رامڪلي، پنجين مهل:
هو هڪ عالمگير خالق جو گيت ڳائي ٿو؛ هو هڪ رب جو راڳ ڳائي ٿو.
هو هڪ رب جي ملڪ ۾ رهي ٿو، هڪ رب ڏانهن رستو ڏيکاري ٿو، ۽ هڪ رب سان ڳنڍيل رهي ٿو.
هو پنهنجي شعور کي هڪ رب تي مرکوز ڪري ٿو، ۽ صرف هڪ رب جي خدمت ڪري ٿو، جيڪو گرو جي ذريعي سڃاتو وڃي ٿو. ||1||
برڪت وارو ۽ چڱو آهي اهڙو ڪيرتاڻي، جيڪو اهڙي تسبيح ڳائي.
هو رب جي پاڪائي ڳائي ٿو،
۽ مايا جي الجھنن ۽ جستجو کي ڇڏي ڏئي ٿو. ||1||روڪ||
هو پنجن خوبين کي ٺاهي ٿو، جهڙوڪ قناعت، پنهنجي موسيقي جا آلات، ۽ رب جي محبت جا ست نوٽ وڄائي ٿو.
هن کي ادا ڪيل نوٽس آهن فخر ۽ طاقت جي ريٽائرمينٽ؛ سندس پيرن کي سڌي رستي تي رکي ٿو.
هو ٻيهر جنم وٺڻ جي چڪر ۾ داخل نه ٿيندو آهي. هو لفظ جي هڪ هڪ لفظ کي پنهنجي چادر سان ڳنڍي رکي ٿو. ||2||
نارد وانگر کيڏڻ، اهو ڄاڻڻ آهي ته رب هميشه موجود آهي.
ڳچيءَ جي گھنٽي وڄڻ غمن ۽ پريشانين جو ڍير آهي.
اداڪاري جا ڊرامائي اشارا آسماني نعمت آهن.
اهڙي رقاص جو وري جنم نه ٿيندو آهي. ||3||
ڪروڙين انسانن مان جيڪڏهن ڪو به پنهنجي مالڪ کي راضي ڪري ٿو.
هو رب جي حمد هن طرح ڳائيندو آهي.
مون ساد سنگت جو سهارو ورتو آهي، حضور جي صحبت.
نانڪ چوي ٿو، اتي هڪ رب جي حمد جا گيت ڳايا وڃن ٿا. ||4||8||
رامڪلي، پنجين مهل:
ڪي کيس ’رام، رام‘ سڏين ٿا، ته ڪي کيس ’خدائي‘ سڏين ٿا.
ڪي ان جي خدمت ڪن ٿا ’گوسين‘ ڪري، ٻيا ’الله‘ ڪري. ||1||
هو سببن جو ڪارڻ، سخي رب آهي.
هو اسان تي پنهنجو فضل ۽ رحمت نازل ڪري ٿو. ||1||روڪ||
ڪي زيارت جي مقدس زيارتن تي غسل ڪن ٿا، ۽ ڪي مڪي جي زيارت ڪن ٿا.
ڪي عقيدتمند عبادت جون خدمتون سرانجام ڏيندا آهن، ۽ ڪي نماز ۾ پنهنجو ڪنڌ جهڪائيندا آهن. ||2||
ڪي ويد پڙهن ٿا ته ڪي قرآن شريف.
ڪي نيري پوشاڪ پائين ٿا، ۽ ڪي اڇا پائڻ. ||3||
ڪي پاڻ کي مسلمان سڏائين ٿا ۽ ڪي پاڻ کي هندو سڏائين ٿا.
ڪي جنت جي آرزو ڪن ٿا، ۽ ٻيا جنت جي آرزو ڪن ٿا. ||4||
نانڪ چوي ٿو، جيڪو خدا جي حڪم کي سمجهي ٿو،
پنهنجي پالڻهار جي رازن کي ڄاڻي ٿو. ||5||9||
رامڪلي، پنجين مهل:
واءُ واءُ ۾ ضم ٿي.
روشني روشنيءَ ۾ ملائي ٿي.
مٽي مٽيءَ سان هڪ ٿي وڃي ٿي.
جيڪو روئي رهيو آهي ان جو ڪهڙو سهارو آهي؟ ||1||
ڪير مري ويو آهي؟ اي، ڪير مري ويو آهي؟
اي خدا جي ادراڪ وارا، پاڻ ۾ ملن ۽ غور ڪريو. ڪيڏي نه عجيب ڳالهه ٿي وئي آهي! ||1||روڪ||
ڪنهن کي به خبر ناهي ته مرڻ کان پوءِ ڇا ٿيندو.
جيڪو روئي رهيو آهي سو به اٿندو ۽ روانو ٿيندو.
فاني مخلوق شڪ ۽ وابستگي جي بندن ۾ جڪڙيل آهي.
جڏهن زندگي هڪ خواب بڻجي وڃي ٿي، انڌا ماڻهو بيڪار بڪ ۽ غمگين آهن. ||2||
خالق جي رب هن مخلوق کي پيدا ڪيو.
اهو اچي ٿو ۽ وڃي ٿو، لامحدود رب جي مرضي جي تابع.
ڪو نه مرندو؛ ڪو به مرڻ جي قابل ناهي.
روح فنا نه ٿيندو آهي. اهو ناقابل تلافي آهي. ||3||
جيڪو ڄاڻي ٿو، سو موجود ناهي.
مان ان تي قربان آهيان جيڪو اهو ڄاڻي ٿو.
نانڪ چوي ٿو، گرو منهنجو شڪ دور ڪيو آهي.
ڪو نه مرندو؛ نه ڪو اچي ٿو ۽ نه وڃي ٿو. ||4||10||
رامڪلي، پنجين مهل:
عالمن جي پالڻهار، دنيا جي محبوب رب جو غور ڪريو.
رب جي نالي جي ياد ڪرڻ سان، تون جيئرو رهندين، ۽ وڏو موت توکي وري ڪڏهن به کائي نه سگهندو. ||1||روڪ||
لکين اوتارن جي ذريعي، تون آيو آهين، ڀڄندو، ڀڄندو، ڀڄندو.