ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 1068
ਤਿਸ ਦੀ ਬੂਝੈ ਜਿ ਗੁਰਸਬਦੁ ਕਮਾਏ ॥
तिस दी बूझै जि गुरसबदु कमाए ॥स एव एतां वह्निं निवारयति, यः गुरुस्य शबादस्य अभ्यासं करोति, जीवति च।
ਤਨੁ ਮਨੁ ਸੀਤਲੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਨਿਵਾਰੇ ਹਉਮੈ ਮਾਰਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੫॥
तनु मनु सीतलु क्रोधु निवारे हउमै मारि समाइआ ॥१५॥तस्य शरीरं मनः च शीतलं शान्तं च, तस्य क्रोधं च निःशब्दं भवति; अहङ्कारं जित्वा भगवति विलीयते। ||१५||
ਸਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਸਚੀ ਵਡਿਆਈ ॥
सचा साहिबु सची वडिआई ॥सत्यं भगवतः गुरुश्च सत्यं तस्य महिमामहात्म्यम्।
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਵਿਰਲੈ ਪਾਈ ॥
गुरपरसादी विरलै पाई ॥गुरुप्रसादेन दुर्लभाः अल्पाः एव एतत् प्राप्नुवन्ति।
ਨਾਨਕੁ ਏਕ ਕਹੈ ਬੇਨੰਤੀ ਨਾਮੇ ਨਾਮਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੬॥੧॥੨੩॥
नानकु एक कहै बेनंती नामे नामि समाइआ ॥१६॥१॥२३॥नानकः एतां एकं प्रार्थनां करोति यत् भगवतः नाम नामद्वारा अहं भगवता विलीयताम्। ||१६||१||२३||
ਮਾਰੂ ਮਹਲਾ ੩ ॥
मारू महला ३ ॥मारू, तृतीय मेहलः १.
ਨਦਰੀ ਭਗਤਾ ਲੈਹੁ ਮਿਲਾਏ ॥
नदरी भगता लैहु मिलाए ॥त्वत्प्रसादात् भक्तैः सह एकीभवतु ।
ਭਗਤ ਸਲਾਹਨਿ ਸਦਾ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
भगत सलाहनि सदा लिव लाए ॥भवतः भक्ताः त्वां नित्यं स्तुवन्ति, प्रेम्णा त्वां प्रति ध्यानं दत्तवन्तः ।
ਤਉ ਸਰਣਾਈ ਉਬਰਹਿ ਕਰਤੇ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧॥
तउ सरणाई उबरहि करते आपे मेलि मिलाइआ ॥१॥तव अभयारण्ये ते त्राता भवन्ति प्रजापति भगवन्; त्वं तान् स्वस्य संयोगेन एकीकरोषि। ||१||
ਪੂਰੈ ਸਬਦਿ ਭਗਤਿ ਸੁਹਾਈ ॥
पूरै सबदि भगति सुहाई ॥उदात्तं च उदात्तं च शाबादस्य सिद्धवचने भक्तिः।
ਅੰਤਰਿ ਸੁਖੁ ਤੇਰੈ ਮਨਿ ਭਾਈ ॥
अंतरि सुखु तेरै मनि भाई ॥अन्तः शान्तिः प्रचलति; ते तव मनसः प्रियाः सन्ति।
ਮਨੁ ਤਨੁ ਸਚੀ ਭਗਤੀ ਰਾਤਾ ਸਚੇ ਸਿਉ ਚਿਤੁ ਲਾਇਆ ॥੨॥
मनु तनु सची भगती राता सचे सिउ चितु लाइआ ॥२॥यस्य मनः शरीरं च सत्यभक्तियुक्तं भवति, सः स्वस्य चैतन्यं सत्येश्वरे एव केन्द्रीक्रियते। ||२||
ਹਉਮੈ ਵਿਚਿ ਸਦ ਜਲੈ ਸਰੀਰਾ ॥
हउमै विचि सद जलै सरीरा ॥अहङ्कारे शरीरं सदा दह्यते ।
ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਭੇਟੇ ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ॥
करमु होवै भेटे गुरु पूरा ॥यदा ईश्वरः स्वकृपां ददाति तदा सिद्धगुरुः मिलति।
ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਏ ਸਤਿਗੁਰ ਤੇ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੩॥
अंतरि अगिआनु सबदि बुझाए सतिगुर ते सुखु पाइआ ॥३॥शाबादः अन्तः आध्यात्मिकं अज्ञानं दूरीकरोति, सत्यगुरुद्वारा शान्तिं प्राप्नोति। ||३||
ਮਨਮੁਖੁ ਅੰਧਾ ਅੰਧੁ ਕਮਾਏ ॥
मनमुखु अंधा अंधु कमाए ॥अन्धः स्वेच्छा मनमुखः अन्धं कर्म करोति।
ਬਹੁ ਸੰਕਟ ਜੋਨੀ ਭਰਮਾਏ ॥
बहु संकट जोनी भरमाए ॥घोरविपत्तौ, पुनर्जन्मं च भ्रमति।
ਜਮ ਕਾ ਜੇਵੜਾ ਕਦੇ ਨ ਕਾਟੈ ਅੰਤੇ ਬਹੁ ਦੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੪॥
जम का जेवड़ा कदे न काटै अंते बहु दुखु पाइआ ॥४॥सः कदापि मृत्युपाशं न विदारयितुं शक्नोति, अन्ते च घोरदुःखं प्राप्नोति । ||४||
ਆਵਣ ਜਾਣਾ ਸਬਦਿ ਨਿਵਾਰੇ ॥
आवण जाणा सबदि निवारे ॥शाबादद्वारा पुनर्जन्मस्य आगमनगमनस्य समाप्तिः भवति ।
ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਰਖੈ ਉਰ ਧਾਰੇ ॥
सचु नामु रखै उर धारे ॥सः सत्यं नाम हृदये निहितं करोति।
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦਿ ਮਰੈ ਮਨੁ ਮਾਰੇ ਹਉਮੈ ਜਾਇ ਸਮਾਇਆ ॥੫॥
गुर कै सबदि मरै मनु मारे हउमै जाइ समाइआ ॥५॥गुरुशब्दवाचने म्रियते, मनः जिते; अहङ्कारं शान्तं कृत्वा भगवति विलीयते। ||५||
ਆਵਣ ਜਾਣੈ ਪਰਜ ਵਿਗੋਈ ॥
आवण जाणै परज विगोई ॥आगच्छन्तः गच्छन्ति च जगतः जनाः अपव्ययन्ते।
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਥਿਰੁ ਕੋਇ ਨ ਹੋਈ ॥
बिनु सतिगुर थिरु कोइ न होई ॥सत्यगुरुं विना स्थायित्वं स्थिरतां च कोऽपि न लभते।
ਅੰਤਰਿ ਜੋਤਿ ਸਬਦਿ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੬॥
अंतरि जोति सबदि सुखु वसिआ जोती जोति मिलाइआ ॥६॥शाबादः आत्मनः अन्तः गभीरं स्वस्य प्रकाशं प्रकाशयति, शान्तिं च निवसति; एकस्य प्रकाशः प्रकाशे विलीयते। ||६||
ਪੰਚ ਦੂਤ ਚਿਤਵਹਿ ਵਿਕਾਰਾ ॥
पंच दूत चितवहि विकारा ॥अशुभं भ्रष्टं च पञ्च राक्षसाः ।
ਮਾਇਆ ਮੋਹ ਕਾ ਏਹੁ ਪਸਾਰਾ ॥
माइआ मोह का एहु पसारा ॥विस्तारः मायां भावनात्मकसङ्गस्य प्रकटीकरणम्।
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਤਾ ਮੁਕਤੁ ਹੋਵੈ ਪੰਚ ਦੂਤ ਵਸਿ ਆਇਆ ॥੭॥
सतिगुरु सेवे ता मुकतु होवै पंच दूत वसि आइआ ॥७॥सत्यगुरुं सेवन् मुक्तो भवति पञ्च राक्षसाः तस्य वशे स्थापिताः। ||७||
ਬਾਝੁ ਗੁਰੂ ਹੈ ਮੋਹੁ ਗੁਬਾਰਾ ॥
बाझु गुरू है मोहु गुबारा ॥गुरुं विना सङ्गस्य तमः एव भवति।
ਫਿਰਿ ਫਿਰਿ ਡੁਬੈ ਵਾਰੋ ਵਾਰਾ ॥
फिरि फिरि डुबै वारो वारा ॥पुनः पुनः काले काले मग्नाः भवन्ति ।
ਸਤਿਗੁਰ ਭੇਟੇ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਏ ਸਚੁ ਨਾਮੁ ਮਨਿ ਭਾਇਆ ॥੮॥
सतिगुर भेटे सचु द्रिड़ाए सचु नामु मनि भाइआ ॥८॥सत्यगुरुं मिलित्वा सत्यं अन्तः रोपितं भवति, सत्यं नाम मनसः प्रियं भवति। ||८||
ਸਾਚਾ ਦਰੁ ਸਾਚਾ ਦਰਵਾਰਾ ॥
साचा दरु साचा दरवारा ॥सत्यं तस्य द्वारं सत्यं तस्य दरबारं तस्य राजदरबारम्।
ਸਚੇ ਸੇਵਹਿ ਸਬਦਿ ਪਿਆਰਾ ॥
सचे सेवहि सबदि पिआरा ॥सत्याः तस्य सेवां कुर्वन्ति, शब्दस्य प्रियवचनेन।
ਸਚੀ ਧੁਨਿ ਸਚੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥੯॥
सची धुनि सचे गुण गावा सचे माहि समाइआ ॥९॥सत्येश्वरस्य महिमा स्तुतिं गायन् सच्चे रागे सत्ये मग्नः मग्नः अस्मि। ||९||
ਘਰੈ ਅੰਦਰਿ ਕੋ ਘਰੁ ਪਾਏ ॥
घरै अंदरि को घरु पाए ॥आत्मनः गृहस्य अन्तः गभीरं भगवतः गृहं लभते ।
ਗੁਰ ਕੈ ਸਬਦੇ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥
गुर कै सबदे सहजि सुभाए ॥गुरुशब्दस्य वचनस्य माध्यमेन सहजतया, सहजतया, तत् प्राप्नोति।
ਓਥੈ ਸੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ਸਹਜੇ ਸਹਜਿ ਸਮਾਇਆ ॥੧੦॥
ओथै सोगु विजोगु न विआपै सहजे सहजि समाइआ ॥१०॥तत्र न दुःखेन विरहेण वा पीड्यते; सहजसुलभतया आकाशेश्वरे विलीनाः भवन्ति। ||१०||
ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਦੁਸਟਾ ਕਾ ਵਾਸਾ ॥
दूजै भाइ दुसटा का वासा ॥दुष्टजनाः द्वन्द्वप्रेमेण जीवन्ति।
ਭਉਦੇ ਫਿਰਹਿ ਬਹੁ ਮੋਹ ਪਿਆਸਾ ॥
भउदे फिरहि बहु मोह पिआसा ॥ते परिभ्रमन्ति, सर्वथा आसक्ताः, तृषिताः च।
ਕੁਸੰਗਤਿ ਬਹਹਿ ਸਦਾ ਦੁਖੁ ਪਾਵਹਿ ਦੁਖੋ ਦੁਖੁ ਕਮਾਇਆ ॥੧੧॥
कुसंगति बहहि सदा दुखु पावहि दुखो दुखु कमाइआ ॥११॥दुष्टसमागमेषु उपविशन्ति, दुःखं च सदा दुःखं प्राप्नुवन्ति; ते वेदनां अर्जयन्ति, दुःखं विना किमपि न। ||११||
ਸਤਿਗੁਰ ਬਾਝਹੁ ਸੰਗਤਿ ਨ ਹੋਈ ॥
सतिगुर बाझहु संगति न होई ॥सच्चे गुरुं विना न संगत, न सङ्घः।
ਬਿਨੁ ਸਬਦੇ ਪਾਰੁ ਨ ਪਾਏ ਕੋਈ ॥
बिनु सबदे पारु न पाए कोई ॥शाबादं विना कोऽपि परं पारं गन्तुं न शक्नोति।
ਸਹਜੇ ਗੁਣ ਰਵਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧੨॥
सहजे गुण रवहि दिनु राती जोती जोति मिलाइआ ॥१२॥यः सहजतया दिवारात्रौ ईश्वरस्य गौरवपूर्णस्तुतिं जपति - तस्य प्रकाशः प्रकाशे विलीयते। ||१२||
ਕਾਇਆ ਬਿਰਖੁ ਪੰਖੀ ਵਿਚਿ ਵਾਸਾ ॥
काइआ बिरखु पंखी विचि वासा ॥शरीरं वृक्षः; आत्मानः पक्षी तस्य अन्तः वसति।
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਚੁਗਹਿ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਨਿਵਾਸਾ ॥
अंम्रितु चुगहि गुर सबदि निवासा ॥अम्ब्रोसियलामृते पिबति, गुरुशब्दवाचने विश्राम्य।
ਉਡਹਿ ਨ ਮੂਲੇ ਨ ਆਵਹਿ ਨ ਜਾਹੀ ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸਾ ਪਾਇਆ ॥੧੩॥
उडहि न मूले न आवहि न जाही निज घरि वासा पाइआ ॥१३॥कदापि न उड्डीयते, न च आगच्छति न गच्छति; स्वस्य आत्मनः गृहे एव निवसति। ||१३||
ਕਾਇਆ ਸੋਧਹਿ ਸਬਦੁ ਵੀਚਾਰਹਿ ॥
काइआ सोधहि सबदु वीचारहि ॥शरीरं शुद्धं कुरुत, शबदं च चिन्तयतु।
ਮੋਹ ਠਗਉਰੀ ਭਰਮੁ ਨਿਵਾਰਹਿ ॥
मोह ठगउरी भरमु निवारहि ॥भावात्मकसङ्गस्य विषं औषधं निष्कास्य संशयं निर्मूलयतु।
ਆਪੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਸੁਖਦਾਤਾ ਆਪੇ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥੧੪॥
आपे क्रिपा करे सुखदाता आपे मेलि मिलाइआ ॥१४॥शान्तिदाता स्वयं दयां ददाति, अस्मान् स्वेन सह मिलित्वा एकीकरोति। ||१४||