جيڪي ستوا-سفيد روشني، راجس-لال جذبي ۽ تماس-ڪاري اونداهيءَ جي توانائيءَ کي ظاھر ڪن ٿا، اھي خدا جي خوف ۾ رھن ٿا، ڪيترن ئي تخليق ڪيل شڪلن سان گڏ.
هي ڀوائتي فريب مايا خدا جي خوف ۾ رهي ٿي. ڌرم جو حقدار جج به هن کان بلڪل ڊڄي ٿو. ||3||
ڪائنات جي سموري وسعت خدا جي خوف ۾ آهي. صرف خالق رب ئي هن خوف کان سواءِ آهي.
نانڪ چوي ٿو، خدا پنهنجي بندن جو ساٿي آهي. رب جي درٻار ۾ سندس عقيدتمند خوبصورت نظر اچن ٿا. ||4||1||
مارو، پنجين مھل:
پنجن ورهين جو يتيم ڇوڪرو ڍرو، رب جي ياد ۾، ساڪن ۽ مستقل ٿي ويو.
اجمل پنهنجي پٽ جي خاطر آواز اٿاريو ته ”اي رب، نارائن“ جنهن موت جي رسول کي ماري وڌو. ||1||
منهنجي پالڻهار ۽ مالڪ ڪيترن ئي، بيشمار مخلوقن کي بچايو آهي.
مان حليم آهيان، ٿورڙي يا اڻ ڄاڻائيءَ سان، ۽ نا لائق آهيان. مان رب جي در تي حفاظت ڳوليان ٿو. ||1||روڪ||
Baalmeek ٻاھرين ذات کي بچايو ويو، ۽ غريب شڪاري پڻ بچايو ويو.
هاٿي هڪ لمحي لاءِ پنهنجي ذهن ۾ رب کي ياد ڪيو، ۽ ائين ئي پار ٿي ويو. ||2||
هن پنهنجي ديوتا پرهلاد کي بچايو ۽ هرناخش کي پنهنجي ناخن سان چيري ڇڏيو.
بيدر، هڪ ٻانهي جو پٽ، پاڪ ڪيو ويو، ۽ سندس سڀني نسلن کي نجات ڏني وئي. ||3||
مون کي منهنجي ڪهڙي گناهن جي ڳالهه ڪرڻ گهرجي؟ مان ڪوڙي جذباتي وابستگي ۾ مست آهيان.
نانڪ رب جي حرم ۾ داخل ٿيو آهي؛ مهرباني ڪري، پهچ ۽ مون کي پنهنجي ڀاڪر ۾ وٺي. ||4||2||
مارو، پنجين مھل:
دولت جي خاطر، مون ڪيترن ئي طريقن سان چوڌاري ڦري؛ مون چوڌاري ڦري، هر قسم جي ڪوشش ڪئي.
جيڪي ڪم مون وڏائي ۽ غرور ۾ ڪيا، سي سڀ اجايا ويا. ||1||
ٻيا ڏينهن مون لاءِ بي معنيٰ آهن.
مهرباني ڪري مون کي اهي ڏينهن عطا ڪر، اي پيارا خدا، جن تي مان رب جي ساراهه ڳائي سگهان ٿو. ||1||روڪ||
ٻارن، زالن، گهرن ۽ مالن تي نظر وجهڻ سان، ماڻهوءَ انهن ۾ ڦاٿل آهي.
مايا جي شراب کي چکڻ سان، ماڻهو مست ٿي وڃي ٿو، ۽ ڪڏهن به رب، هار، هار جا گيت نه ڳائيندو آهي. ||2||
اهڙيءَ طرح مون ڪيترائي طريقا جاچيا آهن، پر سنتن کان سواءِ، نه مليا آهن.
تون عظيم عطا ڪندڙ، عظيم ۽ غالب خدا آهين. مان توکان تحفو وٺڻ آيو آهيان. ||3||
سڀ غرور ۽ خودداري ڇڏي، مون رب جي ٻانهن جي پيرن جي مٽيءَ جي پناهه ورتي آهي.
نانڪ چوي ٿو، رب سان ملي، مان ساڻس گڏ ٿي ويو آهيان؛ مون کي عظيم نعمت ۽ امن مليو آهي. ||4||3||
مارو، پنجين مھل:
نالو ڪهڙي جاءِ تي قائم آهي؟ انا ڪٿي رهي ٿي؟
ڪنهن ٻئي جي وات مان گاريون ٻڌي توکي ڪهڙو زخم رسيو آهي؟ ||1||
ٻڌ: تون ڪير آهين ۽ ڪٿان آيو آهين؟
توهان کي اها به خبر ناهي ته توهان هتي ڪيترو وقت رهندا. توهان کي ڪوبه اشارو نه آهي ته توهان ڪڏهن وڃڻ وارا آهيو. ||1||روڪ||
واء ۽ پاڻي صبر ۽ برداشت آهي. زمين تي رحم ۽ بخشش آهي، ڪو شڪ ناهي.
پنجن تتن جو اتحاد - پنج عناصر - توھان کي وجود ۾ آندو آھي. انهن مان ڪهڙو بڇڙو آهي؟ ||2||
اصل رب، مقدر جو معمار، تنهنجو روپ ٺاهيو؛ هن به توتي انا جو بار وڌو.
اُهو اڪيلو پيدا ٿئي ٿو ۽ مري ٿو. هو اڪيلو اچي ٿو ۽ وڃي ٿو. ||3||
تخليق جي رنگ ۽ صورت جي ڪا به شيء نه رهي. سڄو وسعت عارضي آهي.
نانڪ دعا ڪري ٿو، جڏهن هو پنهنجي راند کي بند ڪري ٿو، تڏهن صرف هڪ، هڪ رب رهي ٿو. ||4||4||