گرو جي فضل سان، انهن پنهنجي خود غرضي ۽ غرور کي ڇڏي ڏنو؛ انهن جون اميدون رب ۾ ملن ٿيون.
نانڪ جو چوڻ آهي ته، هر دور ۾، عقيدتمندن جو طرز زندگي منفرد ۽ الڳ آهي. ||14||
جيئن تون مون کي ھلائيندو آھين، تيئن آءٌ ھلندس، اي منھنجا پالڻھار ۽ مالڪ. مون کي تنهنجي عظمتن جي ٻي ڪهڙي خبر؟
جيئن تون انھن کي ھلائيندو آھين، اھي ھلندا آھن- توھان انھن کي رستي تي رکيو آھي.
پنهنجي رحمت ۾، توهان انهن کي نام سان ڳنڍيندا آهيو. اهي هميشه رب، هار، هار تي غور ڪندا آهن.
جن کي تون پنهنجو واعظ ٻڌائڻ جو سبب بڻائين ٿو، سي گوردواريءَ ۾، گروءَ جي دروازي ۾ امن حاصل ڪن ٿا.
نانڪ چوي ٿو، اي منهنجا سچا مالڪ ۽ مالڪ، تون اسان کي پنهنجي مرضي مطابق هلڻ ڏي. ||15||
حمد جو هي گيت لفظ آهي، خدا جو تمام خوبصورت ڪلام.
هي خوبصورت لفظ آهي ساراهه جو دائمي گيت، جيڪو سچو گرو جي طرفان ڳالهايو ويو آهي.
اهو انهن ماڻهن جي ذهنن ۾ رکيل آهي جيڪي رب جي طرفان اڳ ۾ ئي مقرر ٿيل آهن.
ڪي وري ڀڄن ٿا، بڪ بڪ ڪن ٿا، پر بڙ بڙ ڪري کيس حاصل ڪو نه ٿو ٿئي.
چوي ٿو نانڪ، لفظ، هي ساراهه جو گيت، سچو گرو چيو آهي. ||16||
جيڪي رب جو ذڪر ڪن ٿا، سي پاڪ ٿين ٿا.
رب جي ياد ڪرڻ سان، اهي پاڪ ٿي ويندا آهن. گرومخ جي حيثيت ۾، اهي هن تي غور ڪن ٿا.
اهي خالص آهن، انهن جي مائرن، پيء، خاندان ۽ دوستن سان گڏ؛ انهن جا سڀئي ساٿي به پاڪ آهن.
پاڪ آهن اهي جيڪي ڳالهائين ٿا، ۽ پاڪ آهن اهي جيڪي ٻڌن ٿا. جيڪي اُن کي پنهنجي ذهن ۾ سمائجن ٿا، سي خالص آهن.
نانڪ چوي ٿو، خالص ۽ مقدس اهي آهن، جيڪي گرومخ جي حيثيت ۾، رب، هر، هر کي غور ڪن ٿا. ||17||
مذهبي ريتن رسمن سان، وجدان نه ٿو ملي. عقلمندي کان سواءِ، شڪ پري نه ٿو ٿئي.
ٺڳيءَ واري عمل سان شڪ نه ٿو ختم ٿئي. هر ڪو انهن رسمن کي انجام ڏيندي ٿڪجي پيو آهي.
روح شڪ کان آلوده آهي؛ اهو ڪيئن صاف ٿي سگهي ٿو؟
پنهنجي ذهن کي ڌوء ان کي شبد سان ڳنڍڻ سان، ۽ پنهنجي شعور کي رب تي مرکوز رکو.
نانڪ چوي ٿو، گرو جي فضل سان، وجدان پيدا ٿئي ٿو، ۽ اهو شڪ ختم ٿي ويو آهي. ||18||
اندران ناپاڪ ۽ ٻاهران صاف.
جيڪي ظاهري طور تي پاڪ آهن، پر اندر ۾ ناپاڪ آهن، اهي جوا ۾ پنهنجي جان وڃائي ويٺا آهن.
اهي خواهش جي هن خوفناڪ بيماري ۾ مبتلا آهن، ۽ انهن جي دماغ ۾، اهي مرڻ جي باري ۾ وساريندا آهن.
ويد ۾، آخري مقصد نالو آهي، رب جو نالو؛ پر اھي اھو نہ ٻڌندا آھن، ۽ اھي ڀوتن وانگر چوڌاري ڦرندا آھن.
نانڪ صاحب فرمائي ٿو، جيڪي سچ کي ڇڏي ڪوڙ سان جڙيل آهن، سي جوا ۾ پنهنجي جان وڃائي ويٺا آهن. ||19||
باطن ۾ پاڪ ۽ ظاهري طرح پاڪ.
جيڪي ٻاهران به پاڪ آهن ۽ اندر ۾ به پاڪ آهن، اهي گرو جي ذريعي چڱا ڪم ڪن ٿا.
ڪوڙ جي هڪ ذرو به انهن کي هٿ نه ٿو اچي. انهن جون اميدون سچ ۾ جذب ٿيل آهن.
جيڪي هن انساني زندگيءَ جو زيور حاصل ڪن ٿا، سي سڀ کان سٺا سوداگر آهن.
نانڪ جو چوڻ آهي ته، جن جا ذهن خالص آهن، اهي هميشه گرو سان گڏ رهندا آهن. ||20||
جيڪڏهن هڪ سک سچو ايمان سان گرو ڏانهن رخ ڪري ٿو، سورج مک وانگر
جيڪڏهن ڪو سک سچي عقيدت سان گرو ڏانهن رخ ڪري ٿو، سورج مک وانگر، هن جو روح گرو سان گڏ رهي ٿو.
هن جي دل ۾، هو گرو جي ڪمل پيرن تي غور ڪري ٿو؛ هن جي روح جي اندر اندر، هو هن کي سمجهي ٿو.
خود غرضيءَ ۽ غرور کي ڇڏي، هو هميشه گروءَ جي پاسي رهي ٿو. هو گروءَ کان سواءِ ڪنهن کي به نٿو سڃاڻي.