راگ ڪنارا، چوٿون مهل، پهريون بيت:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچ جو نالو آهي. تخليقي شخصيت. ڪو خوف. نه نفرت. The Undying جي تصوير. ڄمڻ کان ٻاهر. پاڻ ۾ موجود. گرو جي مهرباني:
پاڪ ماڻهن سان ملاقات ڪري، منهنجو ذهن ڦٽي ٿو.
مان قربان آهيان، قربان آهيان، قربان آهيان، قربان آهيان انهن پاڪ مخلوقات تي. سنگت، جماعت ۾ شامل ٿي، مون کي ٻئي طرف وٺي وڃي ٿو. ||1||روڪ||
اي رب، هار، هار، مهرباني ڪري مون کي پنهنجي رحمت سان برڪت ڪر، خدا، ته مان پاڪ جي پيرن تي ڪريان.
برڪت وارا، برڪت وارا پاڪ آهن، جيڪي رب خدا کي ڄاڻن ٿا. پاڪ سان ملڻ سان به گنهگار بچي ويندا آهن. ||1||
ذهن هر طرف هر طرف گهمندو ۽ ڦرندو رهي ٿو. حضور سان ملاقات ڪري، ان کي قابو ۾ آندو وڃي ٿو،
جھڙيءَ طرح جڏھن مڇيءَ وارو پنھنجو ڄار پاڻيءَ تي وجھي ٿو، تڏھن ھو مڇيءَ کي پڪڙي ٿو. ||2||
اولياءَ، رب جا اولياءَ، بزرگ ۽ نيڪ آهن. عاجز سنتن سان ملاقات، گندگي ڌوئي ويندي آهي.
سڀ گناهه ۽ انا ڌوئي ويندا آهن، جيئن صابڻ سان گندا ڪپڙا ڌوئي ويندا آهن. ||3||
منهنجي پيشانيءَ تي منهنجي رب ۽ پالڻهار طرفان لکيل مقدر جي مطابق، مون پنهنجي دل ۾ گرو، سچي گرو، جا پير رکيا آهن.
مون کي خدا مليو آهي، تمام غربت ۽ درد کي ختم ڪرڻ وارو؛ نوڪر نانڪ نالي جي ذريعي بچايو ويو آهي. ||4||1||
ڪنارا، چوٿين مهل:
منهنجو دماغ آهي پيرن جي مٽي.
سنگت ۾ شامل ٿي، مان رب، هار، هار جو واعظ ٻڌان ٿو. منهنجو ڪچو ۽ غير ثقافتي ذهن رب جي محبت سان ڀريل آهي. ||1||روڪ||
مان بي فڪر ۽ بي شعور آهيان. مون کي خدا جي حالت ۽ حد جي خبر ناهي. گرو مون کي سوچيندڙ ۽ باشعور ڪيو آهي.
خدا نرمل تي رحم ڪندڙ آهي؛ هن مون کي پنهنجو ڪيو آهي. منهنجو ذهن رب، هار، هار جي نالي تي غور ۽ فڪر ڪري ٿو. ||1||
رب جي اوليائن سان، دل جي محبوبن سان ملاقات ڪري، مان دل ڪڍي، کين پيش ڪندس.
رب جي اوليائن سان ملاقات، مون کي رب سان ملي ٿو. ھن گنھگار کي پاڪ ڪيو ويو آھي. ||2||
رب جي عاجز ٻانهن کي هن دنيا ۾ اعليٰ چئبو آهي. انهن سان ملڻ سان پٿر به نرم ٿي ويندا آهن.