هوءَ پنهنجي مڙس جي قدر نٿي ڄاڻي. هوءَ دوئي جي محبت سان جڙيل آهي.
هوءَ ناپاڪ ۽ بد اخلاق آهي، اي نانڪ؛ عورتن ۾، هوء سڀ کان وڌيڪ خراب عورت آهي. ||2||
پورو:
اي منهنجا مالڪ، مون تي رحم ڪر ته مان توهان جي بني جو ڪلام ڳائي سگهان ٿو.
مان رب جي نالي تي غور ڪريان، رب جي نالي کي ڳڻي، ۽ رب جي نالي جو فائدو حاصل ڪريان.
مان انهن تي قربان آهيان، جيڪي ڏينهن رات رب جي نالي جو آواز ڪن ٿا.
ڇا مان پنهنجي اکين سان انهن کي ڏسي سگهان ٿو جيڪي منهنجي محبوب سچي گرو جي پوڄا ۽ پوڄا ڪن ٿا.
مان قربان آهيان پنهنجي گروءَ تي، جنهن مون کي پنهنجي رب سان ملايو آهي، منهنجو دوست، منهنجو تمام سٺو دوست. ||24||
سالڪ، چوٿون مهل:
رب پنهنجي ٻانهن سان پيار ڪندو آهي؛ رب پنهنجي ٻانهن جو دوست آهي.
رب پنهنجي ٻانهن جي قبضي هيٺ هوندو آهي، جيئن موسيقار جي ڪنٽرول هيٺ هوندو آهي.
رب جا ٻانها رب تي غور ڪندا آهن. اهي پنهنجي محبوب سان پيار ڪن ٿا.
مهرباني ڪري، مون کي ٻڌ، اي خدا - سڄي دنيا تي توهان جي فضل جي بارش ڏي.
رب جي ٻانهن جي ساراهه رب جي شان آهي.
رب پنهنجي شان سان پيار ڪندو آهي، ۽ تنهن ڪري سندس عاجز خادم کي ساراهيو ويندو آهي.
رب جو اهو عاجز خادم، رب جي نالي تي غور ڪري ٿو. رب، ۽ رب جو عاجز خادم، هڪ ئي آهن.
ٻانهو نانڪ رب جو ٻانهو آهي. اي رب، اي خدا، مهرباني ڪري، هن جي عزت جي حفاظت ڪريو. ||1||
چوٿين مهل:
نانڪ سچي رب سان پيار ڪري ٿو. ان کان سواءِ، هو زنده به رهي نه ٿو سگهي.
سچي گروءَ سان ملڻ سان، ڪامل رب ملندو آهي، ۽ زبان رب جي عظيم ذات مان لطف اندوز ٿيندي آهي. ||2||
پورو:
رات ۽ ڏينهن، صبح ۽ رات، مان توکي ڳايان ٿو، رب.
سڀئي جاندار ۽ مخلوق تنهنجي نالي تي غور ڪن ٿا.
تون ئي عطا ڪندڙ، وڏو عطا ڪندڙ آهين. جيڪو توهان اسان کي ڏيو ٿا سو کائو ٿا.
عقيدتمندن جي جماعت ۾، گناهه ميٽجي ويندا آهن.
ٻانهو نانڪ هميشه لاءِ قربان آهي، قربان آهي، اي رب. ||25||
سالڪ، چوٿون مهل:
هن جي اندر ۾ روحاني جهالت آهي، ۽ هن جي عقل بيڪار ۽ مدھم آهي. هو پنهنجي سچي گرو تي يقين نه رکندو آهي.
هن جي اندر ۾ فريب آهي، ۽ ائين هو ٻين سڀني ۾ فريب ڏسي ٿو. هن جي فريب ذريعي، هو مڪمل طور تي تباهه ٿي ويو آهي.
سچي گرو جي مرضي هن جي شعور ۾ داخل نه ٿيندي آهي، تنهنڪري هو پنهنجي مفادن جي تعاقب ڪندي، چوڌاري ڦرندو رهي ٿو.
جيڪڏهن هو پنهنجو فضل عطا ڪري ته پوءِ نانڪ لفظ جي ڪلام ۾ جذب ٿي ويو. ||1||
چوٿين مهل:
خود غرض انسان مايا جي جذباتي وابستگي ۾ مصروف آهن. دوئيءَ جي محبت ۾، سندن ذهن بيٺا آهن.
رات ۽ ڏينهن، اهي جلندا آهن. ڏينهن ۽ رات، اهي مڪمل طور تي پنهنجي خودمختاري جي ڪري برباد ٿي ويا آهن.
انهن جي اندر لالچ جي اوندهه آهي، ۽ ڪير به انهن جي ويجهو نٿو وڃي.
اُھي پاڻ بدبخت آھن، ۽ کين ڪڏھن به سڪون نه ملندو. اهي پيدا ٿين ٿا، رڳو مرڻ لاءِ، ۽ وري مرن ٿا.
اي نانڪ، سچو رب خدا انهن کي معاف ڪري ٿو، جيڪي پنهنجي شعور کي گرو جي پيرن تي مرکوز ڪن ٿا. ||2||
پورو:
اهو سنت، اهو عقيدت، قبول آهي، جيڪو خدا کي پيارو آهي.
اُهي ئي عقلمند آهن، جيڪي رب جو ذڪر ڪن ٿا.
اھي کاڌو کائيندا آھن، خزانو Ambrosial Nam، رب جي نالي جو خزانو.
اوليائن جي پيرن جي مٽي پنهنجي پيشانيءَ تي لڳائيندا آهن.