اي چريو، پنهنجي يوگڪ پوزيشن ۽ سانس جي ڪنٽرول جي مشق کي ڇڏي ڏيو.
فريب ۽ ٺڳيءَ کان پاسو ڪري، اي چريو، رب جي مسلسل ياد ڪر. ||1||روڪ||
جنهن لاءِ تون گهرين ٿو، سو ٽن جهانن ۾ ملي ويو آهي.
ڪبير چوي ٿو، رب دنيا ۾ واحد يوگي آهي. ||2||8||
بلاول:
هن مايا مون کي تنهنجا پير وساري ڇڏيا آهن، اي جهان جا مالڪ، ڪائنات جا مالڪ.
تنھنجي عاجز ٻانھيءَ ۾ محبت جو ذرو به ڪونھي. تنهنجو غريب نوڪر ڇا ٿو ڪري سگهي؟ ||1||روڪ||
لعنت آهي جسم، لعنت آهي دولت، لعنت آهي هي مايا. لعنت آهي، لعنت آهي چالاڪ عقل ۽ سمجهه تي.
هن مايا کي روڪيو ۽ روڪيو. ان تي غالب ٿيو، گرو جي تعليمات جي ڪلام ذريعي. ||1||
زراعت ڪهڙي سٺي آهي، ۽ واپار ڪهڙي سٺي آهي؟ دنياوي جھيڙا ۽ وڏائي ڪوڙ آھن.
ڪبير چوي ٿو، آخر اهي ناس ٿيا. آخرڪار، انهن لاء موت اچي ويندو. ||2||9||
بلاول:
جسم جي تلاءَ جي اندر، اتي هڪ بي مثال خوبصورت ڪنول جو گل آهي.
ان جي اندر، اعليٰ نور، اعليٰ روح آهي، جنهن جي ڪابه خاصيت يا شڪل ناهي. ||1||
اي منھنجا دماغ، وير ڪر، رب تي غور ڪر، ۽ پنھنجي شڪ کي ڇڏي ڏيو. رب دنيا جي زندگي آهي. ||1||روڪ||
دنيا ۾ ڪا به شيءِ ايندي نظر نه ٿي اچي، ۽ نڪي ڪا شيءِ ڇڏيندي نظر اچي ٿي.
جتي جسم پيدا ٿئي ٿو، اتي ئي مري ٿو، جيئن پاڻيءَ جي پنن وانگر. ||2||
مايا ڪوڙي ۽ عارضي آهي. ان کي ڇڏي ڏيڻ، هڪ پرامن، آسماني فڪر حاصل ڪري ٿو.
ڪبير چوي ٿو، پنھنجي دماغ ۾ سندس خدمت ڪر. هو انا جو دشمن آهي، شيطانن جو ناس ڪندڙ. ||3||10||
بلاول:
ڄمڻ ۽ مرڻ جو ڀوڳ ختم ٿي ويو. مان پيار سان ڪائنات جي رب تي ڌيان ڏيان ٿو.
منهنجي زندگيءَ ۾، مان گہرے خاموش مراقبي ۾ جذب ٿي چڪو آهيان؛ گرو جي تعليمات مون کي بيدار ڪيو آهي. ||1||روڪ||
برونز مان ٺهيل آواز، اهو آواز وري برونز ۾ وڃي ٿو.
پر اي پنڊت، اي مذهبي عالم، جڏهن برون ٽوڙيو وڃي ته پوءِ آواز ڪيڏانهن ٿو وڃي؟ ||1||
مان دنيا کي ڏسان ٿو، ٽن خاصيتن جو سنگم. خدا هر دل ۾ بيدار ۽ باخبر آهي.
اھا سمجھہ مون تي نازل ٿي آھي. منهنجي دل ۾، مان هڪ جدا جدا ٿي ويو آهيان. ||2||
مان پنهنجي ذات کي سڃاڻي آيو آهيان، ۽ منهنجو نور نور ۾ ضم ٿي ويو آهي.
ڪبير صاحب فرمائي ٿو ته هاڻي مان رب العالمين کي سڃاڻان ٿو ۽ منهنجو دماغ مطمئن آهي. ||3||11||
بلاول:
جڏهن تنهنجا لوٽس پير ڪنهن جي دل ۾ رهجي وڃن ته پوءِ اهو ڇو ٿو ڊڄي، اي خدائي رب؟
مان ڄاڻان ٿو ته سڀ راحتون ۽ نو خزانا ان ماڻهوءَ وٽ ايندا آهن، جيڪو فطرتي طور تي، خدائي رب جي حمد ڳائيندو آهي. ||روڪ||
اهڙي دانائي تڏهن ايندي آهي، جڏهن انسان سڀني ۾ رب کي ڏسندو آهي، ۽ منافقت جي ڳنڍ کي ٽوڙي ڇڏيندو آهي.
وقت ۽ وقت، هن کي پاڻ کي مايا کان پري رکڻو پوندو. هن کي رب جي پيماني تي کڻڻ ڏيو، ۽ پنهنجي ذهن کي وزن ڏيو. ||1||
پوءِ هو جتي به ويندو، اتي هن کي سڪون ملندو، ۽ مايا کيس نه ڇڪيندي.
ڪبير چوي ٿو، منهنجو ذهن رب تي يقين رکي ٿو. مان رب جي محبت ۾ جذب ٿي ويو آهيان. ||2||12||
بلاول، ڀڳت نام ديوي جي جو ڪلام:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
گرو منهنجي زندگيءَ کي ثمر بخشي ڇڏيو آهي.