عقل صرف لفظن جي ذريعي ڳولي نه ٿو سگهجي. ان جي وضاحت ڪرڻ لوهه وانگر سخت آهي.
جڏهن رب پنهنجو فضل ڪري ٿو، تڏهن ئي ملي ٿو. ٻيون چالون ۽ حڪم بيڪار آهن. ||2||
پورو:
جيڪڏهن مهربان رب پنهنجي رحم ڪري ته سچو گرو ملندو.
هي روح بيشمار اوتارن مان ڀڄندو رهيو، جيستائين سچو گرو ان کي لفظ جي ڪلام ۾ هدايت ڪئي.
سچو گرو جيترو وڏو عطا ڪندڙ ڪونهي. هي ٻڌو، سڀ ماڻهو.
سچي گرو سان ملڻ سان، سچو رب ملي ٿو. هُو پنهنجي اندر مان خود غرور کي ڪڍي ٿو،
۽ اسان کي سچائي جي سچائي ۾ هدايت ڪري ٿو. ||4||
سالڪ، پھريون مھل:
سڀ ڪلا کير جون ڌيئرون آهن، ۽ ڏينهن جا ڪلاڪ ڪرشنا آهن.
واءُ، پاڻي ۽ باهه زيور آهن. سج ۽ چنڊ اوتار آهن.
زمين، جائداد، مال ۽ مال سڀ جا سڀ جڪڙيل آهن.
اي نانڪ، خدائي علم کان سواءِ، انسان کي لُٽيو وڃي ٿو ۽ موت جي رسول کي کائي وڃي ٿو. ||1||
پهرين مهل:
شاگرد موسيقي وڄائين ٿا، ۽ گرو ناچ ڪن ٿا.
اھي پنھنجا پير ھلندا آھن ۽ پنھنجو مٿو ڦرندا آھن.
مٽي اُڏامي ٿي ۽ سندن وارن تي پوي ٿي.
انھن کي ڏسي ماڻھو کلندا آھن، ۽ پوءِ گھر ويندا آھن.
مانيءَ خاطر ڊرم وڄائيندا هئا.
پاڻ کي زمين تي اڇلائي ڇڏيندا آهن.
اهي کير جي نوڪرن جا ڳائيندا آهن، اهي ڪرشنن جا گيت ڳائيندا آهن.
سيتا، رام ۽ بادشاهن جا گيت ڳائين ٿا.
رب بي خوف ۽ بي شڪل آهي. هن جو نالو سچو آهي.
سڄي ڪائنات سندس تخليق آهي.
اهي ٻانهن، جن جي تقدير جاڳيل آهي، سي رب جي خدمت ڪن ٿا.
سندن زندگيءَ جي رات شبنم سان ٿڌي آهي. انهن جا ذهن رب جي محبت سان ڀريل آهن.
گروءَ تي غور ڪندي، مون کي اهي سيکاريا ويا آهن؛
پنهنجي فضل سان، هو پنهنجي ٻانهن کي پار ڪري ٿو.
تيل جو دٻو، چرخڻ وارو ڦيٿو، پيسڻ وارو پٿر، ڪنوار جو ڦيٿو،
ريگستان ۾ بيشمار، بيشمار طوفان،
گھمڻ وارا مٿيون، ٿڌڻ واريون لٺون، ٺھرائيندڙ،
پکين جي بي آراميءَ سان ٽمٽار،
۽ مرد گول ۽ گول گول گول اسپنڊلن تي هلندا رهيا
اي نانڪ، ٽمبل بيشمار ۽ بيشمار آهن.
رب اسان کي غلاميءَ ۾ جڪڙي ٿو- ائين ئي اسين چوڌاري ڦرون ٿا.
انهن جي عملن مطابق، ائين ئي سڀ ماڻهو نچندا آهن.
جيڪي نچندا، نچندا ۽ کلندا، سي سندن آخري وڇوڙي تي روئندا.
اهي نه آسمان ڏانهن اڏامندا آهن ۽ نه ئي اهي سِڌ بڻجي ويندا آهن.
اهي نچندا آهن ۽ پنهنجي ذهن جي زور تي چوڌاري ٽپو ڏيندا آهن.
اي نانڪ، جن جا ذهن خدا جي خوف سان ڀريل آهن، انهن جي ذهن ۾ به خدا جي محبت آهي. ||2||
پورو:
تنهنجو نالو بي خوف رب آهي. تنهنجو نالو ٻُڌڻ سان ڪنهن کي جهنم ۾ وڃڻ جي ضرورت ناهي.
روح ۽ جسم سڀ سندس آهن. اسان کي روزي ڏيڻ لاءِ هن کان پڇڻ هڪ ضايع آهي.
جيڪڏھن توھان چڱائي جي خواھش آھيو ته پوءِ چڱا ڪم ڪريو ۽ عاجزي ڪريو.
پوڙھائپ جون نشانيون مٽائيندي به پوڙھائپ موت جي آڙ ۾ ايندي.
جڏهن ساهه جي ڳڻپ پوري ٿئي ته هتي ڪو به نه رهي. ||5||
سالڪ، پھريون مھل:
مسلمانن اسلامي قانون جي ساراهه ڪئي؛ اهي پڙهن ٿا ۽ ان تي غور ڪن ٿا.
رب جا بندا اُهي آهن، جيڪي رب جي نظر کي ڏسڻ لاءِ پاڻ کي پابند ڪن ٿا.
هندو ساراهه جي لائق رب جي ساراهه ڪندا آهن. سندس درشن جو برڪت وارو نظارو، سندس روپ بي مثال آهي.
اهي زيارتن جي مقدس مزارن تي غسل ڪن ٿا، گلن جو نذرانو پيش ڪن ٿا، ۽ بتن جي اڳيان بخور جلائي رهيا آهن.
اتي يوگيس مطلق رب تي غور ڪن ٿا؛ اهي خالق کي اڻ ڏٺل رب سڏين ٿا.