هنومان پنهنجي دم سان بيدار ۽ باخبر آهي.
شيو بيدار آهي، رب جي پيرن ۾ خدمت ڪري رهيو آهي.
ڪالي يوگا جي هن اونداهي دور ۾ نام دييو ۽ جيئي دييو جاڳندا آهن. ||2||
جاڳڻ ۽ سمهڻ جا ڪيترائي طريقا آهن.
گرو مُخ جي حيثيت ۾ جاڳائڻ تمام بهترين طريقو آهي.
هن جسم جي سڀني عملن کان وڌيڪ نفيس،
ڪبير جو چوڻ آهي ته، رب جي نالي تي غور ۽ فڪر ڪرڻ آهي. ||3||2||
زال مڙس کي جنم ڏئي ٿي.
پٽ راند ۾ پنهنجي پيءُ جي اڳواڻي ڪري ٿو.
سيني کان سواءِ، ماءُ پنهنجي ٻار کي پالي ٿي. ||1||
ڏس، ماڻهو! ڪالي يوگا جي اونداهي دور ۾ ائين ئي آهي.
پٽ پنهنجي ماءُ سان شادي ڪري ٿو. ||1||روڪ||
پيرن کان سواءِ، موتي ٽپو ڏئي ٿو.
بغير وات جي، هو کلڻ ۾ ڦٽي ٿو.
ننڊ محسوس ڪرڻ کان سواء، هو ليٽندو آهي ۽ سمهندو آهي.
مِٽڻ کان سواءِ، کير چُربو آهي. ||2||
ڍڳي کان سواءِ ڳئون کير ڏئي ٿي.
سفر جي بغير، هڪ ڊگهو سفر ڪيو ويندو آهي.
سچي گروءَ کان سواءِ، رستو نه ٿو ملي.
ڪبير چوي ٿو، هي ڏسو ۽ سمجھو. ||3||3||
پرهلاد کي اسڪول موڪليو ويو.
پاڻ ڪيترن ئي دوستن کي پاڻ سان گڏ وٺي ويو.
هن پنهنجي استاد کان پڇيو ته ”توهان مون کي دنياوي ڪم ڇو ٿا سيکاريو؟
منهنجي تختي تي پيارا رب جو نالو لکو." ||1||
اي بابا، مان رب جي نالي کي نه ڇڏيندس.
مان ڪنهن ٻئي سبق سان تنگ نه ڪندس. ||1||روڪ||
سنڊا ۽ مارڪا بادشاهه وٽ شڪايت ڪرڻ ويا.
هن پرهلاد کي هڪدم اچڻ لاءِ موڪليو.
ھن کيس چيو تہ ”خداوند جو نالو چوڻ بند ڪر.
مان توکي هڪدم آزاد ڪندس، جيڪڏهن تون منهنجي ڳالهه مڃيندين." ||2||
پرهلاد جواب ڏنو، ”تون مون کي بار بار ڇو تنگ ڪرين ٿو؟
خدا پاڻي، زمين، جبلن ۽ جبلن کي پيدا ڪيو.
مان اڪيلو رب کي نه ڇڏيندس. جيڪڏهن مون ائين ڪيو ته مان پنهنجي گروءَ جي خلاف ٿي ويندس.
تون به مون کي باھ ۾ اڇلائي ڇڏين ۽ مون کي ماري ڇڏين." ||3||
بادشاهه ناراض ٿي پنهنجي تلوار ڪڍي.
"هاڻي مون کي پنهنجو محافظ ڏيکار!"
تنهن ڪري خدا ٿلهي مان نڪرندو، ۽ هڪ زبردست روپ ورتو.
هن هرناخش کي قتل ڪري، کيس پنهنجن ناخن سان ٽڪرا ٽڪرا ڪري ڇڏيو. ||4||
عظيم رب خدا، خدا جي خدائي،
پنهنجي عقيدت جي خاطر، مرد-شير جو روپ اختيار ڪيو.
ڪبير چوي ٿو، ڪو به رب جي حدن کي نٿو ڄاڻي.
هو پرهلاد وانگر پنهنجي بندن کي بار بار بچائي ٿو. ||5||4||
جسم ۽ دماغ جي اندر جنسي خواهش وانگر چور آهن،
جنهن منهنجي روحاني حڪمت جو زيور چوري ڪيو آهي.
مان غريب آهيان يتيم، اي خدا. مون کي ڪنهن کي شڪايت ڪرڻ گهرجي؟
جنسي خواهش کان ڪير برباد نه ٿيو آهي؟ مان ڇا آهيان؟ ||1||
اي منهنجا مالڪ، مان هن دردناڪ درد کي برداشت نٿو ڪري سگهان.
منهنجي چست دماغ ۾ ان جي خلاف ڪهڙي طاقت آهي؟ ||1||روڪ||
سنڪ، سنندن، شيو ۽ سک ديو
برهما جي بحري چڪر مان پيدا ٿيا.
شاعرن ۽ يوگين کي پنهنجي مٽيءَ وارن وارن سان
سڀني پنهنجي زندگي سٺي نموني سان گذاري. ||2||
تون اڻڄاڻ آهين؛ مان توهان جي کوٽائي کي نه ٿو ڄاڻي سگهان.
اي خدا، حليم جا مالڪ، مان پنهنجا درد ڪنهن کي ٻڌايان؟
مهرباني ڪري مون کي جنم ۽ موت جي دردن کان نجات ڏي، ۽ مون کي امن سان نوازيو.
ڪبير خدا جي پاڪائي بيان ڪري ٿو، امن جو سمنڊ. ||3||5||
هڪ واپاري ۽ پنج واپاري آهن.
پنجويهه ٻڪريون ڪوڙو مال کڻندا آهن.
اتي نو قطب آهن جيڪي ڏهن ٿانو کي رکندا آهن.
لاش کي ٻاهتر رسيءَ سان جڪڙيل آهي. ||1||
مون کي اهڙي واپار جي ڪا به پرواهه ناهي.