گرو يا روحاني استاد کان سواء، ڪو به قبول نه آهي.
انهن کي رستو ڏيکاريو وڃي ٿو، پر صرف چند اتي ويندا آهن.
نيڪ عملن جي ڪرم کان سواءِ جنت حاصل نه ٿي ٿئي.
يوگا جو طريقو يوگي جي خانقاه ۾ ڏيکاريو ويو آهي.
واٽ ڏيکارڻ لاءِ ڪنن ۾ ڪنگڻ لڳن ٿا.
ڪنن ۾ ڳوڙها پائي، سڄي دنيا ۾ گھمڻ ڦرن ٿا.
خالق رب هر جڳهه آهي.
اتي جيترا مسافر به آهن اوترو ئي ماڻهو به آهن.
جڏهن ڪنهن جي موت جو وارنٽ جاري ڪيو ويندو آهي، ان ۾ ڪا به دير ناهي.
جيڪو هتي رب کي سڃاڻي ٿو، اتي به کيس سڃاڻي ٿو.
ٻيا، چاهي هندو هجن يا مسلمان، رڳو بڪواس ڪري رهيا آهن.
رب جي درٻار ۾ سڀني جو حساب پڙهبو.
چڱن ڪمن جي ڪرم کان سواءِ، ڪو به پار نٿو ٿئي.
جيڪو سچي رب جو سچو نالو ڳالهائيندو آهي،
اي نانڪ، حساب ۾ نه سڏيو ويندو. ||2||
پورو:
جسم جي قلعي کي رب جي حويلي سڏيو ويندو آهي.
ان ۾ ياقوت ۽ جواهر مليا آهن؛ گرومخ رب جو نالو ڳائيندو آهي.
جسم، رب جي حويلي، ڏاڍي سهڻي آهي، جڏهن رب، هار، هار، جو نالو اندر اندر جڙيل آهي.
خود غرض انسان پاڻ کي برباد ڪن ٿا. اهي مسلسل مايا جي وابستگي ۾ ٽڙي پيا آهن.
هڪڙو رب سڀني جو مالڪ آهي. هو صرف مڪمل تقدير سان ملي ٿو. ||11||
سالڪ، پھريون مھل:
ڏک ۾ ڪا سچائي ناهي، آرام ۾ ڪو سچ ناهي. پاڻيءَ ۾ جانورن وانگر ڀڄڻ ۾ ڪا به حقيقت ناهي.
سر منڍ ڪرڻ ۾ ڪا به حقيقت ناهي. صحيفن جو مطالعو ڪرڻ يا ڌارين ملڪن ۾ ڀڄڻ ۾ ڪابه سچائي ناهي.
وڻن، ٻوٽن يا پٿرن ۾ ڪو به سچ نه آهي، پنهنجو پاڻ کي ويڙهاڪ ڪرڻ يا درد ۾ تڪليف ۾.
هاٿين کي زنجيرن ۾ جڪڙڻ ۾ ڪا به حقيقت ناهي. ڳئون چرڻ ۾ ڪا به حقيقت ناهي.
اھو اڪيلو اھو عطا ڪري ٿو، جنھن جي ھٿن ۾ روحاني ڪمال آھي. اھو اڪيلو اھو حاصل ڪري ٿو، جنھن کي اھو ڏنو ويو آھي.
اي نانڪ، اهو اڪيلو عظيم عظمت سان برڪت وارو آهي، جنهن جي دل لفظ جي ڪلام سان ڀريل آهي.
خدا فرمائي ٿو، سڀ دليون منهنجون آهن، ۽ مان سڀني دلين ۾ آهيان. اُن کي ڪير سمجھائي سگهي ٿو جيڪو مونجهارو آهي؟
جنهن کي مون رستو ڏيکاريو آهي، ان کي ڪير سمجهه ۾ آڻي؟
۽ اُن ذات کي ڪير رستو ڏيکاريندو، جنهن کي مان شروع کان وٺي مونجهاري ۾ پيو آهيان؟ ||1||
پهرين مهل:
هو اڪيلو گهر وارو آهي، جيڪو پنهنجي شوق کي روڪي ٿو
۽ مراقبي، سادگي ۽ خود نظم و ضبط لاء دعا گهري ٿو.
هو پنهنجي جسم سان خيرات لاءِ چندو ڏئي ٿو.
اهڙو گهر وارو گنگا جي پاڻي وانگر پاڪ آهي.
ايشر چوي ٿو، رب سچ جو مجسمو آهي.
حقيقت جي اعليٰ ذات جي ڪا به شڪل يا صورت ناهي. ||2||
پهرين مهل:
اُهو ئي علحده پرهيزگار آهي، جيڪو پنهنجي خودغرضيءَ کي ساڙي ٿو.
هو پنهنجي خوراڪ جي طور تي تڪليفن جي طلب ڪري ٿو.
دل جي شهر ۾ خيرات گهري ٿو.
اهڙو نيڪي ڪندڙ خدا جي شهر ڏانهن وڌي ٿو.
گورک چوي ٿو، خدا سچ جو مجسمو آهي؛
حقيقت جي اعليٰ ذات جي ڪا به شڪل يا صورت ناهي. ||3||
پهرين مهل:
اُهو اڪيلو اُداسي آهي، مٿو مٿو ڦرڻ وارو، جيڪو اُداسيءَ کي قبول ڪري ٿو.
هو ڏسندو آهي ته پاڪيزه رب ٻنهي مٿئين ۽ هيٺين علائقن ۾ رهائش پذير آهي.
هو سج ۽ چنڊ جي توانائي کي توازن ڪري ٿو.
اهڙي اُداسيءَ جي جسم جي ديوار ٽٽي نه ٿي.
گوپي چند چوي ٿو، خدا سچ جو مجسمو آهي؛
حقيقت جي اعليٰ ذات جي ڪا به شڪل يا صورت ناهي. ||4||
پهرين مهل:
اُهو ئي پاخاني آهي، جيڪو پنهنجي بدن جي گندگي کي صاف ڪري ٿو.
هن جي جسم جي باهه اندر ۾ خدا کي روشن ڪري ٿي.
هو پنهنجي توانائي گندي خوابن ۾ ضايع نٿو ڪري.