راگ ڪيدار، ڪبير جي ڪلام:
هڪ عالمگير خالق خدا. سچي گرو جي فضل سان:
جيڪي حمد ۽ طعن ٻنهي کي نظر انداز ڪن ٿا، جيڪي غرور ۽ غرور کي رد ڪن ٿا،
جيڪي لوهه ۽ سون تي هڪجهڙا نظر اچن ٿا - اهي رب جي خدا جي تصوير آهن. ||1||
شايد ئي ڪو تنهنجو عاجز خادم هجي، اي پالڻهار.
جنسي خواهشن، ڪاوڙ، لالچ ۽ لاڳاپن کي نظر انداز ڪري، اهڙو ماڻهو رب جي پيرن کان واقف ٿي وڃي ٿو. ||1||روڪ||
راجا، توانائي ۽ سرگرمي جي معيار؛ Taamas، اونداهي ۽ inertia جي معيار؛ ۽ ستواس، پاڪيزگي ۽ روشنيءَ جي ڪيفيت، سڀ مايا جي تخليقن کي سڏيندا آهن، توهان جي وهم.
اھو ماڻھو جيڪو چوٿون حالت کي سمجھي ٿو- اھو ئي اعليٰ رياست حاصل ڪري ٿو. ||2||
زيارتن، روزن، عبادات، تزڪيه نفس ۽ نفس جي تعظيم ۾، هو هميشه ثواب جي سوچ کان سواءِ رهي ٿو.
اُڃ ۽ مايا جي تمنا ۽ شڪ ختم ٿي وڃن ٿا، رب کي ياد ڪرڻ سان. ||3||
جڏهن مندر کي چراغ سان روشن ڪيو ويندو آهي، ان جي اونداهي دور ٿي ويندي آهي.
بي خوف رب تمام پکڙيل آهي. شڪ ڀڄي ويو آهي، ڪبير چوي ٿو، رب جو عاجز ٻانهو. ||4||1||
ڪي پيتل ۽ ٽامي جو واپار ڪن ٿا، ڪي لونگن ۽ سوپارين ۾.
اولياءَ، عالمن جي پالڻهار جي نالي ۾ سودو ڪندا آهن. منهنجو به اهڙو ئي مال آهي. ||1||
مان رب جي نالي ۾ واپار ڪندڙ آهيان.
انمول هيرو منهنجي هٿن ۾ اچي ويو آهي. مون دنيا کي پوئتي ڇڏي ڏنو آهي. ||1||روڪ||
جڏهن سچي پالڻهار مون کي ڳنڍيو، تڏهن مان سچ سان جڙي ويس. مان سچي رب جو سوداگر آهيان.
مون سچ جو سامان ڀريو آهي. اهو خزاني جي پالڻهار وٽ پهچي ويو آهي. ||2||
هو پاڻ موتي، زيور، ياقوت آهي. هو پاڻ زيور آهي.
هو پاڻ ڏهن طرفن ۾ پکڙجي ٿو. سوداگر ابدي ۽ بدلجندڙ آهي. ||3||
منهنجو ذهن ٻلي آهي، ۽ مراقبو رستو آهي. مون پنھنجي پيٽ کي روحاني حڪمت سان ڀريو آھي، ۽ انھن کي ٻلي تي ڀريو آھي.
ڪبير فرمائي ٿو، ٻڌ، اي سنتو، منهنجو واپار پنهنجي منزل تي پهچي ويو آهي! ||4||2||
اي وحشي وحشي، پنهنجي ابتدائي عقل سان - پنهنجي سانس کي ڦيرايو ۽ ان کي اندر ڦيرايو.
اچو ته توهان جي ذهن کي امرت جي وهڪري سان مست ٿي وڃي جيڪا ڏهين دروازي جي ڀٽي مان هيٺ وهي ٿي. ||1||
اي تقدير جا ڀائرو، رب کي سڏيو.
اي سنت، هن شراب ۾ هميشه لاء پيئو. اهو حاصل ڪرڻ تمام ڏکيو آهي، ۽ اهو توهان جي اڃ کي ايترو آساني سان بجائي ٿو. ||1||روڪ||
خدا جي خوف ۾، خدا جي محبت آهي. فقط اُھي ٿورا آھن جيڪي سندس محبت کي سمجھن ٿا، رب جي عظيم ذات، اي تقدير جا ڀائرو.
جيتريون دليون آهن - انهن سڀني ۾، سندس امرت وارو امرت آهي. جيئن گھرندو آھي، تيئن کين ان ۾ پيئندو آھي. ||2||
جسم جي ھڪڙي شھر ڏانھن نو دروازا آھن. پنهنجي ذهن کي انهن جي ذريعي فرار ٿيڻ کان روڪيو.
جڏهن ٽنهي صفتن جي ڳنڍ بند ٿي وڃي ته پوءِ ڏهين دروازي کولي ٿو، ۽ ذهن نشين ٿي وڃي ٿو، اي تقدير جا ڀائرو. ||3||
جڏهن انسان مڪمل طور تي بي خوف وقار جي حالت کي محسوس ڪري ٿو، تڏهن هن جا ڏک ختم ٿي ويندا آهن. ائين ڪبير صاحب غور ويچار کان پوءِ چوي ٿو.
دنيا کان منهن موڙي، مون کي اها شراب ملي آهي، ۽ مان ان ۾ مست ٿي ويو آهيان. ||4||3||
توهان غير مطمئن جنسي خواهش ۽ غير حل ٿيل ڪاوڙ سان ڀريل آهيو؛ توهان هڪ رب جي حالت کي نٿا ڄاڻو.
توهان جون اکيون انڌيون آهن، ۽ توهان کي ڪجهه به نظر نٿو اچي. تون پاڻيءَ کان سواءِ ٻڏي مري. ||1||