اي تقدير جا ڀائرو، مون وٽ وڃڻ لاءِ ٻي ڪا جاءِ ناهي.
گرو مون کي نام جي دولت جو خزانو ڏنو آهي. مان هن تي قربان آهيان. ||1||روڪ||
گرو جي تعليمات عزت آڻيندي. هو برڪت وارو آهي- مان هن سان مليان ۽ ساڻس گڏ هجان!
هن کان سواءِ، مان هڪ لمحي لاءِ به جيئرو رهي نٿو سگهان. هن جي نالي کان سواء، مان مري وڃان ٿو.
مان انڌو آهيان- مان ڪڏهن به نالو نه وساريان! هن جي حفاظت هيٺ، مان پنهنجي حقيقي گهر پهچي ويندس. ||2||
اهي چيلا، اهي عقيدتمند، جن جو روحاني استاد انڌو آهي، انهن کي آرام جي جاءِ نه ملندي.
سچي گروءَ کان سواءِ، نالو نٿو ملي. نالي کان سواءِ، اُن جو ڪهڙو فائدو؟
ماڻهو اچن ٿا ۽ وڃن ٿا، پشيماني ۽ پشيماني ڪن ٿا، جيئن ويران گهر ۾ ڪنگ. ||3||
نالي کان سواءِ، بدن ۾ درد ٿئي ٿو. اها ريت جي ڀت وانگر ٽٽي ٿي.
جيستائين سچ شعور ۾ داخل نه ٿيندو، تيستائين رب جي حضوري جي منزل نه ملندي.
شبد سان ملائي، اسان پنهنجي گهر ۾ داخل ٿي وڃون ٿا، ۽ نروانا جي ابدي حالت حاصل ڪريون ٿا. ||4||
مان پنھنجي گروءَ کان سندس نصيحت لاءِ پڇان ٿو، ۽ مان گرو جي نصيحت تي عمل ڪريان ٿو.
تسبيح جا لفظ ذهن ۾ رهڻ سان، انا جو درد سڙي ويندو آهي.
اسان ان سان گڏ هڪجهڙائي ۾ آهيون، ۽ اسان کي سچ جي سچي سان ملن ٿا. ||5||
اُهي جيڪي سَبَدَ سان جڙيل آهن، اُهي بي داغ ۽ پاڪ آهن. اهي جنسي خواهش، ڪاوڙ، خود غرضي ۽ غرور کي ڇڏي ڏين ٿا.
اهي هميشه هميشه لاءِ نالي جي ساراهه ڳائيندا آهن. اهي رب کي پنهنجي دلين ۾ رکيل آهن.
اسان ڪڏهن به هن کي پنهنجي ذهن مان ڪيئن وساري سگهون ٿا؟ هو سڀني مخلوقن جو سهارو آهي. ||6||
جيڪو شبد ۾ مري ٿو سو موت کان پري آهي ۽ وري ڪڏهن به نه مرندو.
لفظ جي ذريعي، اسان هن کي ڳوليندا آهيون، ۽ رب جي نالي سان پيار ڪريون ٿا.
سَبَدَ کان سواءِ، دنيا ٺڳي ٿي. اهو مري ٿو ۽ ٻيهر پيدا ٿئي ٿو، بار بار. ||7||
سڀ پاڻ کي ساراهين ٿا، ۽ پاڻ کي عظيم کان عظيم سڏين ٿا.
گروءَ کان سواءِ، پنهنجو پاڻ کي سڃاڻي نٿو سگهجي. صرف ڳالهائڻ ۽ ٻڌڻ سان، ڇا حاصل ٿئي ٿو؟
اي نانڪ، جيڪو شيديءَ کي سمجهي ٿو، اُهو انا پرستيءَ ۾ ڪم نٿو ڪري. ||8||8||
سري راڳ، پهرين مهل:
مڙس کان سواءِ، ڪنوار جي روح جي جوانيءَ ۽ زيور بيڪار ۽ بيڪار آهن.
هوءَ پنهنجي بستري جي لذت نه ٿي حاصل ڪري. مڙس کان سواءِ، سندس زيور بيڪار آهن.
رد ٿيل ڪنوار کي خوفناڪ درد ٿئي ٿو. هن جو مڙس هن جي گهر جي بستري تي نٿو اچي. ||1||
اي دماغ، رب تي غور ڪريو، ۽ امن حاصل ڪريو.
گروءَ کان سواءِ عشق نٿو ملي. شبد سان گڏ، خوشي ملي ٿي. ||1||روڪ||
گرو جي خدمت ڪندي، هوء امن حاصل ڪري ٿي، ۽ هن جو مڙس رب هن کي غير معمولي حڪمت سان سينگاريو آهي.
سچ پچ ته هوءَ پنهنجي گهري پيار ۽ محبت جي ڪري، پنهنجي مڙس جي بستري کي حاصل ڪري ٿي.
گرو مُخ جي حيثيت ۾، هوءَ کيس سڃاڻي ٿي. گرو سان ملاقات، هوء هڪ نيڪ زندگي جي زندگي برقرار رکي ٿي. ||2||
سچائيءَ سان، پنهنجي مڙس سان ملي، اي جانو. پنهنجي مڙس جي جادوگري، هن سان پيار ڪيو.
توهان جو ذهن ۽ جسم سچ ۾ ڦٽي ويندا. ان جو قدر بيان نٿو ڪري سگهجي.
ڪنوار پنهنجي مڙس کي پنهنجي وجود جي گهر ۾ ڳولي ٿي. هوءَ سچي نالي سان پاڪ آهي. ||3||
جيڪڏهن ذهن اندر ئي مري وڃي ته پوءِ مڙس پنهنجي ڪنوار کي خوش ڪري ٿو.
اهي هڪ ئي بناوت ۾ واڻيا ويندا آهن، جيئن ڳچيءَ ۾ موتي جو هار.
اوليائن جي سوسائٽيءَ ۾، امن جا کوهه اُڀريا. گرومخ نام جو سهارو وٺندا آهن. ||4||
هڪ پل ۾، هڪ پيدا ٿئي ٿو، ۽ هڪ پل ۾، هڪ مري وڃي ٿو. هڪ پل ۾ هڪ اچي ٿو، ۽ هڪ پل ۾ وڃي ٿو.
جيڪو شَبَد کي سڃاڻي ٿو اُهو اُن ۾ ضم ٿي وڃي ٿو، ۽ اُن کي موت نه ٿو اچي.