ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്

പേജ് - 797

ਭਰਮਿ ਭੁਲਾਣੇ ਸਿ ਮਨਮੁਖ ਕਹੀਅਹਿ ਨਾ ਉਰਵਾਰਿ ਨ ਪਾਰੇ ॥੩॥

bharam bhulaane si manamukh kaheeeh naa uravaar na paare |3|

സംശയത്താൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട് അലഞ്ഞുതിരിയുന്നവരെ മന്മുഖർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു; അവർ ഇപ്പുറത്തുമല്ല മറുവശത്തുമല്ല. ||3||

ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ਸੋਈ ਜਨੁ ਪਾਏ ਗੁਰ ਕਾ ਸਬਦੁ ਸਮੑਾਲੇ ॥

jis no nadar kare soee jan paae gur kaa sabad samaale |

ഭഗവാൻ്റെ കൃപയാൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ട ആ വിനീതൻ അവനെ പ്രാപിക്കുകയും ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലെ വചനം ധ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ਹਰਿ ਜਨ ਮਾਇਆ ਮਾਹਿ ਨਿਸਤਾਰੇ ॥

har jan maaeaa maeh nisataare |

മായയുടെ മദ്ധ്യേ ഭഗവാൻ്റെ ദാസൻ മോചിതനായി.

ਨਾਨਕ ਭਾਗੁ ਹੋਵੈ ਜਿਸੁ ਮਸਤਕਿ ਕਾਲਹਿ ਮਾਰਿ ਬਿਦਾਰੇ ॥੪॥੧॥

naanak bhaag hovai jis masatak kaaleh maar bidaare |4|1|

ഹേ നാനാക്ക്, അത്തരമൊരു വിധി നെറ്റിയിൽ ആലേഖനം ചെയ്തവൻ, മരണത്തെ ജയിക്കുകയും നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||4||1||

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

bilaaval mahalaa 3 |

ബിലാവൽ, മൂന്നാം മെഹൽ:

ਅਤੁਲੁ ਕਿਉ ਤੋਲਿਆ ਜਾਇ ॥

atul kiau toliaa jaae |

തൂക്കമില്ലാത്തത് എങ്ങനെ തൂക്കിനോക്കും?

ਦੂਜਾ ਹੋਇ ਤ ਸੋਝੀ ਪਾਇ ॥

doojaa hoe ta sojhee paae |

മഹാനായ മറ്റാരെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ, അയാൾക്ക് മാത്രമേ ഭഗവാനെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയൂ.

ਤਿਸ ਤੇ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥

tis te doojaa naahee koe |

അവനല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.

ਤਿਸ ਦੀ ਕੀਮਤਿ ਕਿਕੂ ਹੋਇ ॥੧॥

tis dee keemat kikoo hoe |1|

അവൻ്റെ മൂല്യം എങ്ങനെ കണക്കാക്കാം? ||1||

ਗੁਰਪਰਸਾਦਿ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥

guraparasaad vasai man aae |

ഗുരുവിൻ്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ അവൻ മനസ്സിൽ കുടികൊള്ളുന്നു.

ਤਾ ਕੋ ਜਾਣੈ ਦੁਬਿਧਾ ਜਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

taa ko jaanai dubidhaa jaae |1| rahaau |

ദ്വൈതത ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ ഒരാൾ അവനെ അറിയുന്നു. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||

ਆਪਿ ਸਰਾਫੁ ਕਸਵਟੀ ਲਾਏ ॥

aap saraaf kasavattee laae |

അവൻ തന്നെ അസ്സൈയർ ആണ്, അത് പരീക്ഷിക്കാൻ തൊടുകല്ല് പ്രയോഗിക്കുന്നു.

ਆਪੇ ਪਰਖੇ ਆਪਿ ਚਲਾਏ ॥

aape parakhe aap chalaae |

അവൻ തന്നെ നാണയം വിശകലനം ചെയ്യുന്നു, അവൻ തന്നെ അതിനെ കറൻസിയായി അംഗീകരിക്കുന്നു.

ਆਪੇ ਤੋਲੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇ ॥

aape tole pooraa hoe |

അവൻ തന്നെ അത് പൂർണമായി തൂക്കിനോക്കുന്നു.

ਆਪੇ ਜਾਣੈ ਏਕੋ ਸੋਇ ॥੨॥

aape jaanai eko soe |2|

അവനു മാത്രമേ അറിയൂ; അവൻ ഏകനും നാഥനുമാണ്. ||2||

ਮਾਇਆ ਕਾ ਰੂਪੁ ਸਭੁ ਤਿਸ ਤੇ ਹੋਇ ॥

maaeaa kaa roop sabh tis te hoe |

മായയുടെ എല്ലാ രൂപങ്ങളും അവനിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്നു.

ਜਿਸ ਨੋ ਮੇਲੇ ਸੁ ਨਿਰਮਲੁ ਹੋਇ ॥

jis no mele su niramal hoe |

അവൻ മാത്രം ശുദ്ധനും കളങ്കരഹിതനുമായിത്തീരുന്നു, അവൻ കർത്താവുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നു.

ਜਿਸ ਨੋ ਲਾਏ ਲਗੈ ਤਿਸੁ ਆਇ ॥

jis no laae lagai tis aae |

കർത്താവ് അറ്റാച്ചുചെയ്യുന്ന അവൻ മാത്രം.

ਸਭੁ ਸਚੁ ਦਿਖਾਲੇ ਤਾ ਸਚਿ ਸਮਾਇ ॥੩॥

sabh sach dikhaale taa sach samaae |3|

എല്ലാ സത്യങ്ങളും അവനിൽ വെളിപ്പെട്ടു, തുടർന്ന് അവൻ യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ ലയിക്കുന്നു. ||3||

ਆਪੇ ਲਿਵ ਧਾਤੁ ਹੈ ਆਪੇ ॥

aape liv dhaat hai aape |

അവനിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ അവൻ തന്നെ മനുഷ്യരെ നയിക്കുന്നു, അവൻ തന്നെ അവരെ മായയെ പിന്തുടരാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

ਆਪਿ ਬੁਝਾਏ ਆਪੇ ਜਾਪੇ ॥

aap bujhaae aape jaape |

അവൻ തന്നെ വിവേകം നൽകുന്നു, അവൻ തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ਆਪੇ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਬਦੁ ਹੈ ਆਪੇ ॥

aape satigur sabad hai aape |

അവൻ തന്നെയാണ് യഥാർത്ഥ ഗുരു, അവൻ തന്നെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനമാണ്.

ਨਾਨਕ ਆਖਿ ਸੁਣਾਏ ਆਪੇ ॥੪॥੨॥

naanak aakh sunaae aape |4|2|

ഓ നാനാക്ക്, അവൻ തന്നെ സംസാരിക്കുകയും പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ||4||2||

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

bilaaval mahalaa 3 |

ബിലാവൽ, മൂന്നാം മെഹൽ:

ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਸੇਵਕੁ ਸੇਵ ਸਾਹਿਬ ਤੇ ਕਿਆ ਕੋ ਕਹੈ ਬਹਾਨਾ ॥

saahib te sevak sev saahib te kiaa ko kahai bahaanaa |

എൻ്റെ കർത്താവും യജമാനനുമായ എന്നെ അവൻ്റെ ദാസനാക്കുകയും അവൻ്റെ സേവനത്താൽ എന്നെ അനുഗ്രഹിക്കുകയും ചെയ്തു; ആർക്കെങ്കിലും ഇതിനെക്കുറിച്ച് എങ്ങനെ തർക്കിക്കാൻ കഴിയും?

ਐਸਾ ਇਕੁ ਤੇਰਾ ਖੇਲੁ ਬਨਿਆ ਹੈ ਸਭ ਮਹਿ ਏਕੁ ਸਮਾਨਾ ॥੧॥

aaisaa ik teraa khel baniaa hai sabh meh ek samaanaa |1|

നിങ്ങളുടെ കളി ഇങ്ങനെയാണ്, ഏകനായ കർത്താവേ; എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന ഏകനാണ് നീ. ||1||

ਸਤਿਗੁਰਿ ਪਰਚੈ ਹਰਿ ਨਾਮਿ ਸਮਾਨਾ ॥

satigur parachai har naam samaanaa |

യഥാർത്ഥ ഗുരു പ്രസാദിക്കുകയും പ്രസാദിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ, ഒരാൾ ഭഗവാൻ്റെ നാമത്തിൽ ലയിക്കുന്നു.

ਜਿਸੁ ਕਰਮੁ ਹੋਵੈ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਪਾਏ ਅਨਦਿਨੁ ਲਾਗੈ ਸਹਜ ਧਿਆਨਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

jis karam hovai so satigur paae anadin laagai sahaj dhiaanaa |1| rahaau |

ഭഗവാൻ്റെ കാരുണ്യത്താൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവൻ, യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ കണ്ടെത്തുന്നു; രാവും പകലും അവൻ യാന്ത്രികമായി ഭഗവാൻ്റെ ധ്യാനത്തിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||

ਕਿਆ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ ਕਿਆ ਕੋ ਕਰੇ ਅਭਿਮਾਨਾ ॥

kiaa koee teree sevaa kare kiaa ko kare abhimaanaa |

ഞാൻ നിന്നെ എങ്ങനെ സേവിക്കും? ഇതിൽ ഞാൻ എങ്ങനെ അഭിമാനിക്കും?

ਜਬ ਅਪੁਨੀ ਜੋਤਿ ਖਿੰਚਹਿ ਤੂ ਸੁਆਮੀ ਤਬ ਕੋਈ ਕਰਉ ਦਿਖਾ ਵਖਿਆਨਾ ॥੨॥

jab apunee jot khincheh too suaamee tab koee krau dikhaa vakhiaanaa |2|

കർത്താവേ, ഗുരുവേ, നീ നിൻ്റെ പ്രകാശം പിൻവലിക്കുമ്പോൾ, ആർക്കാണ് സംസാരിക്കാനും പഠിപ്പിക്കാനും കഴിയുക? ||2||

ਆਪੇ ਗੁਰੁ ਚੇਲਾ ਹੈ ਆਪੇ ਆਪੇ ਗੁਣੀ ਨਿਧਾਨਾ ॥

aape gur chelaa hai aape aape gunee nidhaanaa |

നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ഗുരു, നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് ചായ്‌ല, എളിയ ശിഷ്യൻ; നിങ്ങൾ തന്നെയാണ് പുണ്യത്തിൻ്റെ നിധി.

ਜਿਉ ਆਪਿ ਚਲਾਏ ਤਿਵੈ ਕੋਈ ਚਾਲੈ ਜਿਉ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਭਗਵਾਨਾ ॥੩॥

jiau aap chalaae tivai koee chaalai jiau har bhaavai bhagavaanaa |3|

ദൈവമേ, അങ്ങ് ഞങ്ങളെ ചലിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അങ്ങയുടെ ഇഷ്ടപ്രകാരം ഞങ്ങളും നീങ്ങുന്നു. ||3||

ਕਹਤ ਨਾਨਕੁ ਤੂ ਸਾਚਾ ਸਾਹਿਬੁ ਕਉਣੁ ਜਾਣੈ ਤੇਰੇ ਕਾਮਾਂ ॥

kahat naanak too saachaa saahib kaun jaanai tere kaamaan |

നാനാക്ക് പറയുന്നു, നിങ്ങളാണ് യഥാർത്ഥ കർത്താവും ഗുരുവും; നിങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികൾ ആർക്കറിയാം?

ਇਕਨਾ ਘਰ ਮਹਿ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਇਕਿ ਭਰਮਿ ਭਵਹਿ ਅਭਿਮਾਨਾ ॥੪॥੩॥

eikanaa ghar meh de vaddiaaee ik bharam bhaveh abhimaanaa |4|3|

ചിലർ സ്വന്തം ഭവനങ്ങളിൽ മഹത്വത്താൽ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാണ്, മറ്റുള്ളവർ സംശയത്തിലും അഭിമാനത്തിലും അലയുന്നു. ||4||3||

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੩ ॥

bilaaval mahalaa 3 |

ബിലാവൽ, മൂന്നാം മെഹൽ:

ਪੂਰਾ ਥਾਟੁ ਬਣਾਇਆ ਪੂਰੈ ਵੇਖਹੁ ਏਕ ਸਮਾਨਾ ॥

pooraa thaatt banaaeaa poorai vekhahu ek samaanaa |

തികഞ്ഞ കർത്താവ് പൂർണ്ണമായ സൃഷ്ടിയെ രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഭഗവാൻ നോക്കൂ.

ਇਸੁ ਪਰਪੰਚ ਮਹਿ ਸਾਚੇ ਨਾਮ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ਮਤੁ ਕੋ ਧਰਹੁ ਗੁਮਾਨਾ ॥੧॥

eis parapanch meh saache naam kee vaddiaaee mat ko dharahu gumaanaa |1|

ലോകത്തിൻ്റെ ഈ നാടകത്തിൽ, യഥാർത്ഥ നാമത്തിൻ്റെ മഹത്തായ മഹത്വം ഉണ്ട്. ആരും സ്വയം അഭിമാനിക്കേണ്ടതില്ല. ||1||

ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਜਿਸ ਨੋ ਮਤਿ ਆਵੈ ਸੋ ਸਤਿਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਨਾ ॥

satigur kee jis no mat aavai so satigur maeh samaanaa |

യഥാർത്ഥ ഗുരുവിൻ്റെ ഉപദേശങ്ങളുടെ ജ്ഞാനം സ്വീകരിക്കുന്ന ഒരാൾ യഥാർത്ഥ ഗുരുവിലേക്ക് ലയിക്കുന്നു.

ਇਹ ਬਾਣੀ ਜੋ ਜੀਅਹੁ ਜਾਣੈ ਤਿਸੁ ਅੰਤਰਿ ਰਵੈ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

eih baanee jo jeeahu jaanai tis antar ravai har naamaa |1| rahaau |

ഗുരുവിൻ്റെ വചനത്തിൻ്റെ ബാനി ആത്മാവിനുള്ളിൽ ഗ്രഹിക്കുന്ന ഒരാളുടെ അണുകേന്ദ്രത്തിൽ ഭഗവാൻ്റെ നാമം വസിക്കുന്നു. ||1||താൽക്കാലികമായി നിർത്തുക||

ਚਹੁ ਜੁਗਾ ਕਾ ਹੁਣਿ ਨਿਬੇੜਾ ਨਰ ਮਨੁਖਾ ਨੋ ਏਕੁ ਨਿਧਾਨਾ ॥

chahu jugaa kaa hun niberraa nar manukhaa no ek nidhaanaa |

ഇനി, ചതുര്യുഗങ്ങളിലെ പഠിപ്പിക്കലുകളുടെ സാരാംശം ഇതാണ്: മനുഷ്യരാശിക്ക്, ഏകനായ ഭഗവാൻ്റെ നാമം ഏറ്റവും വലിയ നിധിയാണ്.

ਜਤੁ ਸੰਜਮ ਤੀਰਥ ਓਨਾ ਜੁਗਾ ਕਾ ਧਰਮੁ ਹੈ ਕਲਿ ਮਹਿ ਕੀਰਤਿ ਹਰਿ ਨਾਮਾ ॥੨॥

jat sanjam teerath onaa jugaa kaa dharam hai kal meh keerat har naamaa |2|

ബ്രഹ്മചര്യം, ആത്മനിയന്ത്രണം, തീർത്ഥാടനങ്ങൾ എന്നിവയായിരുന്നു ആ ഭൂതകാലങ്ങളിൽ ധർമ്മത്തിൻ്റെ സത്ത; എന്നാൽ കലിയുഗത്തിൻ്റെ ഈ ഇരുണ്ട യുഗത്തിൽ, ഭഗവാൻ്റെ നാമത്തെ സ്തുതിക്കുക എന്നത് ധർമ്മത്തിൻ്റെ സത്തയാണ്. ||2||