ਪੰਜਾਬੀ 
English 
پنجابی 
Español 
Français 
Deutsch 
Português 
Bahasa Indonesia 
Türkçe 
Tiếng Việt 
Filipino 
Svenska हिंदी संस्कृत 
Nederlands 
Română 
Magyar 
Polski 
Čeština 
Afrikaans 
Italiano Català 
Shqip 
Gaeilge Cymraeg 
Slovenčina 
Slovenščina 
Dansk 
Eesti 
Latviešu 
Lietuvių 
Norsk 
Malti 
Íslenska Galego 
Kreyòl Ayisyen 
Latin 
Bahasa Melayu 
Kiswahili 
Hrvatski 
Suomi 
Русский मराठी ગુજરાતી తెలుగు ಕನ್ನಡ தமிழ் മലയാളം 
বাংলা 
Ελληνικά 
日本語 
中文 اردو سنڌي 
فارسی 
العربية 
עברית 
한국어 ശ്രീ ഗുരു ഗ്രന്ഥ് സാഹിബ്
പേജ് - 1092
ਬਿਨੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੂ ਨ ਪਾਈਐ ਜੇ ਬਹੁਤੁ ਲੋਚਾਹੀ ॥
bin karamaa kichhoo na paaeeai je bahut lochaahee |നല്ല കർമ്മം കൂടാതെ, അവൻ എത്ര ആഗ്രഹിച്ചാലും ഒന്നും നേടുകയില്ല.
ਆਵੈ ਜਾਇ ਜੰਮੈ ਮਰੈ ਗੁਰ ਸਬਦਿ ਛੁਟਾਹੀ ॥
aavai jaae jamai marai gur sabad chhuttaahee |പുനർജന്മത്തിൽ വരുന്നതും പോകുന്നതും, ജനനമരണവും അവസാനിക്കുന്നത്, ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലൂടെയാണ്.
ਆਪਿ ਕਰੈ ਕਿਸੁ ਆਖੀਐ ਦੂਜਾ ਕੋ ਨਾਹੀ ॥੧੬॥
aap karai kis aakheeai doojaa ko naahee |16|അവൻ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു, അപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആരോട് പരാതിപ്പെടണം? മറ്റൊന്നും ഇല്ല. ||16||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਇਸੁ ਜਗ ਮਹਿ ਸੰਤੀ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲਿਆ ਪ੍ਰਭੁ ਆਇ ॥
eis jag meh santee dhan khattiaa jinaa satigur miliaa prabh aae |ഈ ലോകത്ത്, വിശുദ്ധന്മാർ സമ്പത്ത് സമ്പാദിക്കുന്നു; അവർ യഥാർത്ഥ ഗുരുവിലൂടെ ദൈവത്തെ കാണാൻ വരുന്നു.
ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਚੁ ਦ੍ਰਿੜਾਇਆ ਇਸੁ ਧਨ ਕੀ ਕੀਮਤਿ ਕਹੀ ਨ ਜਾਇ ॥
satigur sach drirraaeaa is dhan kee keemat kahee na jaae |യഥാർത്ഥ ഗുരു ഉള്ളിൽ സത്യത്തെ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്നു; ഈ സമ്പത്തിൻ്റെ മൂല്യം വിവരിക്കാനാവില്ല.
ਇਤੁ ਧਨਿ ਪਾਇਐ ਭੁਖ ਲਥੀ ਸੁਖੁ ਵਸਿਆ ਮਨਿ ਆਇ ॥
eit dhan paaeaai bhukh lathee sukh vasiaa man aae |ഈ സമ്പത്ത് ലഭിച്ചാൽ വിശപ്പ് ശമിക്കുകയും മനസ്സിൽ സമാധാനം കുടികൊള്ളുകയും ചെയ്യുന്നു.
ਜਿੰਨੑਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਤਿਨੀ ਪਾਇਆ ਆਇ ॥
jinaa kau dhur likhiaa tinee paaeaa aae |ഇത്തരത്തിൽ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള വിധിയുള്ളവർ മാത്രമേ ഇത് സ്വീകരിക്കാൻ വരികയുള്ളൂ.
ਮਨਮੁਖੁ ਜਗਤੁ ਨਿਰਧਨੁ ਹੈ ਮਾਇਆ ਨੋ ਬਿਲਲਾਇ ॥
manamukh jagat niradhan hai maaeaa no bilalaae |സ്വയം ഇച്ഛാശക്തിയുള്ള മന്മുഖൻ്റെ ലോകം ദരിദ്രമാണ്, മായയ്ക്കായി നിലവിളിക്കുന്നു.
ਅਨਦਿਨੁ ਫਿਰਦਾ ਸਦਾ ਰਹੈ ਭੁਖ ਨ ਕਦੇ ਜਾਇ ॥
anadin firadaa sadaa rahai bhukh na kade jaae |രാവും പകലും അത് നിരന്തരം അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു, അതിൻ്റെ വിശപ്പിന് ഒരിക്കലും ശമനമില്ല.
ਸਾਂਤਿ ਨ ਕਦੇ ਆਵਈ ਨਹ ਸੁਖੁ ਵਸੈ ਮਨਿ ਆਇ ॥
saant na kade aavee nah sukh vasai man aae |അത് ഒരിക്കലും ശാന്തമായ ശാന്തത കണ്ടെത്തുന്നില്ല, സമാധാനം ഒരിക്കലും അതിൻ്റെ മനസ്സിൽ വസിക്കുന്നില്ല.
ਸਦਾ ਚਿੰਤ ਚਿਤਵਦਾ ਰਹੈ ਸਹਸਾ ਕਦੇ ਨ ਜਾਇ ॥
sadaa chint chitavadaa rahai sahasaa kade na jaae |അത് എപ്പോഴും ഉത്കണ്ഠയാൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അതിൻ്റെ സിനിസിസം ഒരിക്കലും വിട്ടുമാറുന്നില്ല.
ਨਾਨਕ ਵਿਣੁ ਸਤਿਗੁਰ ਮਤਿ ਭਵੀ ਸਤਿਗੁਰ ਨੋ ਮਿਲੈ ਤਾ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥
naanak vin satigur mat bhavee satigur no milai taa sabad kamaae |ഓ നാനാക്ക്, യഥാർത്ഥ ഗുരു ഇല്ലെങ്കിൽ, ബുദ്ധി വികൃതമാണ്; ഒരാൾ യഥാർത്ഥ ഗുരുവിനെ കണ്ടുമുട്ടിയാൽ, ഒരാൾ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം പ്രയോഗിക്കുന്നു.
ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਚੇ ਮਾਹਿ ਸਮਾਇ ॥੧॥
sadaa sadaa sukh meh rahai sache maeh samaae |1|എന്നേക്കും അവൻ സമാധാനത്തിൽ വസിക്കുന്നു, യഥാർത്ഥ കർത്താവിൽ ലയിക്കുന്നു. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਜਿਨਿ ਉਪਾਈ ਮੇਦਨੀ ਸੋਈ ਸਾਰ ਕਰੇਇ ॥
jin upaaee medanee soee saar karee |ലോകത്തെ സൃഷ്ടിച്ചവൻ അതിനെ പരിപാലിക്കുന്നു.
ਏਕੋ ਸਿਮਰਹੁ ਭਾਇਰਹੁ ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਇ ॥
eko simarahu bhaaeirahu tis bin avar na koe |വിധിയുടെ സഹോദരങ്ങളേ, ഏക കർത്താവിനെ സ്മരിച്ചുകൊണ്ട് ധ്യാനിക്കുക; അവനല്ലാതെ മറ്റാരുമില്ല.
ਖਾਣਾ ਸਬਦੁ ਚੰਗਿਆਈਆ ਜਿਤੁ ਖਾਧੈ ਸਦਾ ਤ੍ਰਿਪਤਿ ਹੋਇ ॥
khaanaa sabad changiaaeea jit khaadhai sadaa tripat hoe |അതിനാൽ ശബാദിൻ്റെയും നന്മയുടെയും ഭക്ഷണം കഴിക്കുക. അതു ഭക്ഷിച്ചാൽ നീ എന്നേക്കും തൃപ്തനായിരിക്കും.
ਪੈਨਣੁ ਸਿਫਤਿ ਸਨਾਇ ਹੈ ਸਦਾ ਸਦਾ ਓਹੁ ਊਜਲਾ ਮੈਲਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥
painan sifat sanaae hai sadaa sadaa ohu aoojalaa mailaa kade na hoe |കർത്താവിൻ്റെ സ്തുതിയിൽ സ്വയം വസ്ത്രം ധരിക്കുക. എന്നെന്നേക്കും, അത് ശോഭയുള്ളതും തിളക്കമുള്ളതുമാണ്; അത് ഒരിക്കലും മലിനമാക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.
ਸਹਜੇ ਸਚੁ ਧਨੁ ਖਟਿਆ ਥੋੜਾ ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥
sahaje sach dhan khattiaa thorraa kade na hoe |ഒരിക്കലും കുറയാത്ത യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് ഞാൻ അവബോധപൂർവ്വം സമ്പാദിച്ചു.
ਦੇਹੀ ਨੋ ਸਬਦੁ ਸੀਗਾਰੁ ਹੈ ਜਿਤੁ ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੁਖੁ ਹੋਇ ॥
dehee no sabad seegaar hai jit sadaa sadaa sukh hoe |ശരീരം ശബ്ദത്താൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എന്നെന്നേക്കും ശാന്തമാണ്.
ਨਾਨਕ ਗੁਰਮੁਖਿ ਬੁਝੀਐ ਜਿਸ ਨੋ ਆਪਿ ਵਿਖਾਲੇ ਸੋਇ ॥੨॥
naanak guramukh bujheeai jis no aap vikhaale soe |2|ഓ നാനാക്ക്, ഗുരുമുഖൻ തന്നെത്തന്നെ വെളിപ്പെടുത്തുന്ന ഭഗവാനെ തിരിച്ചറിയുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਅੰਤਰਿ ਜਪੁ ਤਪੁ ਸੰਜਮੋ ਗੁਰਸਬਦੀ ਜਾਪੈ ॥
antar jap tap sanjamo gurasabadee jaapai |ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനം സാക്ഷാത്കരിക്കുമ്പോൾ ധ്യാനവും കഠിനമായ ആത്മനിയന്ത്രണവുമാണ് ആത്മാവിൽ ആഴത്തിലുള്ളത്.
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ ਹਉਮੈ ਅਗਿਆਨੁ ਗਵਾਪੈ ॥
har har naam dhiaaeeai haumai agiaan gavaapai |ഭഗവാൻ്റെ നാമം ധ്യാനിക്കുന്നതിലൂടെ, ഹർ, ഹർ, അഹംഭാവം, അജ്ഞാനം എന്നിവ ഇല്ലാതാകുന്നു.
ਅੰਦਰੁ ਅੰਮ੍ਰਿਤਿ ਭਰਪੂਰੁ ਹੈ ਚਾਖਿਆ ਸਾਦੁ ਜਾਪੈ ॥
andar amrit bharapoor hai chaakhiaa saad jaapai |ഒരാളുടെ ഉള്ളിൽ അമൃത് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു; ആസ്വദിച്ചാൽ അതിൻ്റെ രുചി അറിയാം.
ਜਿਨ ਚਾਖਿਆ ਸੇ ਨਿਰਭਉ ਭਏ ਸੇ ਹਰਿ ਰਸਿ ਧ੍ਰਾਪੈ ॥
jin chaakhiaa se nirbhau bhe se har ras dhraapai |അത് ആസ്വദിക്കുന്നവർ ഭയരഹിതരാകുന്നു; അവർ ഭഗവാൻ്റെ മഹത്തായ സത്തയിൽ സംതൃപ്തരാണ്.
ਹਰਿ ਕਿਰਪਾ ਧਾਰਿ ਪੀਆਇਆ ਫਿਰਿ ਕਾਲੁ ਨ ਵਿਆਪੈ ॥੧੭॥
har kirapaa dhaar peeaeaa fir kaal na viaapai |17|കർത്താവിൻ്റെ കൃപയാൽ ഇത് കുടിക്കുന്നവർക്ക് ഇനി ഒരിക്കലും മരണം ബാധിക്കില്ല. ||17||
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |സലോക്, മൂന്നാം മെഹൽ:
ਲੋਕੁ ਅਵਗਣਾ ਕੀ ਬੰਨੑੈ ਗੰਠੜੀ ਗੁਣ ਨ ਵਿਹਾਝੈ ਕੋਇ ॥
lok avaganaa kee banaai ganttharree gun na vihaajhai koe |ആളുകൾ അപാകതകളുടെ കെട്ടുകൾ കെട്ടുന്നു; ആരും പുണ്യത്തിൽ ഇടപെടുന്നില്ല.
ਗੁਣ ਕਾ ਗਾਹਕੁ ਨਾਨਕਾ ਵਿਰਲਾ ਕੋਈ ਹੋਇ ॥
gun kaa gaahak naanakaa viralaa koee hoe |ഹേ നാനാക്ക്, പുണ്യം വാങ്ങുന്ന ആ വ്യക്തി വിരളമാണ്.
ਗੁਰਪਰਸਾਦੀ ਗੁਣ ਪਾਈਅਨਿੑ ਜਿਸ ਨੋ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥੧॥
guraparasaadee gun paaeeani jis no nadar karee |1|ഗുരുവിൻ്റെ കൃപയാൽ, ഭഗവാൻ കൃപയുടെ ദർശനം നൽകുമ്പോൾ, ഒരുവൻ പുണ്യത്താൽ അനുഗ്രഹീതനാകും. ||1||
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |മൂന്നാമത്തെ മെഹൽ:
ਗੁਣ ਅਵਗੁਣ ਸਮਾਨਿ ਹਹਿ ਜਿ ਆਪਿ ਕੀਤੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥
gun avagun samaan heh ji aap keete karataar |ഗുണവും ദോഷവും ഒന്നുതന്നെ; അവ രണ്ടും സൃഷ്ടാവ് സൃഷ്ടിച്ചതാണ്.
ਨਾਨਕ ਹੁਕਮਿ ਮੰਨਿਐ ਸੁਖੁ ਪਾਈਐ ਗੁਰਸਬਦੀ ਵੀਚਾਰਿ ॥੨॥
naanak hukam maniaai sukh paaeeai gurasabadee veechaar |2|ഹേ നാനാക്ക്, ഭഗവാൻ്റെ കൽപ്പനയുടെ ഹുക്കം അനുസരിക്കുന്ന ഒരാൾ, ഗുരുവിൻ്റെ ശബ്ദത്തിലെ വചനം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് സമാധാനം കണ്ടെത്തുന്നു. ||2||
ਪਉੜੀ ॥
paurree |പൗറി:
ਅੰਦਰਿ ਰਾਜਾ ਤਖਤੁ ਹੈ ਆਪੇ ਕਰੇ ਨਿਆਉ ॥
andar raajaa takhat hai aape kare niaau |രാജാവ് സ്വയം ഉള്ളിൽ സിംഹാസനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നു; അവൻ തന്നെ നീതി നിർവഹിക്കുന്നു.
ਗੁਰਸਬਦੀ ਦਰੁ ਜਾਣੀਐ ਅੰਦਰਿ ਮਹਲੁ ਅਸਰਾਉ ॥
gurasabadee dar jaaneeai andar mahal asaraau |ഗുരുശബ്ദത്തിൻ്റെ വചനത്തിലൂടെ ഭഗവാൻ്റെ കോടതിയെ അറിയുന്നു; സ്വയം ഉള്ളിൽ സങ്കേതം, ഭഗവാൻ്റെ സാന്നിധ്യത്തിൻ്റെ മാളിക.
ਖਰੇ ਪਰਖਿ ਖਜਾਨੈ ਪਾਈਅਨਿ ਖੋਟਿਆ ਨਾਹੀ ਥਾਉ ॥
khare parakh khajaanai paaeean khottiaa naahee thaau |നാണയങ്ങൾ പരിശോധിച്ചു, യഥാർത്ഥ നാണയങ്ങൾ അവൻ്റെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നു, അതേസമയം കള്ളനാണയങ്ങൾക്ക് സ്ഥാനമില്ല.
ਸਭੁ ਸਚੋ ਸਚੁ ਵਰਤਦਾ ਸਦਾ ਸਚੁ ਨਿਆਉ ॥
sabh sacho sach varatadaa sadaa sach niaau |സത്യത്തിൻ്റെ വിശ്വസ്തത സർവ്വവ്യാപിയാണ്; അവൻ്റെ നീതി എന്നേക്കും സത്യമാണ്.
ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਕਾ ਰਸੁ ਆਇਆ ਮਨਿ ਵਸਿਆ ਨਾਉ ॥੧੮॥
amrit kaa ras aaeaa man vasiaa naau |18|നാമം മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾ അംബ്രോസിയൽ സത്ത ആസ്വദിക്കാൻ വരുന്നു. ||18||
ਸਲੋਕ ਮਃ ੧ ॥
salok mahalaa 1 |സലോക്, ആദ്യ മെഹൽ:
ਹਉ ਮੈ ਕਰੀ ਤਾਂ ਤੂ ਨਾਹੀ ਤੂ ਹੋਵਹਿ ਹਉ ਨਾਹਿ ॥
hau mai karee taan too naahee too hoveh hau naeh |ഒരാൾ അഹംഭാവത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോൾ, കർത്താവേ, നീ അവിടെയില്ല. നിങ്ങൾ എവിടെയായിരുന്നാലും അഹംഭാവമില്ല.