فلسفي جي پٿر کي ڇهڻ سان، اهي پاڻ ئي فلسفي جو پٿر بڻجي ويندا آهن. رب پاڪ پاڻ کين پنهنجي رحمت سان نوازي. ||2||
ڪي مذهبي پوشاڪ پائيندا آهن، ۽ وڏائيءَ ۾ گھمندا آهن؛ اهي جوا ۾ پنهنجي جان وڃائي. ||3||
ڪي رات ڏينهن عبادت ۾ رب جي عبادت ڪن ٿا. هو ڏينهن رات رب جو نالو پنهنجي دلين ۾ سمائي رکندا آهن. ||4||
جيڪي رات ڏينهن هن سان سلهاڙيل آهن، سي پاڻ سان گڏ مست آهن. اهي وجدان سان پنهنجي انا کي فتح ڪن ٿا. ||5||
خدا جي خوف کان سواء، عقيدت جي عبادت ڪڏهن به نه ڪئي ويندي آهي؛ خدا جي محبت ۽ خوف جي ذريعي، عقيدت جي عبادت سينگاريل آهي. ||6||
شبد مايا جي جذباتي وابستگي کي ختم ڪري ٿو، ۽ پوءِ انسان روحاني حڪمت جي جوهر تي غور ڪري ٿو. ||7||
پاڻ خالق اسان کي عمل ڪرڻ جي ترغيب ڏئي ٿو. هو پاڻ اسان کي پنهنجي خزاني سان نوازي ٿو. ||8||
هن جي فضيلت جي حدن کي ڳولي نه ٿو سگهجي. مان سندس ساراهه ڳائيندو آهيان ۽ لفظ جي ڪلام تي غور ڪندو آهيان. ||9||
مان رب جو نالو ڳائيندو آهيان، ۽ پنهنجي پياري رب جي حمد ڪندو آهيان. منهنجي اندر مان خود غرضي ختم ٿي وئي آهي. ||10||
نالي جو خزانو گروءَ کان ملي ٿو. سچي پالڻهار جا خزانا اڻ کٽ آهن. ||11||
هو پاڻ پنهنجي بندن تي راضي آهي. هن جي فضل سان، هو انهن جي اندر پنهنجي طاقت وجهي ٿو. ||12||
انهن کي هميشه سچي نالي جي بک لڳي. اهي ڳائيندا آهن ۽ شبد تي غور ڪندا آهن. ||13||
روح، جسم ۽ سڀ ڪجهه سندس آهي. ان جي باري ۾ ڳالهائڻ ۽ ان تي غور ڪرڻ تمام ڏکيو آهي. ||14||
اُهي عاجز آهن جيڪي شبد سان جڙيل آهن، نجات مليا آهن. اهي خوفناڪ عالمي سمنڊ پار ڪن ٿا. ||15||
سچي پالڻهار کان سواءِ، ڪو به پار نٿو ڪري سگهي. ڪيڏا ٿورڙا آهن جيڪي ان تي غور ڪن ۽ سمجهن. ||16||
اسان صرف اهو حاصل ڪريون ٿا جيڪو اڳ ۾ مقرر ٿيل آهي؛ رب جي ڪلام کي حاصل ڪرڻ سان، اسان سينگاريل آهيون. ||17||
شَبَدَ سان، بدن سونهري ٿي وڃي ٿو، ۽ فقط سچي نالي سان پيار ڪري ٿو. ||18||
ان کان پوءِ جسم امبروسيئل نيڪر سان ڀرجي ويندو آهي، جيڪو لفظ جي غور سان حاصل ڪيو ويندو آهي. ||19||
جيڪي خدا کي ڳوليندا آھن، سي کيس ڳوليندا آھن. ٻيا ڦاٽي پون ٿا ۽ پنهنجي خود غرضيءَ مان مرن ٿا. ||20||
بحث ڪرڻ وارا ضايع ڪري ڇڏيندا آهن، جڏهن ته نوڪر گرو جي پيار ۽ پيار سان خدمت ڪندا آهن. ||21||
اهو اڪيلو يوگي آهي، جيڪو روحاني حڪمت جي جوهر تي غور ڪري ٿو، ۽ انا ۽ اڃ جي خواهش کي فتح ڪري ٿو. ||22||
سچو گرو، عظيم عطا ڪندڙ، انهن تي نازل ٿيو آهي جن تي توهان پنهنجو فضل ڪيو، اي رب. ||23||
جيڪي سچي گرو جي خدمت نٿا ڪن، ۽ جيڪي مايا ۾ جڙيل آهن، سي غرق آهن. اهي پنهنجي نفس ۾ مري ويندا آهن. ||24||
جيستائين توهان جي اندر سانس آهي، تيستائين توهان کي رب جي خدمت ڪرڻ گهرجي. پوءِ تون وڃين ۽ رب سان ملن. ||25||
رات ۽ ڏينهن، هوءَ جاڳندي ۽ باخبر رهي، ڏينهن رات؛ هوءَ پنهنجي محبوب مڙس جي پياري ڪنوار آهي. ||26||
مان پنهنجو جسم ۽ دماغ پنهنجي گروءَ کي قربان ڪريان ٿو. مان هن تي قربان آهيان. ||27||
مايا سان وابستگي ختم ٿي ويندي ۽ هلي ويندي. صرف شبد تي غور ڪرڻ سان توهان کي نجات ملندي. ||28||
اُهي جاڳندا ۽ باخبر آهن، جن کي رب پاڻ بيدار ڪري ٿو. تنهنڪري گرو جي ڪلام تي غور ڪريو. ||29||
اي نانڪ، جيڪي نالو ياد نٿا ڪن، سي مري ويا آهن. عقيدتمند مراقبي ۾ رهن ٿا. ||30||4||13||
رامڪلي، ٽيون مهل:
گروءَ وٽان، رب جي نالي جو خزانو حاصل ڪري، مان مطمئن ۽ مطمئن آهيان. ||1||
اي سنتو، گرومخ آزاديءَ جي حالت حاصل ڪندا آهن.