راگ ڀائرو، پنجين مهل، پارٽال، ٽيون بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
خدا رحيم پالڻهار آهي. سندس عظمتن کي ڪير ڳڻائي سگهي ٿو؟
بيشمار رنگ، ۽ بيشمار خوشي جون لهرون؛ هو سڀني جو مالڪ آهي. ||1||روڪ||
لامحدود روحاني حڪمت، لامحدود مراقبو، لامحدود منتر، شديد مراقبو ۽ سخت نفسي نظم.
بيشمار فضيلت، موسيقي جا نوٽس ۽ چنچل رانديون؛ بيشمار خاموش بابا هن کي پنهنجي دلين ۾ سمائي رهيا آهن. ||1||
بيشمار راڳ، بيشمار ساز، بيشمار ذوق، هر هڪ پل. سندس حمد ٻڌڻ سان بيشمار غلطيون ۽ بيشمار بيماريون دور ٿي وڃن ٿيون.
اي نانڪ، لامحدود، خدائي رب جي خدمت ڪندي، ڇهه رسمن، روزو، عبادت جي خدمت، مقدس دريائن جي زيارت، ۽ مقدس مزارن ڏانهن سفر ڪرڻ جا سڀئي انعام ۽ فضيلت حاصل ڪري ٿو. ||2||1||57||8||21||7||57||93||
ڀائرو، اشٽپديا، پهرين مهل، ٻيو بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
رب روح ۾ آهي، ۽ روح رب ۾ آهي. اهو گرو جي تعليمات ذريعي محسوس ٿئي ٿو.
گرو جي باني جو عميق ڪلام شبد جي ڪلام ذريعي محسوس ٿئي ٿو. غم دور ٿي وڃي ٿو، ۽ خود غرضي ختم ٿي وڃي ٿي. ||1||
اي نانڪ، انا پرستي جي بيماري تمام خطرناڪ آهي.
جتي به ڏسان ٿو، مون کي ساڳي بيماريءَ جو درد نظر اچي ٿو. پريم پالڻهار پاڻ پنهنجي ڪلام جو شيدائي عطا ڪري ٿو. ||1||روڪ||
جڏهن معائنو ڪندڙ پاڻ ئي انسان جو اندازو لڳائي ٿو ته پوءِ هو ٻيهر نه آزمائي ٿو.
جن کي سندس فضل ملي ٿو، اهي گرو سان ملن ٿا. اُهي ئي سچا آهن، جيڪي خدا کي راضي رکن ٿا. ||2||
هوا، پاڻي ۽ باهه بيمار آهن؛ دنيا پنهنجي لذتن سان بيمار آهي.
ماءُ، پيءُ، مايا ۽ جسم بيمار آهن. جيڪي پنهنجن مائٽن سان گڏ آهن بيمار آهن. ||3||
برهما، وشنو ۽ شيوا بيمار آهن. سڄي دنيا بيمار آهي.
جيڪي رب جي پيرن کي ياد ڪن ٿا ۽ گرو جي ڪلام تي غور ڪن ٿا، سي آزاد ٿين ٿا. ||4||
ست سمنڊ بيمار آهن، دريائن سان گڏ؛ براعظم ۽ هيٺاهين وارا علائقا بيمارين سان ڀريل آهن.
رب جا ماڻهو سچ ۽ امن ۾ رهن ٿا؛ هو انهن کي هر هنڌ پنهنجي فضل سان نوازي ٿو. ||5||
ڇهه شاستر بيمار آهن، جيئن ته ڪيترائي آهن جيڪي مختلف مذهبي حڪمن جي پيروي ڪندا آهن.
غريب ويد ۽ بائيبل ڇا ڪري سگھن ٿا؟ ماڻهو هڪ ۽ واحد رب کي نٿا سمجهي. ||6||
مٺي ڀاڄي کائي، موتي مرض سان ڀرجي. هن کي ڪوبه امن نه ٿو ملي.
رب جي نالي کي وساري، ٻين رستن تي هلن ٿا، ۽ آخري گهڙيءَ تي پشيمان ٿي پون ٿا. ||7||
زيارتن جي مقدس زيارتن تي گهمڻ ڦرڻ سان، ان جي مرضيءَ جو علاج نه ٿيندو آهي. صحيفه پڙهندي، هو بي مقصد بحثن ۾ پئجي ويندو آهي.
ٻٽيءَ جي بيماري ڏاڍي موتمار آهي. اهو مايا تي انحصار پيدا ڪري ٿو. ||8||
جيڪو گرو مُخ ٿي وڃي ٿو ۽ سچي سُبَد کي پنهنجي ذهن ۾ سچي رب سان سمائي ٿو، اُن جي بيماريءَ کان شفا ملي ٿي.
اي نانڪ، رب جو عاجز ٻانهو بي مثال آهي، رات ۽ ڏينهن؛ هو رب جي فضل جو نشان کڻندو آهي. ||9||1||