور ڪر. ||3||
هن کي ئي دوا ملي ٿي، نام جي دوا،
جنهن کي رب پنهنجي فضل سان عطا ڪري ٿو.
جنهن جي دل رب جي نالي سان ڀرجي، هار، هار
- اي نانڪ، هن جا درد ۽ ڏک ختم ٿي ويا آهن. ||4||10||79||
گوري گوارايري، پنجين مهل:
ايتري دولت جي باوجود به ذهن مطمئن نه ٿيندو آهي.
بيشمار خوبصورتيون ڏسي، ماڻهو مطمئن نه ٿيندو آهي.
هو پنهنجي زال ۽ پٽن سان ايترو ملوث آهي - هن کي يقين آهي ته اهي هن سان تعلق رکن ٿا.
اُها دولت فنا ٿي ويندي، ۽ اُهي مائٽ سڙي ويندا. ||1||
رب جي توفيق ۽ مراقبي کان سواء، اهي درد ۾ روئي رهيا آهن.
انهن جا جسم لعنتي آهن، ۽ انهن جي دولت لعنت آهي - اهي مايا سان ڀريل آهن. ||1||روڪ||
نوڪر پئسن جو ٿلهو مٿي تي کڻي ٿو،
پر اهو پنهنجي مالڪ جي گهر وڃي ٿو، ۽ هن کي صرف درد ملي ٿو.
انسان خوابن ۾ بادشاهه بڻجي ويٺو آهي،
پر جڏھن ھو اکيون کولي ٿو، تڏھن ڏسي ٿو ته اھو سڀ بيڪار ھو. ||2||
چوڪيدار ٻئي جي ميدان جي نگراني ڪندو آهي،
پر ميدان سندس مالڪ جو آهي، جڏهن ته هن کي اٿڻ ۽ وڃڻ گهرجي.
هو تمام گهڻي محنت ڪري ٿو، ۽ ان ميدان لاءِ ڏک برداشت ڪري ٿو،
پر تڏهن به، سندس هٿ ۾ ڪجهه به نه ٿو اچي. ||3||
خواب سندس آهي، ۽ بادشاهي سندس آهي؛
جنهن کي مايا جي دولت ڏني آهي، ان جي خواهش پوري ڪئي آهي.
هو پاڻ ئي فنا ڪري ٿو، ۽ پاڻ ئي بحال ڪري ٿو.
نانڪ هن دعا کي خدا ڏانهن پيش ڪري ٿو. ||4||11||80||
گوري گوارايري، پنجين مهل:
مون ڪيترن ئي طريقن سان مايا جي ڪيترن ئي روپن کي ڏٺو آهي.
قلم ۽ ڪاغذ سان، مون چٽي ڳالهه لکي آهي.
مون ڏٺو آهي ته سردار، بادشاهه ۽ شهنشاهه ٿيڻ ڇا آهي،
پر اهي ذهن کي مطمئن نٿا ڪن. ||1||
مون کي اهو امن ڏيکار، اي سنت،
جيڪو منهنجي اڃ کي لڪائيندو ۽ منهنجي ذهن کي مطمئن ڪندو. ||1||روڪ||
توهان وٽ شايد گھوڙا هجن جيئن هوا جي تيز رفتار، سواري لاءِ هاٿي،
چندن جو تيل، ۽ بستري ۾ خوبصورت عورتون،
ڊرامن ۾ اداڪار، ٿيئٽر ۾ ڳائڻ
- پر انهن سان به ذهن کي سڪون نه ٿو ملي. ||2||
توهان وٽ شايد شاهي درٻار ۾ هڪ تخت هجي، خوبصورت سينگار ۽ نرم قالين سان،
هر قسم جا لذيذ ميوا ۽ خوبصورت باغ،
تعاقب ۽ شاهي خوشين جو جوش
پر پوءِ به، ذهن اهڙين ڀيانڪ ڦيرن سان خوش نه ٿيندو آهي. ||3||
انهن جي مهربانيءَ ۾، اولياءَ مون کي سچي ذات جي باري ۾ ٻڌايو آهي،
۽ اهڙيءَ طرح مون کي سڀ آسائشون ۽ خوشيون مليون آهن.
ساد سنگت، حضور جي صحبت ۾، مان رب جي حمد جا گيت ڳايان ٿو.
نانڪ صاحب فرمائي ٿو، وڏي خوش نصيبي سان، مون کي اهو مليو آهي. ||4||
جنهن کي رب جي دولت ملي ٿي، سو خوش ٿئي ٿو.
خدا جي فضل سان، مان ساد سنگت ۾ شامل ٿي ويو آهيان. ||1||سيڪنڊ پاز||12||81||
گوري گوارايري، پنجين مهل: