ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 954
ਸੀਤਾ ਲਖਮਣੁ ਵਿਛੁੜਿ ਗਇਆ ॥
seetaa lakhaman vichhurr geaa |സീതയിൽ നിന്നും ലക്ഷ്മണനിൽ നിന്നും വേർപിരിഞ്ഞു.
ਰੋਵੈ ਦਹਸਿਰੁ ਲੰਕ ਗਵਾਇ ॥
rovai dahasir lank gavaae |പത്തു തലയുള്ള രാവണൻ, തൻ്റെ തംബുരു അടിച്ചുകൊണ്ട് സീതയെ അപഹരിച്ചു.
ਜਿਨਿ ਸੀਤਾ ਆਦੀ ਡਉਰੂ ਵਾਇ ॥
jin seetaa aadee ddauroo vaae |ശ്രീലങ്ക തോറ്റപ്പോൾ കരഞ്ഞു.
ਰੋਵਹਿ ਪਾਂਡਵ ਭਏ ਮਜੂਰ ॥
roveh paanddav bhe majoor |പാണ്ഡവർ ഒരിക്കൽ ഭഗവാൻ്റെ സന്നിധിയിൽ വസിച്ചിരുന്നു;
ਜਿਨ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਰਹਤ ਹਦੂਰਿ ॥
jin kai suaamee rahat hadoor |അവരെ അടിമകളാക്കി, കരഞ്ഞു.
ਰੋਵੈ ਜਨਮੇਜਾ ਖੁਇ ਗਇਆ ॥
rovai janamejaa khue geaa |വഴി തെറ്റിപ്പോയല്ലോ എന്ന് ജന്മജ കരഞ്ഞു.
ਏਕੀ ਕਾਰਣਿ ਪਾਪੀ ਭਇਆ ॥
ekee kaaran paapee bheaa |ഒരു തെറ്റ്, അവൻ ഒരു പാപിയായി.
ਰੋਵਹਿ ਸੇਖ ਮਸਾਇਕ ਪੀਰ ॥
roveh sekh masaaeik peer |ശൈഖുമാരും പിർമാരും ആത്മീയ ആചാര്യന്മാരും കരയുന്നു;
ਅੰਤਿ ਕਾਲਿ ਮਤੁ ਲਾਗੈ ਭੀੜ ॥
ant kaal mat laagai bheerr |അവസാന നിമിഷം, അവർ വേദന അനുഭവിക്കുന്നു.
ਰੋਵਹਿ ਰਾਜੇ ਕੰਨ ਪੜਾਇ ॥
roveh raaje kan parraae |രാജാക്കന്മാർ കരയുന്നു - അവരുടെ ചെവി മുറിഞ്ഞു;
ਘਰਿ ਘਰਿ ਮਾਗਹਿ ਭੀਖਿਆ ਜਾਇ ॥
ghar ghar maageh bheekhiaa jaae |അവർ വീടുതോറും ഭിക്ഷയാചിക്കുന്നു.
ਰੋਵਹਿ ਕਿਰਪਨ ਸੰਚਹਿ ਧਨੁ ਜਾਇ ॥
roveh kirapan sancheh dhan jaae |പിശുക്കൻ കരയുന്നു; അവൻ സ്വരൂപിച്ച സമ്പത്ത് ഉപേക്ഷിക്കണം.
ਪੰਡਿਤ ਰੋਵਹਿ ਗਿਆਨੁ ਗਵਾਇ ॥
panddit roveh giaan gavaae |മതപണ്ഡിതനായ പണ്ഡിറ്റ് തൻ്റെ പഠിത്തം ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ കരയുന്നു.
ਬਾਲੀ ਰੋਵੈ ਨਾਹਿ ਭਤਾਰੁ ॥
baalee rovai naeh bhataar |ഭർത്താവില്ലാത്തതിനാൽ യുവതി കരയുന്നു.
ਨਾਨਕ ਦੁਖੀਆ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰੁ ॥
naanak dukheea sabh sansaar |ഓ നാനാക്ക്, ലോകം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെടുന്നു.
ਮੰਨੇ ਨਾਉ ਸੋਈ ਜਿਣਿ ਜਾਇ ॥
mane naau soee jin jaae |കർത്താവിൻ്റെ നാമത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവൻ മാത്രമാണ് വിജയി.
ਅਉਰੀ ਕਰਮ ਨ ਲੇਖੈ ਲਾਇ ॥੧॥
aauree karam na lekhai laae |1|മറ്റൊരു പ്രവർത്തനവും ഒരു അക്കൗണ്ടിൻ്റെ പേരിലല്ല. ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਜਪੁ ਤਪੁ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਮੰਨਿਐ ਅਵਰਿ ਕਾਰਾ ਸਭਿ ਬਾਦਿ ॥
jap tap sabh kichh maniaai avar kaaraa sabh baad |ധ്യാനവും തപസ്സും എല്ലാം ഉണ്ടാകുന്നത് ഭഗവാൻ്റെ നാമത്തിലുള്ള വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ്. മറ്റെല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും ഉപയോഗശൂന്യമാണ്.
ਨਾਨਕ ਮੰਨਿਆ ਮੰਨੀਐ ਬੁਝੀਐ ਗੁਰਪਰਸਾਦਿ ॥੨॥
naanak maniaa maneeai bujheeai guraparasaad |2|ഓ നാനാക്ക്, വിശ്വസിക്കാൻ യോഗ്യനായവനെ വിശ്വസിക്കൂ, ഗുരുവിൻ്റെ കൃപയാൽ അവൻ സാക്ഷാത്കരിച്ചു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਕਾਇਆ ਹੰਸ ਧੁਰਿ ਮੇਲੁ ਕਰਤੈ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥
kaaeaa hans dhur mel karatai likh paaeaa |ശരീരത്തിൻ്റെയും പ്രാണ-ഹംസത്തിൻ്റെയും സംയോജനം സ്രഷ്ടാവായ ഭഗവാൻ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചതാണ്.
ਸਭ ਮਹਿ ਗੁਪਤੁ ਵਰਤਦਾ ਗੁਰਮੁਖਿ ਪ੍ਰਗਟਾਇਆ ॥
sabh meh gupat varatadaa guramukh pragattaaeaa |അവൻ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, എന്നിട്ടും എല്ലാറ്റിലും വ്യാപിക്കുന്നു. അവൻ ഗുർമുഖിന് വെളിപ്പെട്ടു.
ਗੁਣ ਗਾਵੈ ਗੁਣ ਉਚਰੈ ਗੁਣ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇਆ ॥
gun gaavai gun ucharai gun maeh samaaeaa |ഭഗവാൻ്റെ മഹത്വമുള്ള സ്തുതികൾ പാടി, അവൻ്റെ സ്തുതികൾ ആലപിച്ച്, ഒരാൾ അവൻ്റെ മഹത്വങ്ങളിൽ ലയിക്കുന്നു.
ਸਚੀ ਬਾਣੀ ਸਚੁ ਹੈ ਸਚੁ ਮੇਲਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
sachee baanee sach hai sach mel milaaeaa |ഗുരുവിൻ്റെ ബാനിയിലെ സത്യവചനം സത്യമാണ്. ഒരാൾ യഥാർത്ഥ കർത്താവുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നു.
ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਹੈ ਆਪੇ ਦੇਇ ਵਡਿਆਈ ॥੧੪॥
sabh kichh aape aap hai aape dee vaddiaaee |14|അവൻ തന്നെയാണ് എല്ലാം; അവൻ തന്നെ മഹത്തായ മഹത്വം നൽകുന്നു. ||14||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |സലോക്, രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਨਾਨਕ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਕੈ ਰਤਨਾ ਪਰਖਣ ਜਾਇ ॥
naanak andhaa hoe kai ratanaa parakhan jaae |ഓ നാനാക്ക്, അന്ധൻ ആഭരണങ്ങൾ വിലയിരുത്താൻ പോയേക്കാം.
ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਈ ਆਵੈ ਆਪੁ ਲਖਾਇ ॥੧॥
ratanaa saar na jaanee aavai aap lakhaae |1|എന്നാൽ അവയുടെ വില അവൻ അറിയുകയില്ല; തൻ്റെ അജ്ഞത തുറന്നുകാട്ടി അയാൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങും. ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਰਤਨਾ ਕੇਰੀ ਗੁਥਲੀ ਰਤਨੀ ਖੋਲੀ ਆਇ ॥
ratanaa keree guthalee ratanee kholee aae |ജ്വല്ലറി വന്നു, ആഭരണങ്ങളുടെ ബാഗ് തുറന്നു.
ਵਖਰ ਤੈ ਵਣਜਾਰਿਆ ਦੁਹਾ ਰਹੀ ਸਮਾਇ ॥
vakhar tai vanajaariaa duhaa rahee samaae |ചരക്കുകളും വ്യാപാരികളും ഒന്നിച്ച് ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ਜਿਨ ਗੁਣੁ ਪਲੈ ਨਾਨਕਾ ਮਾਣਕ ਵਣਜਹਿ ਸੇਇ ॥
jin gun palai naanakaa maanak vanajeh see |നാനാക്ക്, അവരുടെ പേഴ്സിൽ പുണ്യമുള്ള രത്നം അവർ മാത്രം വാങ്ങുന്നു.
ਰਤਨਾ ਸਾਰ ਨ ਜਾਣਨੀ ਅੰਧੇ ਵਤਹਿ ਲੋਇ ॥੨॥
ratanaa saar na jaananee andhe vateh loe |2|ആഭരണങ്ങളുടെ മൂല്യം അറിയാത്തവർ അന്ധന്മാരെപ്പോലെ ലോകത്തിൽ അലയുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਨਉ ਦਰਵਾਜੇ ਕਾਇਆ ਕੋਟੁ ਹੈ ਦਸਵੈ ਗੁਪਤੁ ਰਖੀਜੈ ॥
nau daravaaje kaaeaa kott hai dasavai gupat rakheejai |ശരീരത്തിൻ്റെ കോട്ടയ്ക്ക് ഒമ്പത് കവാടങ്ങളുണ്ട്; പത്താം കവാടം മറച്ചിരിക്കുന്നു.
ਬਜਰ ਕਪਾਟ ਨ ਖੁਲਨੀ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਖੁਲੀਜੈ ॥
bajar kapaatt na khulanee gur sabad khuleejai |ദൃഢമായ വാതിൽ തുറന്നിട്ടില്ല; ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെ മാത്രമേ അത് തുറക്കാൻ കഴിയൂ.
ਅਨਹਦ ਵਾਜੇ ਧੁਨਿ ਵਜਦੇ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਸੁਣੀਜੈ ॥
anahad vaaje dhun vajade gur sabad suneejai |അടിക്കാത്ത ശബ്ദ പ്രവാഹം അവിടെ മുഴങ്ങുകയും കമ്പനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു. ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം കേൾക്കുന്നു.
ਤਿਤੁ ਘਟ ਅੰਤਰਿ ਚਾਨਣਾ ਕਰਿ ਭਗਤਿ ਮਿਲੀਜੈ ॥
tit ghatt antar chaananaa kar bhagat mileejai |ഹൃദയത്തിൻ്റെ ന്യൂക്ലിയസിനുള്ളിൽ, ദിവ്യപ്രകാശം പ്രകാശിക്കുന്നു. ഭക്തിനിർഭരമായ ആരാധനയിലൂടെ ഒരാൾ ഭഗവാനെ കണ്ടുമുട്ടുന്നു.
ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਵਰਤਦਾ ਜਿਨਿ ਆਪੇ ਰਚਨ ਰਚਾਈ ॥੧੫॥
sabh meh ek varatadaa jin aape rachan rachaaee |15|ഏകനായ ഭഗവാൻ എല്ലായിടത്തും വ്യാപിക്കുകയും വ്യാപിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവൻ തന്നെയാണ് സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിച്ചത്. ||15||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੨ ॥
salok mahalaa 2 |സലോക്, രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਅੰਧੇ ਕੈ ਰਾਹਿ ਦਸਿਐ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ਸੁ ਜਾਇ ॥
andhe kai raeh dasiaai andhaa hoe su jaae |അന്ധൻ കാണിച്ച വഴി പിന്തുടരുന്ന അവൻ ശരിക്കും അന്ധനാണ്.
ਹੋਇ ਸੁਜਾਖਾ ਨਾਨਕਾ ਸੋ ਕਿਉ ਉਝੜਿ ਪਾਇ ॥
hoe sujaakhaa naanakaa so kiau ujharr paae |ഓ നാനാക്ക്, കാഴ്ചയുള്ളവൻ എന്തിന് വഴി തെറ്റണം?
ਅੰਧੇ ਏਹਿ ਨ ਆਖੀਅਨਿ ਜਿਨ ਮੁਖਿ ਲੋਇਣ ਨਾਹਿ ॥
andhe ehi na aakheean jin mukh loein naeh |മുഖത്ത് കണ്ണില്ലാത്ത അവരെ അന്ധരെന്ന് വിളിക്കരുത്.
ਅੰਧੇ ਸੇਈ ਨਾਨਕਾ ਖਸਮਹੁ ਘੁਥੇ ਜਾਹਿ ॥੧॥
andhe seee naanakaa khasamahu ghuthe jaeh |1|നാനാക്ക്, തങ്ങളുടെ നാഥനെയും യജമാനനെയും വിട്ട് അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന അവർ മാത്രം അന്ധരാണ്. ||1||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਸਾਹਿਬਿ ਅੰਧਾ ਜੋ ਕੀਆ ਕਰੇ ਸੁਜਾਖਾ ਹੋਇ ॥
saahib andhaa jo keea kare sujaakhaa hoe |കർത്താവ് അന്ധനാക്കിയ ഒരാളെ - കർത്താവിന് അവനെ വീണ്ടും കാണാൻ കഴിയും.
ਜੇਹਾ ਜਾਣੈ ਤੇਹੋ ਵਰਤੈ ਜੇ ਸਉ ਆਖੈ ਕੋਇ ॥
jehaa jaanai teho varatai je sau aakhai koe |നൂറു തവണ സംസാരിച്ചാലും തനിക്കറിയാവുന്നതുപോലെ മാത്രമേ അവൻ പ്രവർത്തിക്കൂ.
ਜਿਥੈ ਸੁ ਵਸਤੁ ਨ ਜਾਪਈ ਆਪੇ ਵਰਤਉ ਜਾਣਿ ॥
jithai su vasat na jaapee aape vartau jaan |യഥാർത്ഥ കാര്യം കാണാത്തിടത്ത് ആത്മാഭിമാനം നിലനിൽക്കുന്നു - ഇത് നന്നായി അറിയുക.
ਨਾਨਕ ਗਾਹਕੁ ਕਿਉ ਲਏ ਸਕੈ ਨ ਵਸਤੁ ਪਛਾਣਿ ॥੨॥
naanak gaahak kiau le sakai na vasat pachhaan |2|ഓ നാനാക്ക്, യഥാർത്ഥ വസ്തു തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് വാങ്ങുന്നയാൾക്ക് എങ്ങനെ വാങ്ങാനാകും? ||2||
ਮਃ ੨ ॥
mahalaa 2 |രണ്ടാമത്തെ മെഹൽ:
ਸੋ ਕਿਉ ਅੰਧਾ ਆਖੀਐ ਜਿ ਹੁਕਮਹੁ ਅੰਧਾ ਹੋਇ ॥
so kiau andhaa aakheeai ji hukamahu andhaa hoe |കർത്താവിൻ്റെ കൽപ്പനയാൽ അവനെ അന്ധനാക്കിയാൽ എങ്ങനെ അന്ധൻ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടും?
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮੁ ਨ ਬੁਝਈ ਅੰਧਾ ਕਹੀਐ ਸੋਇ ॥੩॥
naanak hukam na bujhee andhaa kaheeai soe |3|ഹേ നാനാക്ക്, ഭഗവാൻ്റെ കൽപ്പനയുടെ ഹുകാം മനസ്സിലാക്കാത്തവനെ അന്ധൻ എന്ന് വിളിക്കണം. ||3||