ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 श्री गुरु ग्रन्थ साहिबः
पुटः - 222
ਤਨਿ ਮਨਿ ਸੂਚੈ ਸਾਚੁ ਸੁ ਚੀਤਿ ॥
तनि मनि सूचै साचु सु चीति ॥तेषां शरीरं मनः च शुद्धं भवति, यथा ते सत्यं भगवन्तं चैतन्ये निक्षिपन्ति।
ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜੁ ਨੀਤਾ ਨੀਤਿ ॥੮॥੨॥
नानक हरि भजु नीता नीति ॥८॥२॥भगवन्तं ध्याय नानक एकैकं प्रतिदिनं। ||८||२||
ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
गउड़ी गुआरेरी महला १ ॥गौरी ग्वारायरी, प्रथम मेहल : १.
ਨਾ ਮਨੁ ਮਰੈ ਨ ਕਾਰਜੁ ਹੋਇ ॥
ना मनु मरै न कारजु होइ ॥मनः न म्रियते अतः कार्यं न सिद्ध्यति।
ਮਨੁ ਵਸਿ ਦੂਤਾ ਦੁਰਮਤਿ ਦੋਇ ॥
मनु वसि दूता दुरमति दोइ ॥मनः दुष्टबुद्धिद्वन्द्वदैत्यानां सामर्थ्येन वर्तते।
ਮਨੁ ਮਾਨੈ ਗੁਰ ਤੇ ਇਕੁ ਹੋਇ ॥੧॥
मनु मानै गुर ते इकु होइ ॥१॥यदा तु मनः समर्पयति तदा गुरुद्वारा तत् एकं भवति। ||१||
ਨਿਰਗੁਣ ਰਾਮੁ ਗੁਣਹ ਵਸਿ ਹੋਇ ॥
निरगुण रामु गुणह वसि होइ ॥भगवान् गुणहीनः अस्ति; गुणगुणाः तस्य वशे भवन्ति।
ਆਪੁ ਨਿਵਾਰਿ ਬੀਚਾਰੇ ਸੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
आपु निवारि बीचारे सोइ ॥१॥ रहाउ ॥स्वार्थमुपहर्ता तं चिन्तयति । ||१||विराम||
ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਬਹੁ ਚਿਤੈ ਵਿਕਾਰੁ ॥
मनु भूलो बहु चितै विकारु ॥भ्रान्तचित्तः सर्वविधं भ्रष्टाचारं चिन्तयति।
ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਸਿਰਿ ਆਵੈ ਭਾਰੁ ॥
मनु भूलो सिरि आवै भारु ॥यदा मनः मोहितं भवति तदा दुष्टभारः शिरसि पतति।
ਮਨੁ ਮਾਨੈ ਹਰਿ ਏਕੰਕਾਰੁ ॥੨॥
मनु मानै हरि एकंकारु ॥२॥परन्तु यदा मनः भगवन्तं समर्पयति तदा एकमेव भगवन्तं साक्षात्करोति। ||२||
ਮਨੁ ਭੂਲੋ ਮਾਇਆ ਘਰਿ ਜਾਇ ॥
मनु भूलो माइआ घरि जाइ ॥मोहितं मनः माया गृहं प्रविशति।
ਕਾਮਿ ਬਿਰੂਧਉ ਰਹੈ ਨ ਠਾਇ ॥
कामि बिरूधउ रहै न ठाइ ॥कामे निमग्नं न स्थिरं तिष्ठति ।
ਹਰਿ ਭਜੁ ਪ੍ਰਾਣੀ ਰਸਨ ਰਸਾਇ ॥੩॥
हरि भजु प्राणी रसन रसाइ ॥३॥जिह्वाया भगवन्नामं प्रेम्णा स्पन्दस्व मर्त्य | ||३||
ਗੈਵਰ ਹੈਵਰ ਕੰਚਨ ਸੁਤ ਨਾਰੀ ॥
गैवर हैवर कंचन सुत नारी ॥गजाः अश्वाः सुवर्णाः बालकाः पतिपत्न्यः |
ਬਹੁ ਚਿੰਤਾ ਪਿੜ ਚਾਲੈ ਹਾਰੀ ॥
बहु चिंता पिड़ चालै हारी ॥एतेषां सर्वेषां व्याकुलप्रकरणेषु जनाः क्रीडां हारयित्वा गच्छन्ति।
ਜੂਐ ਖੇਲਣੁ ਕਾਚੀ ਸਾਰੀ ॥੪॥
जूऐ खेलणु काची सारी ॥४॥शतरंजक्रीडायां तेषां खण्डाः गन्तव्यं न प्राप्नुवन्ति । ||४||
ਸੰਪਉ ਸੰਚੀ ਭਏ ਵਿਕਾਰ ॥
संपउ संची भए विकार ॥धनं सङ्गृह्णन्ति, तस्मात् केवलं दुष्टं भवति।
ਹਰਖ ਸੋਕ ਉਭੇ ਦਰਵਾਰਿ ॥
हरख सोक उभे दरवारि ॥सुखदुःखं द्वारे तिष्ठन्ति।
ਸੁਖੁ ਸਹਜੇ ਜਪਿ ਰਿਦੈ ਮੁਰਾਰਿ ॥੫॥
सुखु सहजे जपि रिदै मुरारि ॥५॥सहजं शान्तिः भगवतः ध्यानेन, हृदयस्य अन्तः, आगच्छति। ||५||
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਏ ॥
नदरि करे ता मेलि मिलाए ॥यदा भगवान् स्वस्य अनुग्रहदृष्टिं ददाति तदा सः अस्मान् स्वसंयोगे एकीकरोति।
ਗੁਣ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਅਉਗਣ ਸਬਦਿ ਜਲਾਏ ॥
गुण संग्रहि अउगण सबदि जलाए ॥शब्दवचनद्वारा पुण्याः सङ्गृह्यन्ते, दोषाः च दह्यन्ते।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਨਾਮੁ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਏ ॥੬॥
गुरमुखि नामु पदारथु पाए ॥६॥गुरमुखः नाम निधिं लभते भगवतः नाम। ||६||
ਬਿਨੁ ਨਾਵੈ ਸਭ ਦੂਖ ਨਿਵਾਸੁ ॥
बिनु नावै सभ दूख निवासु ॥नाम विना सर्वे दुःखेन जीवन्ति।
ਮਨਮੁਖ ਮੂੜ ਮਾਇਆ ਚਿਤ ਵਾਸੁ ॥
मनमुख मूड़ माइआ चित वासु ॥मूढस्य स्वार्थस्य मनमुखस्य चैतन्यं मायायाः निवासस्थानं भवति।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਗਿਆਨੁ ਧੁਰਿ ਕਰਮਿ ਲਿਖਿਆਸੁ ॥੭॥
गुरमुखि गिआनु धुरि करमि लिखिआसु ॥७॥गुरमुखः आध्यात्मिकं प्रज्ञां प्राप्नोति पूर्वनिर्धारितनियतिः। ||७||
ਮਨੁ ਚੰਚਲੁ ਧਾਵਤੁ ਫੁਨਿ ਧਾਵੈ ॥
मनु चंचलु धावतु फुनि धावै ॥चपलं मनः क्षणिकवस्तूनाम् अनुसरणं निरन्तरं धावति।
ਸਾਚੇ ਸੂਚੇ ਮੈਲੁ ਨ ਭਾਵੈ ॥
साचे सूचे मैलु न भावै ॥शुद्धः सत्यः प्रभुः मलिनतया न प्रीयते।
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਵੈ ॥੮॥੩॥
नानक गुरमुखि हरि गुण गावै ॥८॥३॥नानक गुरमुखः भगवतः महिमा स्तुतिं गायति। ||८||३||
ਗਉੜੀ ਗੁਆਰੇਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥
गउड़ी गुआरेरी महला १ ॥गौरी ग्वारायरी, प्रथम मेहल : १.
ਹਉਮੈ ਕਰਤਿਆ ਨਹ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
हउमै करतिआ नह सुखु होइ ॥अहंकारे कर्म कृत्वा शान्तिः न लभ्यते।
ਮਨਮਤਿ ਝੂਠੀ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
मनमति झूठी सचा सोइ ॥मनसः बुद्धिः मिथ्या; केवलं प्रभुः सत्यः अस्ति।
ਸਗਲ ਬਿਗੂਤੇ ਭਾਵੈ ਦੋਇ ॥
सगल बिगूते भावै दोइ ॥द्वन्द्वप्रेमिणः सर्वे नष्टाः भवन्ति।
ਸੋ ਕਮਾਵੈ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇ ॥੧॥
सो कमावै धुरि लिखिआ होइ ॥१॥जनाः पूर्वनिर्धारितरूपेण कार्यं कुर्वन्ति । ||१||
ਐਸਾ ਜਗੁ ਦੇਖਿਆ ਜੂਆਰੀ ॥
ऐसा जगु देखिआ जूआरी ॥मया दृष्टं जगत् तादृशं द्यूतकर्ता;
ਸਭਿ ਸੁਖ ਮਾਗੈ ਨਾਮੁ ਬਿਸਾਰੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
सभि सुख मागै नामु बिसारी ॥१॥ रहाउ ॥सर्वे शान्तिं याचन्ते, परन्तु ते नाम भगवतः नाम विस्मरन्ति। ||१||विराम||
ਅਦਿਸਟੁ ਦਿਸੈ ਤਾ ਕਹਿਆ ਜਾਇ ॥
अदिसटु दिसै ता कहिआ जाइ ॥यदि अदृष्टः भगवतः द्रष्टव्यः तर्हि सः वर्णयितुं शक्यते स्म ।
ਬਿਨੁ ਦੇਖੇ ਕਹਣਾ ਬਿਰਥਾ ਜਾਇ ॥
बिनु देखे कहणा बिरथा जाइ ॥तम् अदृष्ट्वा सर्वाणि वर्णनानि निष्प्रयोजनानि सन्ति।
ਗੁਰਮੁਖਿ ਦੀਸੈ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਇ ॥
गुरमुखि दीसै सहजि सुभाइ ॥गुरमुखः तं सहजतया पश्यति।
ਸੇਵਾ ਸੁਰਤਿ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਇ ॥੨॥
सेवा सुरति एक लिव लाइ ॥२॥अतः एकेश्वरस्य सेवां कुरुत, प्रेमपूर्णजागरूकतायाः सह। ||२||
ਸੁਖੁ ਮਾਂਗਤ ਦੁਖੁ ਆਗਲ ਹੋਇ ॥
सुखु मांगत दुखु आगल होइ ॥जनाः शान्तिं याचन्ते, परन्तु तेषां तीव्रदुःखं प्राप्यते ।
ਸਗਲ ਵਿਕਾਰੀ ਹਾਰੁ ਪਰੋਇ ॥
सगल विकारी हारु परोइ ॥ते सर्वे भ्रष्टाचारस्य माला बुनन्ति।
ਏਕ ਬਿਨਾ ਝੂਠੇ ਮੁਕਤਿ ਨ ਹੋਇ ॥
एक बिना झूठे मुकति न होइ ॥त्वं मिथ्यासि - एकेन विना मुक्तिः नास्ति।
ਕਰਿ ਕਰਿ ਕਰਤਾ ਦੇਖੈ ਸੋਇ ॥੩॥
करि करि करता देखै सोइ ॥३॥प्रजापतिः सृष्टिं सृष्टवान्, सः तां पश्यति। ||३||
ਤ੍ਰਿਸਨਾ ਅਗਨਿ ਸਬਦਿ ਬੁਝਾਏ ॥
त्रिसना अगनि सबदि बुझाए ॥कामाग्निः शबद्वचनेन शम्यते।
ਦੂਜਾ ਭਰਮੁ ਸਹਜਿ ਸੁਭਾਏ ॥
दूजा भरमु सहजि सुभाए ॥द्वैतं संशयं च स्वयमेव निवर्तते।
ਗੁਰਮਤੀ ਨਾਮੁ ਰਿਦੈ ਵਸਾਏ ॥
गुरमती नामु रिदै वसाए ॥गुरुशिक्षां अनुसृत्य नाम हृदये तिष्ठति।
ਸਾਚੀ ਬਾਣੀ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਏ ॥੪॥
साची बाणी हरि गुण गाए ॥४॥तस्य बनिस्य सत्यवचनेन भगवतः गौरवं स्तुतिं गायतु। ||४||
ਤਨ ਮਹਿ ਸਾਚੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਾਉ ॥
तन महि साचो गुरमुखि भाउ ॥तस्य गुर्मुखस्य प्रेम्णः सच्चिदानन्दः शरीरे तिष्ठति।
ਨਾਮ ਬਿਨਾ ਨਾਹੀ ਨਿਜ ਠਾਉ ॥
नाम बिना नाही निज ठाउ ॥नाम विना कोऽपि स्वस्थानं न प्राप्नोति ।
ਪ੍ਰੇਮ ਪਰਾਇਣ ਪ੍ਰੀਤਮ ਰਾਉ ॥
प्रेम पराइण प्रीतम राउ ॥प्रिय भगवान् राजा प्रेम्णः समर्पितः अस्ति।
ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਤਾ ਬੂਝੈ ਨਾਉ ॥੫॥
नदरि करे ता बूझै नाउ ॥५॥यदि सः स्वस्य अनुग्रहदृष्टिं ददाति तर्हि वयं तस्य नाम अवगच्छामः। ||५||
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਸਰਬ ਜੰਜਾਲਾ ॥
माइआ मोहु सरब जंजाला ॥माया प्रति भावनात्मकः आसक्तिः सर्वथा उलझनम् एव।
ਮਨਮੁਖ ਕੁਚੀਲ ਕੁਛਿਤ ਬਿਕਰਾਲਾ ॥
मनमुख कुचील कुछित बिकराला ॥स्वेच्छा मनमुखं मलिनं शापितं घोरम् |
ਸਤਿਗੁਰੁ ਸੇਵੇ ਚੂਕੈ ਜੰਜਾਲਾ ॥
सतिगुरु सेवे चूकै जंजाला ॥सत्यगुरुं सेवन् एते उलझनानि समाप्ताः भवन्ति।
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਮੁ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਨਾਲਾ ॥੬॥
अंम्रित नामु सदा सुखु नाला ॥६॥नामस्य अम्ब्रोसियलामृते त्वं स्थास्यसि शान्तिं स्थास्यसि। ||६||
ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੂਝੈ ਏਕ ਲਿਵ ਲਾਏ ॥
गुरमुखि बूझै एक लिव लाए ॥गुरमुखाः एकेश्वरं विज्ञाय, तस्मिन् प्रेम्णः निषेधयन्ति।
ਨਿਜ ਘਰਿ ਵਾਸੈ ਸਾਚਿ ਸਮਾਏ ॥
निज घरि वासै साचि समाए ॥स्वाभ्यन्तरस्य गृहे निवसन्ति, सच्चे भगवते विलीयन्ते च।
ਜੰਮਣੁ ਮਰਣਾ ਠਾਕਿ ਰਹਾਏ ॥
जंमणु मरणा ठाकि रहाए ॥जन्ममरणचक्रं समाप्तं भवति।
ਪੂਰੇ ਗੁਰ ਤੇ ਇਹ ਮਤਿ ਪਾਏ ॥੭॥
पूरे गुर ते इह मति पाए ॥७॥एषा अवगमनं सिद्धगुरुतः प्राप्यते। ||७||
ਕਥਨੀ ਕਥਉ ਨ ਆਵੈ ਓਰੁ ॥
कथनी कथउ न आवै ओरु ॥भाषणं वदन्, तस्य अन्तः नास्ति।