سماڌيءَ ۾ سِڌا تنهنجو گيت ڳائين ٿا؛ ساڌُن توکي غور سان ڳائي ٿو.
برهمڻ، جنوني، ۽ پرامن طور تي قبول ڪندڙ توهان جا گيت؛ بي خوف ويڙهاڪن توهان جا گيت ڳائي رهيا آهن.
پنڊت، مذهبي عالم، جيڪي ويدون پڙهن ٿا، سي سڄي ڄمار جي عظيم بزرگن سان گڏ تنهنجو گيت ڳائين ٿا.
موهني، آسماني خوبصورتي، جيڪي دل کي بهشت ۾، هن دنيا ۾، ۽ لاشعور جي هيٺاهين دنيا ۾ موهينديون آهن، تنهنجو گيت ڳائينديون آهن.
تنهنجي پيدا ڪيل آسماني زيور ۽ زيارت جا اڍائي مقدس مزار، تنهنجو ئي گيت ڳائين ٿا.
بهادر ۽ طاقتور جنگجو توهان جا گيت ڳائين ٿا. روحاني هيرو ۽ تخليق جا چار ذريعا توهان کي ڳائيندا آهن.
دنيا، شمسي نظام ۽ ڪهڪشان، توهان جي هٿ سان ٺاهيل ۽ ترتيب ڏنل، توهان جا گيت.
اُهي ئي تنهنجو ڳائيندا آهن، جيڪي تنهنجي مرضيءَ سان راضي هوندا آهن. تنهنجا عقيدتمند تنهنجي عظمت واري جوهر سان ڀريل آهن.
ٻيا به ڪيترائي تنهنجا ڳائيندا آهن، ذهن ۾ نه ايندا آهن. اي نانڪ، مان انهن سڀني کي ڪيئن سوچي سگهان ٿو؟
اھو سچو پالڻھار سچو آھي، سدائين سچو آھي، ۽ سچو آھي سندس نالو.
هو آهي، ۽ هميشه رهندو. هو ڪڏهن به نه ويندو، جڏهن ته هي ڪائنات جنهن کي هن پيدا ڪيو آهي ختم ٿي وڃي.
هن دنيا کي ان جي مختلف رنگن، جاندارن جي نسلن ۽ مايا جي مختلف قسمن سان پيدا ڪيو.
مخلوق کي پيدا ڪري، هو پنهنجي عظمت سان ان جي نگراني ڪري ٿو.
هو جيڪو چاهي ٿو سو ڪري ٿو. ان لاءِ ڪوبه حڪم جاري نٿو ڪري سگهي.
هو بادشاهه، بادشاهن جو بادشاهه، عظيم رب ۽ بادشاهن جو مالڪ آهي. نانڪ پنهنجي مرضي جي تابع رهي ٿو. ||1||
آسا، پهرين مهل:
سندس عظمت جو ٻڌي، هر ڪو کيس عظيم سڏيندو آهي.
پر هن جي عظمت ڪيتري آهي، اها رڳو انهن کي معلوم آهي، جن هن کي ڏٺو آهي.
هن جي قيمت جو اندازو نٿو لڳائي سگهجي. هن کي بيان نٿو ڪري سگهجي.
جيڪي تو کي بيان ڪن ٿا، اي رب، تو ۾ مگن ۽ جذب ٿي رهن ٿا. ||1||
اي منھنجا عظيم پالڻھار ۽ بي مثال کوٽائي جا مالڪ، تون عظمت جو سمنڊ آھين.
توهان جي وسعت يا وسعت جي ڪنهن کي به خبر ناهي. ||1||روڪ||
سڀ intuitives مليا ۽ intuitive meditation مشق.
سڀني تجويزن سان ملاقات ڪئي ۽ جائزو ورتو.
روحاني استاد، مراقبي جا استاد ۽ استادن جا استاد
اهي تنهنجي عظمت جو ذرو ذرو به بيان نٿا ڪري سگهن. ||2||
سڀ سچائي، تمام سخت نظم، سڀ خير،
سڌن جون سڀ عظيم معجزاتي روحاني طاقتون
توکان سواءِ، ڪنهن کي به اهڙي طاقت نه ملي آهي.
اهي صرف توهان جي فضل سان مليا آهن. ڪو به انهن کي روڪي يا انهن جي وهڪري کي روڪي نٿو سگهي. ||3||
غريب لاچار مخلوق ڇا ڪري سگهي ٿي؟
تنهنجي ساراهه تنهنجي خزانن سان ڀريل آهي.
جن کي تون ڏئين ٿو، اهي ٻئي ڪنهن جو خيال ڪيئن ٿا ڪن؟
اي نانڪ، سچو هڪ سينگاريو ۽ بلند ڪري ٿو. ||4||2||
آسا، پهرين مهل:
اُن کي چُپ ڪري، مان رهان ٿو؛ ان کي وساري، مان مري ويندس.
سچو نالو ڳائڻ ڏاڍو ڏکيو آهي.
جيڪڏهن ڪنهن کي سچي نالي جي بک لڳي،
جيڪا بک سندس درد کائي ويندي. ||1||
آءٌ کيس ڪيئن وساريان، اي ماءُ!
سچو مالڪ آهي، سچو آهي سندس نالو. ||1||روڪ||
سچي نالي جي عظمت جو هڪ ذرو به بيان ڪرڻ جي ڪوشش ڪندي،
ماڻهو بيزار ٿي ويا آهن، پر هو ان جو اندازو نه لڳائي سگهيا آهن.
توڙي جو سڀيئي گڏ ٿين ۽ هن جي باري ۾ ڳالهائين،
هو ڪنهن کان به وڏو يا ننڍو نه ٿيندو. ||2||
اهو رب نه مرندو؛ ماتم ڪرڻ جو ڪو سبب ناهي.
هو ڏيڻ جاري رکي ٿو، ۽ سندس رزق ڪڏهن به گهٽ نه ٿيندو.
هي فضيلت سندس اڪيلو آهي. هن جهڙو ٻيو ڪوبه ناهي.
اتي ڪڏهن به نه هو، ۽ نه ڪڏهن هوندو. ||3||
جيترو تون پاڻ آهين، اي پالڻهار، اوترو ئي عظيم تنهنجون تحفا.